ალტერნატიული სტრატეგიები


STRATEGY3

კომპიუტერულ თამაშთა შორის ერთ-ერთი დიდი ადგილი უკავიათ ე.წ. ”სტრატეგიებს”. დღევანდელი ქართული პოლიტიკა სწორედაც რომ სტრატეგიების ომია, და, სავარაუდოდ, უახლოეს წელიწადში ორი ძირითადი ალტერნატიული სტრატეგიული განვითარებაა მოსალოდნელი.

ეს ალტერნატივებია:

ა) ხისტი სტრატეგია, რომელსაც შეიძლება ვუწოდოთ – ”მოგებულს  ყველაფერი რჩება”.

და

ბ) რბილი სტრატეგია, რომელიც შეიძლება შეფასდეს, როგორც – ”თანაარსებობა განიარაღების ფასად”.

ყველაზე საინტერესო კი ის არის, რომ იმის არჩევანი, რომელი გზით წავა განვითარება, არა – ”ქართულ ოცნებას”, არამედ, ოპოზიციაში მყოფ “ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას” ეკუთვნის. ეს პარადოქსი კი მარტივად აიხსნება. სწორედ ნაციონალურ მოძრაობას უპყრია ხელთ გარკვეულწილად ”მასობრივი განადგურების იარაღი” და სწორედ იმაზე, მოისურვებს თუ არა მისი ლიდერი, რომ განიარაღების პროცესი დაიწყოს, დამოკიდებულია მნიშვნელოვანწილად, საქართველოს პოლიტიკური განვითარება 2013 წელს ხისტი გზით წავა, თუ – კომპრომისული ვარიანტით.

———————————————–

ხისტი სტრატეგია

საქართველოს ოპოზიციონერ პრეზიდენტს, ჯერ – ლაზიკაზე და ახლა -კოჰაბიტაციაზე მეოცნებე მიხეილ სააკაშვილს, სპეციალურად მისთვის გამოჭრილ და შეკერილ კონსტიტუციაში აქვს ერთი  საოცარი ჯადოსნური ჯოხი, რომელიც მე WMD-დ – ”მასობრივი განადგურების იარაღად” – შევრაცხე.

ეს იარაღი ისაა, რომელზეც სულ უფრო მეტად ლაპარაკობენ ქართველი ექსპერტები, და რომელიც კოჰაბიტაციისაკენ მომწოდებელ დასავლელ პოლიტიკოსებს ან ავიწყდებათ, ან, საერთოდ არც კი გაუგიათ.

აი, ისიც: 1-დან 30 აპრილამდე პერიოდში მიხეილ სააკაშვილს შეუძლია, ყოველგვარი განსაკუთრებული წინაპირობის გარეშე, დაშალოს საქართველოს მთავრობა, დაითხოვოს პრემიერ-მინისტრიც და ძალოვანი მინისტრებიც და საკუთარი კანდიდატურები შესთავაზოს პარლამენტს. თუ პარლამენტი პრეზიდენტის კანდიდატურებს სამჯერ უარყოფს, ამით საკუთარ განაჩენსაც მოაწერს ხელს, რადგან პრეზიდენტს შეეძლება პარლამენტიც დაითხოვოს და 2 თვეში ახალი, რიგგარეშე საპარლამენტო არჩევნები დანიშნოს. თუ წარმოიდგენთ, რომ ამ არჩევნებს ჩაატარებს ზურაბ ხარატიშვილის მიერ მართული საარჩევნო კომისია, ხოლო ქვეყანაში ამ დროს სამართალს კუბლაშვილები, ძალოვან უწყებებს – მერაბიშვილი, ფინანსებს – ეროვნული ბანკის ქადაგიშვილი და აუდიტს – მოგელაძე აღასრულებს, საკმაოდ დიდი ალბათობით შეიძლება ვიფიქროთ, რომ ეს არჩევნები ყველაზე უფრო საშინლად გაყალბებული იქნება, ნაციონალური მოძრაობა სააკაშვილის დაპირებულ ჯადოქრობას განახორციელებს და დასავლეთს მოთხოვს, – როგორც ადრე „არ შევუშალე ხელი“ ივანიშვილს  გამარჯვებაში, ისე ახლა “ქართულმა ოცნებამ” გადმომაბაროს ხელისუფლება და დაამტკიცოს, რომ საქართველო ჭეშმარიტად დემოკრატიული ქვეყანა გახდაო! 1 ოქტომბრის შემდეგ მიხეილ სააკაშვილის უპირველესი ლოზუნგი ხომ ესაა: – „ჭეშმარიტად დემოკრატიულ ქვეყანაში ზედიზედ ორჯერ უნდა მოხდეს ხელისუფლების მშვიდობიანი გადაბარება!“

რა თქმა უნდა, მსგავსი გამარჯვების მოპოვება მხოლოდ გაყალბებით შეუძლებელი იქნება. ამჟამინდელ ოპოზიციას დასჭირდება, ახლახანს IRI-ის მიერ 13%-ის დონეზე არსებული საცოდავი რეიტინგი სულ ცოტა 35%-მდე ასწიოს, რომ მერე დაახლოებით 15% ვანოს, კუბლაშვილების, მოგელაძის და მსგავსი „რესურსების“ გამოყენებით 50%-ს აააცილოს და ნანატრი გამარჯვება მოიპოვოს. ამიტომ სააკაშვილის ჯადოსნური ჯოხის ეფექტის გარდა ნაცმოძრაობა უკვე ახორციელებს თავის პროპაგანდისტულ და საბოტაჟის კამპანიებს.

პროპაგანდისტული მიმართულება ძირითადად იმაში მდგომარეობს, რომ ყველანაირად ცდილობენ დანერგონ აზრი: „ეს (ივანიშვილის) მთავარობა – დროებითი მთავრობაა! ჩვენ მალე დავბრუნდებით!“

ხოლო საბოტაჟის კამპანია ჯერჯერობით ჩანასახოვან მდგომარეობაშია. არაა გამორიცხული, რომ უკვე დაწყებულ „კრიმინალი მოდის!“ და „ქვეყანაში რელიგიური შეუწყნარებლობა მძვინვარებს!“ პროპაგანდისტულ ლოზუნგებს და აქციებს დაემატოს შემდეგი მიმართულებები:

ა) ვალუტის კურსის მკვეთრი მერყეობა და საბანკო კრიზისი;

ბ) ელექტროენერგიის მოულოდნელი გათიშვები (სიცივეების სეზონის დადგომისას!);

გ) სურსათის იმპორტის მოულოდნელი შეწყვეტა და სასურსათო კრიზისი;

დ) საპორტო და სარკინიგზო გადაზიდვების შეფერხებები;

ე) ქართული საელჩოების მხრიდან საქართველოს მთავრობის კიდევ უფრო მძიმე საბოტაჟი და ანტისამთავრობო პროპაგანდა;

ვ) უცხოელი  მოქალაქეების მიმართ კრიმინალური ქმედებების გახშირება;

ზ) და ყველაზე მძიმე – დივერსიები ენერგოსისტემებზე, საზღვრებზე, სამხრეთ ოსეთში, აფხაზეთში და სამცხე-ჯავახეთში.

ყველა ამ მიმართულებით რეალური საბოტაჟი  შეიძლება განსაკუთრებით ეფექტური და მასშტაბური არც კი იყოს, მაგრამ იქნება დეზინფორმაციის და პროპაგანდისტული ზეძლიერი ტალღის ახალი აზვირთება. ამაში ჩაერთვება თამარ ჩერგოლეიშვილის „ტაბულა ტვ“-ც, უცხოეთში არსებული ლობისტური კომპანიებიც და გულუხვად დაფინანსებული შიდა თუ უცხოური მედიაც! წარმოიდგინეთ, რომ იმერეთის რამდენიმე სოფელში დენის რამდენიმესაათიან  გათიშვას მოჰყვება ასეთი სათაურები – „იმერეთი ტოტალური უშუქობის კოშმარში!“ „დასავლეთ საქართველოში უდენობის გამო ბავშვების სიკვდილობა კატასტროფიულად მატულობს!“

ან ასეთი სათაური მედიაში: „კონფიდენციალური ინფორმაციით ნატოში საქართველოს ელჩი გააფრთხილეს, რომ ალიანსი მალე საქართველოსთან კავშირს გაწყვიტავს!“

ან კიდევ ამის მსგავსი: „როგორც ჩვენი წყარო ადასტურებს, მაგისტრალური გაზსადენი საქართველო-აზერიბაიჯანის საზღვართან აფეთქდა. სავარაუდოდ, საქართველოს გაზის მხოლოდ 4-საათიანი მარაგი დარჩა! ის დროა, ყველამ სასწრაფოდ ნავთი მოიმარაგოს!“

ამ მასირებული „მოდელირებული ქრონიკების“ ფონზე, როცა ყოფილი რეჟიმის მომხრეების მიერ ორგანიზებულ საბოტაჟის თუ დივერსიის ცალკეულ ფაქტებს, ან – ახალი მთავრობის ზოგიერთი სუსტი რგოლის შესაძლო უგულისყურობის ფონზე მართლაც მომხდარ ერთეულ ავარიას – 10-ჯერადი ან 100-ჯერადი გაბუქების მედია კამპანია და უცხოეთში კარგად ორგანიზებული ექო-გამოძახილები მოჰყვება, პრეზიდენტი სააკაშვილი მსოფლიო ტურებს მოაწყობს და სულ უფრო შეშფოთებული სახით ნაღვლიანი თავის ქნევით გაიმეორებს: „მეგონა, უკეთ გაართმევდნენ თავს! სხვა რა გზაა, ალბათ ჩარევა მოგვიწევს! ხალხის გასაჭირს და უბედურებას შორიდან ვერ დავაკვირდები!“

თუ ამ მასირებულ პიარ-პროპაგანდას, საბოტაჟს და დივერსიისა და უნიათობის შესაძლო  ცალკეულ ფაქტებს იმასაც დავამატებთ, რომ პარლამენტის შენობების დანგრევით/აბსურდული დაგეგმვით, ხაზინაში მხოლოდ 200 მილიონის დატოვებით, კატასტროფული კრედიტების აღებით და ქვეყნის მატერიალური რესურსების თბილისის თუ სხვა თვითმმართველობებში სერიოზული გადაქაჩვით, ნაციონალურმა მოძრაობამ იმდენად მძიმე ფინანსური მემკვიდრეობა დატოვა, რომ “ქართულ ოცნებას” პრაქტიკულად შანსი არ აქვს, მის მიერ დაპირებული სოციალური პროგრამების დიდი ნაწილი პირველ წელს სრულად განახორციელოს, არაა გასაკვირი, რომ ქართული “ოცნების რეიტინგი” მართლაც შემცირდეს და 2013 წ. აპრილისათვის, როცა მიხეილ სააკაშვილს თავისი WMD გამოყენების შანსი გაუჩნდება, მდგომარეობა უკიდურესად დაიძაბოს.

სრულიად გასაგებია, რომ “ქართული ოცნება” – ბიძინა ივანიშვილი და საქართველოს მთავრობა ნაცმოძრაობის მიერ გათამაშაბულ ამ ფარსს სათანადო კონტრსტრატეგიას დაახვედრებს, რომელსაც ბავშვობიდან მეხსიერებას შემორჩენილი ფილმის სახელი შეიძლება მოერგოს კარგად:

„დაასწარ დარტყმა, ფრედ!“

რა თქმა უნდა ეს სტრატეგია გულისხმობს კონტრპროპაგანდას – როგორც ქართული, ისე უცხოური საზოგადოებისათვის ინფორმაციის მიწოდებას იმაზე, თუ რატომ არიან დაკავებული ნაცმოძრაობის ლიდერები, რომელთაც კონკრეტულ კრიმინალურ ქმედებებზე აქვთ ბრალი წარდგენილი… ან იმაზე, რატომ დაიწყო ასე სინქრონულად კონფლიქტები რელიგიურ ნიადაგზე… რატომ ხდება, რომ მანქანებს გამიზნულად აზიანებენ, მაღაზიებს ტეხავენ, უცხოელებს თავს ესხმიან – და ყოველივე ამას ძალიან მცირე ეკონომიკური საფუძველი აქვს – დანაშაულის უმრავლესობა დანაშაულისთვის ხდება და არა კონკრეტული ფულადი ინტერესის გამო…

ასევე აუცილებელი იქნება პოლიციაში, საფინანსო თუ ენერგეტიკულ სფეროში მოკალათებული მიშისტი საბოტაჟისტების გამოვლენაც… ოღონდ ეს ყველაფერი დასაბუთების შემთხვევაში უნდა ხდებოდეს მხოლოდ…

ასევე აუცილებელია მოდელირებული სიუჟეტების მხილება, ოღონდ ამან ცენზურის ხასიათი არ უნდა მიიღოს…

მაგრამ რამდენადაც მთელი ამ სტრატეგიის მთავარი ელემენტი სწორედ რომ სააკაშვილის ხელში აპრილისათვის გადანახული ის ჯადოსნური ჯოხია, ამიტომ მთავრობის ძირითად სტრატეგია სწორედ ამ მასობრივი განადგურების იარაღის ნეიტრალიზაცია უნდა იყოს!  თუ სააკაშვილი ამ იარაღისაგან განიარეაღდება, ნაცმოძრაობის ხისტი, აგრესიული სტრატეგიის სხვა ელემენტებიც ლამის თავისთავად ნეიტრალიზდება.

სააკაშვილის განიარაღების ორი შესაძლო მეთოდი ან მის იმპიჩმენტს, ან საკონსტიტუციო ცვლილებების უფრო ადრე – აპრილამდე განხორციელებას გულისხმობს. იმპიჩმენტი უფრო სწორხაზოვანი ტაქტიკაა და უცხოეთში მეტ გაღიზიანებას გამოიწვევს, ხოლო თუ საქმე ოქტომბერში ისედაც განსახორციელებელი საკონსტიტუციო ცვლილებების უფრო ადრე გადმოტანას შეეხება, ეს ალბათ უფრო დახვეწილი ტაქტიკა იქნება და ივანიშვილმა ახლახანს აშკარად მიანიშნა, რომ ეს ვარიანტი უფრო მისაღებად ეჩვენება.

ამ ვარიანტის ყველაზე დახვეწილი ტაქტიკა გულისხმობს იმ საკონსტიტუციო მუხლზე აპელირებას, რომლიც მიხედვითაც პრეზიდენტი 5 წლით ირჩევა და სააკაშვილისთვის ეს ვადა 2013 წლის 20 იანვარს გადის. მართალია, მეორე მუხლით ისიცაა გათვალისწინებული, რომ საქართველოში, როგორც საპარლამენტო, ასევე საპრეზიდენტო არჩევნები ოქტომბერში უნდა ჩატარდეს (რაც მართლაც ძალიან კარგი პერიოდია – არც ქარბუქი ან ყინვა გაართულებს ამომრჩეველთა აქტივობას და არც – საზაფხულო შვებულებებისას კურორტებზე გახიკულ ადამიანთა მასები), მაგრამ გადაულახავ წინააღმდეგობად ესეც არ ჩანს.

ჯერ ერთი, გამონაკლისის წესით, შეიძლება შეცვლილი უფლებამოსილების პრეზიდენტის არჩევნები პირველად ოქტომბრამდეც ჩატარდეს (მაგალითად 2013 წ. მარტში), ხოლო უფლებამოსილების პერიოდი 5 წელზე ნაკლები აღმოჩნდეს – 2017 წლის ოქტომბრამდე. შემდეგში კი ეს ყველაფერი რეგულარულ 5-წლიან პერიოდად ჩამოყალიბდება.

მეორე გამოსავალი კი ის იქნება, რომ პარლამენტმა საკონსტიტუციო ჩასწორებასთან ერთად ის შესწორებაც მიიღოს, რომ მოქმედ პრეზიდენტს მიხეილ სააკაშვილს თავისი უკვე შემცირებული უფლებამოსილება 2013 წლის ოქტომბრამდე გაუხანგრძლივდეს… ჯადოსნური ჯოხის გარეშე ხომ იგი უკვე თავის საფრთხეს დაკარგავს… დასავლეთს ალბათ ძალიან ეამება ეს უკიდურესად კოჰაბიტაციური ვარიანტი (გულახდილად ვიტყვი, მე ეს სულაც არ მომწონს, თუმცა ყველაზე კომპრომისული ალბათ სწორედ ეს იქნება).

ამდენად, “ქართული ოცნების” უმრავლესობის ხისტი საპასუხო სტრატეგიის მთავარი ტაქტიკური ღერძი საკმაოდ ნათელია – საკონსტიტუციო უმრავლესობის მოპოვება და საკონსტიტუტციო ცვლილებების 2013 წლის 1 აპრილამდე ამოქმედება.

ორივე მხარეს ძალიან სჭირდება, რომ მომხრეებში იმედი გააღვივოს და მოწინააღმდეგეებში იმედი ჩააქროს. სწორედ ამიტომ არის ეს სტრატეგია ხისტი და იგი ჯერ კიდევ დაუმარცხებელი მოწინააღმდეგის მიმართ რაიმე ლოიალობას ფაქტიურად გამორიცხავს. ყოველგვარი საუბრები კოჰაბიტაციაზე – აბსოლუტურად უაზროა. არავინ არ დაიჯერებს კოჰაბიტაციის რეალობას იმ მოწინააღმდეგის მიმართ, ვისაც ხისტი სტრატეგია აქვს შენს გასანადგურებლად და ვინც ამ დევიზით მოქმედებს – „გამარჯვებულს ყველაფერი რჩება“. ამიტომ “ქართული ოცნების” მიმართ ნაცმოძრაობის მხრიდან ნამუსზე შეგდების მცდელობა, რომ ამორალურია თურმე საკრებულოებში ძალაუფლების გადაბარების არსებული რეალობა, რომ პოლიციამ თურმე უნდა დაიცვას გამგეობების მუშაობის უბიწოება, რომ სამეგრელოს პოლიციის უფროსის (და ხალხის დამტერორებლის) თენგიზ გუნავას ნარკოტიკებზე და ბენზინის ტალონებზე დაკავება გაუმართლებელია და რომ “უფლებადამცველი” (და ექს-ზონდერი!) გიორგი ონიანი ამის წინააღმდეგ მთელი თავისი სისპეტაკით იბრძოლებს… – უაზროა. ნაცმოძრაობის არც უსამართლო და კრიმინალური წარსული, და არც არსებული აწმყო (სააკაშვილის ჯიბეში სააპრილოდ გადანახული შენელებული მოქმედების, მაგრამ – მასიური განადგურების იარაღი), არ იძლევა ლოიალობის მინიმალურ საფუძველს!

რბილი სტრატეგია

უცნაურია, მაგრამ რბილი სტრატეგია ლამის იგივე ჯაჭვს გულისხმობს, რასაც ხისტი, ოღონდ – მოქმედი პირების გაცვლით.

რბილი სტრატეგიის ამოსავალი პუნქტი ის იქნება, რომ ნაცმოძრაობა უნდა განაირაღდეს! მიხეილ სააკაშვილმა თავად უნდა განაცხადოს უარი მის მიერ სათუთად გადანახულ ჯადოსნურ იარაღზე და თავად მოითხოვოს პარლამენტის მიერ ახალი საკონსტიტუტციო ცვლილებების დროზე ადრე ამოქმედება! ამ შემთხვევაში “ქართულ ოცნებას” აღარ ექნება იმ რეალური საფრთხის განცდა, რაც დღეს არის და, სავარაუდოდ, მისი მოქმედებაც გაცილებით ნაკლებ ხისტი გახდება:

–         თუ პრეზიდენტს აღარ ექნება აპრილში მთავრობის და პარლამენტის დათხოვნის შესაძლებლობა, მაშინ აზრს კარგავს პრეზიდენტის ნაადრევი იმპიჩმენტიც და თვითმმართველობების გადმობარებაც. მართალია, ეს უკანასკნელი პროცესი, ალბათ, მაინც გაგრძელდება (ადგილზე იქაური მოსახლეობის მხრიდან თვითთმართველობის კადრების ცვლის სურვილის გამო), მაგრამ ცენტრალურ ხელისუფლებას უკეთ შეეძლება გაემიჯნოს ამ პროცესებს და თუ ძალდატანება აშკარად არღვევს ორგანოთა საქმიანობას, პოლიციაც ალბათ მოახარხებს ამ პროცესებს საზღვარი დაუწესოს და კანონის ჩარჩოში მოაქციოს.

–         არ არის გამორიცხული, რომ ბურჯანაძისეული „დენაციფიკაციის“ პოლიტიკა აღარ განხორციელდეს. მიხეილ სააკაშვილის და რამდენიმე უმაღლესი თანამდებობის პირის პოლიტიკური მომავალი ჩემთვის უაღრესად სათუოდ რჩება (თუ ციხეს გადარჩებიან, ძალიან მადლობელნი უნდა იყვნენ!), მაგრამ თავად ნაციონალურ მოძრაობას, ჩემი აზრით, მიეცემა შანსი, რომ პოლიტიკურ პარტიად დარჩეს. თუმცა რებრენდინგი მაინც რომ დასჭირდებათ, ამას უკვე თავადაც კარგად ხვდებიან.

–         თუ ზემოხსენებული ნაბიჯი გაიდგმება ნაცმოძრაობის მხრიდან, სავსებით მოსალოდნელია, რომ  დასავლეთი მართლაც ხისტად დააყენებს კოჰაბიტაციის მოთხოვნას და არ არის გამორიცხული, რომ მიხეილ სააკაშვილისათვის რაიმე ტიპის გარანტიების საკითხიც დადგეს დღის წესრიგში, ან ღიად, ან (უფრო სავარაუდოდ) – კონფიდენციალურად.

როდესაც ზემოთ სააკაშვილის ხელში არსებულ ჯადოსნურ ჯოხს „მასობრივი განადგურების იარაღი“ ვუწოდე, რა თქმა უნდა აქ გარკვეული დოზით ხუმრობა იყო ჩადებული, მაგრამ მხოლოდ – გარკვეული დოზით.

რადგან თუ მიხეილ სააკაშვილი მართლა გადაწყვეტს ამ იარაღის ამოქმედებას, ნაცმოძრაობის ჯერ კიდევ მოდელირების ფანტაზიებში მოფარფატე სტრატეგებს უნდა ესმოდეთ, რომ შიშის ბოთლიდან გამოსული ხალხის უკან ჩაბრუნება ძალიან ძნელი იქნება! ვინმეს წარმოუდგენია, რა მოჰყვება საპრეზიდენტო ბრძანებას, რომ შსს მინისტრად – ისევ მერაბიშვილი, ხოლო თავდაცვის მინისტრად ისევ ახალაია (სავარაუდოდ – დათა) ან გიგა კალანდაძე ინიშნება? თუ არ წარმოგიდგენიათ, მინდა იმედი გაგიცრუოთ – შანსი იმისა, რომ ეს ბრძანებულება მეყსეულად შესრულდება, ძალიან მცირეა და შეიძლება მივიღოთ სრულად კატასტროფული მდგომარეობა, როცა პოლიციის ნაწილი “ქართული ოცნების” მთავრობის ერთგული დარჩება, ხოლო ნაწილი სააკაშვილის ბრძანებების შესრულებას დაიწყებს! ასეთივე კატასტროფა შეიძლება მოხდეს ჯარში, რომლის ცალკეულმა ნაწილებმა შეიძლება ერთმანეთის მიმართ საბრძოლო ქმედებები დაიწყონ…

და ამიტომ, სრულიადაც არ არის სახუმარო, რომ ეს ყველაფერი შეიძლება მართლაც მასობრივი განადგურების იარაღი აღმოჩნდეს, ყოველგვარი ბრჭყალების გარეშე – ქართველების მასობრივი განადგურების უნივერსალური იარაღი!

თუმცა რამდენად ესმით ეს ნაცმოძრაობის დღევანდელ ლიდერებს, ამის ანალიზი მომავლისთვის გადავდოთ…

მოქმედი პირებიც და სათაურიც უკვე მოფიქრებულიც მაქვს:

„უკანასკნელი მიხუკანები“…


ლევანმაისურაძეობის მოკრძალებული ხიბლი – რად უნდოდა ვანო მერაბიშვილს ყალბი პასპორტი


საკმაოდ გაკვირვებული ვარ, რომ ამდენი ადამიანი გაკვირვებული კითხულობს იმას, თუ რად უნდოდა ვანო მერაბიშვილს ლევან მაისურაძის სახელზე გაცემული პასპორტი.

რა თქმა უნდა, არ მიკვირს, როცა ამას კითხულობენ მიხეილ სააკაშვილი, ჩიორა თაქთაქიშვილი, ირმა ნადირაშვილი, გოკა გაბაშვილი, გიორგი ვაშაძე (ვისაც მშვენივრად უნდა ახსოვდეს ამ პასპორტის გაცემის დღეც კი) და სხვა „წმინდანები“. მათ სწორედაც რომ უნდა იკითხონ, მხრები უნდა აიჩეჩონ, აღშფოთდნენ („რას გვიშვება ეს მთავრობა?!“), ირონიულად იქირქილონ, უცხოელების წინაშე ჩაგრულის მანტია მოისხან, ეკლიანი გვირგვინი დაიდგან და ამით კიდევ უფრო განამტკიცონ თავიანთი „პირუთვნელი“ იმიჯი.

მაგრამ ნამდვილად მიკვირს, როცა ამას კითხულობს ის ხალხი, ვისაც ზემოთჩამოთვლილთა „წმინდანობაში“ ეჭვი კარგა ხანია ეპარება…

მე პირადად, რამდენიმე ვერსია მაქვს იმის ასახსნელად, თუ რად უნდოდა ვანო მერაბიშვილს ვინმე ლევან მაისურაძის სახელზე გაცემული პასპორტი და იმისთვისაც, როგორ აღმოჩნდა ეს პასპორტი აეროპორტის საპასპორტო კონტროლის მორიგის ხელში.  ნამდვილად მიჭირს იმის მტკიცება, რომელი ვარაუდია ზუსტი, და იმაზეც ვერ დავდებ თავს, რომ სხვა ვარაუდი უფრო სწორი არ იქნება, მაგრამ გაზიარებით (გაკვირვებულებსაც და ჩაფიქრებულებასაც)- სიამოვნებით გაგიზიარებთ.

  1. ნაციონალურ მოძრაობას ისეთი დღეები დაუდგა, რომ შაშკინის და თუნდაც, სავარაუდოდ ნაცემი, ზურა ადეიშვილის ბედი ბევრს სანატრელი აქვს. მართალია, მიხეილ სააკაშვილს გაუჭირდება (პლასტიკური ქირურიგიის გარეშე) მსოფლიოში დამალვა, მაგრამ ყველა ზემოთჩამოთვლილ პიროვნებას, ალბათ ნაკლები შანსი აქვთ, რომ რომელიმე სან ტომე და პრინსიპის, თუ ბერმუდის კუნძულებზე, ან – სულაც აბუ დაბისა და მალაიზიის აეროპორტში მათ ფოტოპასპორტს მესაზღვრე დახედავს და გულაჩუყებული შესძახებს – „გოჩა, დაღიანო!“ გონივრული ეჭვი მაქვს, რომ ყოფილი ხელისუფლების უმაღლეს პირებს არაერთი პასპორტი გააჩნიათ, რომელთა უმრავლესობა 2-დან 25 ოქტომბრამდეა გაცემული, თუმცა, გაცემის თარიღად, ასე მგონია, რომ სულ სხვა პერიოდი იქნება მითითებული.
  2. როგორ გგონიათ, რა ქონების პატრონია გაღლეტილი ვანო მერაბიშვილი, რომელმაც, მისივე სატელევიზიო აღიარებით, არ იცოდა – თავისი ხელფასი რაში დაეხარჯა? გონივრული ეჭვი მაქვს, რომ მარტო ნარკოტრეფიკიდან (როდესაც წლების განმავლობაში საქართველოში ნარკოტიკების მსხვილ პარტიებს აღარ ნახულობდნენ, ხოლო საქართველოდან გასული ტონობით ნარკოტიკი არაერთხელ დაუკავებიათ თურქეთის, ბულგარეთის და უკრაინის პორტებში) ბ-ნ ვანოს რამდენიმე ასეული მილიონი დოლარი უნდა დალექოდა სადმე. შემოსავლების მეორე წყარო იყო ნინო ზურიაშვილის წყალობით კარგად გაცნობილი მინისტრის მეგობარი – ლუხუმ კაპანაძე და მისი ფირმები, რომლებიდანაც ასევე მრავალი ათეული მილიონიც, სავარაუდოდ, ბატონი გაღლეტილისაკენ მიედინებოდა. ვანო მერაბიშვილი განაგებდა იმ ფონდებს, რომლითაც საქართველოს მთავრობა თუ უცხოეთი 2008 წლის ომის შემდეგ ლტოლვილებს სახლებს უშენებდა, ხოლო ამ ფონდების მიერ აშენებული ათასობით სახლის სანაცვლოდ სამშენებლო კომპანიებს ოფიციალურად დაფიქსირებული თანხების ნახევარიც კი არ მიუღიათ! სავარაუდოდ, ესეც რამდენიმე ათეული მილიონი ლარია! – ჰოდა, როგორ ფიქრობთ, ამ თანხებს სადმე შენახვა არ უნდოდა? რა თქმა უნდა ამდენი ფულის მუთაქებში შენახვა დივან-სარაის პირობებშიც კი გაჭირდება :). სავარაუდოდ, ნაცმოძრაობის ლიდერებს სხვა პირებზე გაცემული ყალბი პასპორტები, ძირითადად, სწორედ, უცხოეთის ქვეყნებში ამ ფიქტიურ პირებზე ძალინ სერიოზული საბანკო ანგარიშების გასახსნელად სჭირდებოდათ! რატომღაც მგონია, რომ ეს ანგარიშები  ისეთ ქვეყნებში უნდა იყოს, როგორიცაა ემირატები, ჩინეთი, ოფშორული ზონები და ჩვენი უახლოესი მეზობლები – თურქეთი, სომხეთი და აზერბაიჯანი. წარმოიდგინეთ,   რომელიმე არარატბანკის რომელიღაც განყოფილებაში მენეჯერის სიხარული, როცა ვინმე ლევან მაისურაძე რამდენიმე მილიონ დოლარს შეიტანს დეპოზიტზე.  არც ქუვეითის ან თურქეთის ბანკებში იქნებიან ნაწყენი და, არა მგონია, ზედმეტი ჩხრეკა დაუწყონ მოქ. ლ. მაისურაძის ნაკვთებს რომელიმე უცხოელ „გაღლეტილთან“ ფეისკონტროლის მიზნით.
  3. არაა გამორიცხული, რომ რაიმე საეჭვო გადარიცხვები უცხოეთში – იარაღის თუ რაიმე სხვა არგასახმაურებელი საქონლის შესაძენად ასევე ყალბი პასპორტის გამოყენებით ხდებოდეს. არაა გამორიცხული, რომ სწორედ ვინმე „ლევან მაისურაძეები“ ურიცხავდნენ ფულს ისეთ „ხელისხელ საგოგმანებ“ „ოპოზიციონერებს“, როგორებიც იყვნენ გიორგი თარგამაძე, პადოშა თორთლაძე, ბაჩუკი ქარდავა და პაატა დავითაია. არ გამოვრიცხავ, ინგა გრიგოლიას ლონდონში განათლების ფულიც სწორედ ვინმე „ლევან მაისურაძეს“ გაეღო!
  4. არაა გამორიცხული, რომ ნაცმოძრაობის ლიდერები ვინმე ისეთებს ხვდებოდნენ საზღვარგარეთ, რომ ამის გახმაურება არცერთ მხარეს არ ნდომებოდა. ამიტომ ძალიანაც მოხერხებული იქნებოდა, თუ თბილისიდან ბუქარესტში, მალაგასა თუ როსტოვში ჩავიდოდა არა ხერხემალი ვანო, არამედ ვინმე „ლევან მაისურაძე“, რომელსაც თავისუფლად შეეძლო არა მარტო ლუკაშენკოს მინისტრებთან შეხვედრა, არამედ სულაც პუტინის ემისრებთან, ან – ჰამასის ოფიციალურ პირებთან…

სწორედ ეს ოთხი ვერსია – დამალვა, ფულის შენახვა, საიდუმლო ფინანსური ოპერაციები და საიდუმლო შეხვედრები – მგონია, ვანოს გალევანმაისურაძეობის შესაძლო მიზეზ(ებ)ი.

ახლა რაც შეეხება იმას, როგორ მოხდა, რომ ლევან მაისურაძის საიდუმლო, ყალბი პასპორტი თბილისის აეროპორტის მესაზღვრეთა ხელში აღმოჩნდა.

5. როგორც მსოფლიო სადაზვერვო სამსახურის ისტორია მეტყველებს, უშეცდომო არავინაა – sh…t happens! თუ აბელს, ფიმ კლიბის და შტირლიცს მოსვლიათ შეცდომები, ვანო მერაბიშვილიც არ იქნებოდა დაზღვეული ამისგან. დიდი შანსია, რომ როცა პროტოკოლის სამსახურის წარმომადგენლის მიერ სამთავრობო დელეგაციის პასპორტების მოგროვება მოხდა, მერაბიშვილმა შეცდომით სულ სხვა პასპორტი მიაწოდა და იმ დალოცვილმა წარმომადგენელმაც არ ჩახედა – დიდ ხერხემალს ხომ არ გადაამოწმებდა.

6. ვერ გამოვრიცხავ, რომ პროტოკოლის სამსახურის წარმომადგენელმა შეცდომით (ან – შეგნებულადაც!) მიაწოდა ყალბი დოკუმენტი საპასპორტო კონტროლის გასავლელად, მერაბიშვილის იმ ორივე დოკუმენტიდან, რომელიც შეიძლება სულაც მას ჰქონდა.

7. მოდით, ნუ დავჩაგრავთ იმ ვერსიასაც, რასაც ნეტარი ირმა ნადირაშვილი და უნეტარესი მიხეილ სააკაშვილი აწვებიან, რომ ეს დაგეგმილი პროვოკაციაა და ვანოს ყალბი პასპორტი „ჩაუდეს“.

8. კახი კახიშვილმა გააჟღერა ძალიან საინტერესო ვერსია, რომ ეს ყველაფერი სპეციალურად იყო დაგეგმილი ნაცმოძრაობის ლიდერთა მიერ, რათა ყალბი დოკუმენტის წარდგენას მოჰყოლოდა მერაბიშვილის აეროპორტში დაკავება, სამთავრობო ვიზიტის ჩაშლა და ერევნის ტრიბუნის 100%-ით გოდების პიარისათვის გამოყენება – დევიზით: „ნახეთ, რა შეგვითითხნეს! ნახეთ, რისთვის დააკავეს ჩვენი ქვეყნის ხერხემალი და რეფორმების ჰანიბალი!“

მოდით, განსაკუთრებულად განვიხილოთ ბოლო ორი ვერსია, რადგან 5 და 6-ის ლოგიკურად ახსნა რთულია. მე-6 ვერსიის ის ვარიანტი, რომ ყალბი პასპორტი პროტოკოლის სამსახურის მოხელემ მიაწოდა აეროპორტის სასაზღვრო პოლიციას, სავარაუდოდ, სწორედ ის იქნება, რაზეც მერაბიშვილის დაცვა ეცდება საბოლოოდ შეჩერდეს, მაგრამ  მეეჭვება მათ ამის დადასტურება შეძლონ.

თუ მე-7 ვერსია იქნებოდა სწორი, სავარაუდოდ, ის შედეგი არ უნდა დამდგარიყო, რაც დადგა – მერაბიშვილი არავითარ შემთხვევაში არ უნდა გაეშვათ აეროპორტის შენობიდან და ერევნის მაგიერ მთავარ პროკურატურაში უნდა მიებრძანებინათ! ფაქტია, რომ შსს და პროკურატურა ამ გამაოგნებელ ფაქტს სრულიად მოუმზადებელნი შეხვდნენ, არავითარი სასწრაფო განცხადებები არ გაკეთებულა, აეროპორტში ძალოვანთა კონცენტრირება და მერაბიშვილის დაკავების მცდელობა კი, – არა დელეგაციის ერევანში გაფრენის წინ, არამედ – დელეგაციის დაბრუნებისას მოხდა. ისიც უშედეგოდ, რადგან მერაბიშვილმა სავარუდოდ, აეროპორტი პრეზიდენტის კორტეჟით დატოვა და პრეზიდენტის კორტეჟის შეჩერების მცდელობას ძალიან მძიმე შედეგები შეიძლებოდა მოჰყოლოდა. ამდენად, ძალიან ალოგიკური ჩანს, რომ იუსტიციის სამინისტროს, მთავარ პროკურატურას და შსს-ს ვანოსთვის ეს ყალბი პასპორტი „ჩაედოთ“ და ამ ფაქტის სასწრაფოდ და მაქსიმალური სარგებლით გამოყენებაზე არ ეფიქრათ! წესით, ეს a-la Soso Topuridze ვარიანტი ზუსტადაც რომ საკარნავალო გაგრძელებას – აეროპორტში წულუკიანის, ღარიბაშვილის და კბილაშვილის ერთდროულ გამოჩენას და გასკვანჩული მერაბიშვილისათვის კამერების წინ – „თქვენ დაკავებული ხართ!..“ და მისი უფლებების შესახებ ფრაზების ჩამღერების კლასიკურ სიუჟეტურ ხაზს მოითხოვდა. ფაქტია, რომ ივანიშვილის გუნდის მხრიდან ასეთი განვითარების ხაზი ყოფილა გამოყენებული. ინფორმაცია ამ ფაქტის შესახებ მოგვიანებით გავრცელდა  და ვანო მერაბიშვილი ფაქტიდან მეორე დღეს – 1 დეკემბერს დაიბარეს დაკითხვაზე.  მინდა აღვნიშნო, რომ ჩემი მსჯელობა საბოლოოდ არ გამორიცხავს დასახელებულ ვერსიას, თუმცა, ძალიან ალოგიკურია, თუ ქართული ძალოვნები ამ ფაქტს თვითონ ამზადებდნენ და მერე მისი ჩაკვრა თონეში მხოლოდ გაცივების შემდეგ დაიწყეს.

განვიხილოთ თითქოს ყველაზე უფრო მწყობრი – მე-8 ვერსია – რომ მერაბიშვილმა სპეციალურად წარადგინა ყალბი პასპორტი, რათა მისი დაკავება სააკაშვილის პიარ-მანქანისთვის ფანტასტიურ საჩუქრად ექციათ. მართალია,  თავდაპირველად მეც დავეთანხმე ბატონ კახის, რომ ეს სწორედაც ასე უნდა ყოფილიყო, მოვლენების შემდეგი განვითარება ამას არ ადასტურებს:

ა) მიუხედავად იმისა, რომ პოლიციის მიერ მერაბიშვილის დაკავება არ მოხდა და თუ ეს უნდოდათ კიდეც სააკაშვილს და მერაბიშვილს, მათ თითქოს კოვზი ნაცარში ჩაუვარდათ, მაგრამ ნაცმოძურ ოპოზიციას მაინც შეეძლო მეორე წრეზე წასვლა – ერევანში მათ უახლოეს და ფიცვერცხლნაჭამ ვილფრედ მარტენსისათვის, ასევე –  სომხეთის პრეზიდენტისათვის ამ „აღმაშფოთებელი ფაქტის“ შესახებ ინფორმაციის  მიწოდება – „წარმოგიდგენიათ, ჩვენი სახელმწიფოებრიობის სიამაყეს ყალბი პასპორტი ჩაუდეს! ალბათ, რომ დავბრუნდებით, დაიჭერენ კიდეც ეს დემოკრატიის მნგრეველები!“ და მერე იმის მცდელობა, რომ მერაბიშვილი დაბრუნებისას მართლაც დაეჭირათ. მაშინ იგი აეროპორტიდან საპრეზიდენტო კორტეჟით კი არ უნდა გამოეყვანათ, არამედ ლამის თაფლწასმული (ამდენი ცოტნე დადიანი ნამეტანია, მაჭკატ!) უნდა გამოცხადებულიყო  საპასპორტო კონტროლზე და ირონიულად გამოეწვია საპატრულო და სასაზღვრო პოლიციის თანამშრომლები. სინამდვილეში კი არ დასტურდება, რომ ეს ასე მოხდა. არც ვილფრედ მარტენსის და არც სერჟ სარქისიანის მხრიდან რაიმე აღშფოთებული განცხადებები ჯერ არ ყოფილა (ახლა, რომ მოტვინავს მიშა, ალბათ იქნება კიდეც)

ბ) თუ ეს ყველაფერი სააკაშვილის გუნდის მიერ ასე მოფიქრებული და დადგმული იყო, მერაბიშვილს შსს-ში დაკითხვისას კი არ უნდა ეთხოვა, ჩემი დაკითხვა არ გადაიღოთო, არამედ თავად მიეყვანა იქ გადამღები ჯგუფი და მთელი მსოფლიოს წინაშე ემილ ზოლასავით უნდა ეძახა – J’accuse! – „მე ბრალს ვდებო!“ (ცოტა ნამეტანი კი მომდის ვანოს ზოლასთან შედარება, მაგრამ ვერ ვძლიე ცდუნებას! :). არადა, მერაბიშვილი საკმაოდ აღელვებული და განერვიულებული ჩანდა და ეს ხვითოსავით ჩავარდნილი შანსი არ გამოიყენა, რითაც მიშაც და მსოფლიო პრესაც გაწბილებული დატოვა.

გ) პრეზიდენტ სააკაშვილის და მისი თანაგუნდელების განცხადებებიც იმაზე უფრო მოზომილია, რაც, ალბათ უნდა ყოფილიყო, ეს ყველაფერი მათ რომ დაედგათ. სულ ცოტა ამას უნდა მოჰყოლოდა დიპლომატიურ კორპუსთან მრისხანე შეხვედრა და ესქილეს და სოფოკლეს გმირების დონეზე აყვანილი თეატრალური ტრაგიზმი.

მერაბიშვილის პრობლემა იმაშია, რომ მას შეიძლება აწყობდეს კიდეც ნაწყენი და უსამართლოდ დამცირებული გმირის როლი და თუ ქვეყანას სასწრაფოდ გაარიდებს თავს, შეუძლია სცადოს, აიცილოს ის გაცილებით მძიმე ბრალდებები, რაც გირგვლიანის, გამცემლიძის, 7 ნოემბრის, 26 მაისის, ასევე მისი მეგობარი ლუხუმ კაპანაძის ფინანსურ მაქინაციებში მონაწილეობისათვის შეიძლება წარუდგინონ. მაგრამ ეს მიხეილ სააკაშვილს და ნაცმოძრაობის „ტიტანიკზე“ გაყურსულ „პოლიტიკოსებს“ არ უნდა აწყობდეთ. მათთვის ხომ ვანო აქამდე ბოლო მხსნელ გმირად რჩება…

ვნახოთ, რა გაგრძელება მოჰყვება ამ პასპორტგეიტს :)

vano deep


მკლავჭიდში დაკარგულები და შენ ტე-ს დილემა


უკანასკნელი ოცწლეულის განმავლობაში საქართველო დაახლოებით 3-4 წლიანი ინტერვალით მსოფლიო ყურადღების ველში ექცევა ხოლმე (1989-90, 1992-93, 1995, 1999, 2003, 2008, 2012). ამ პერიოდში იყო ყველაზე კატასტროფული დაცემის (1992-94, 2008) და ყველაზე იმედიანი წლები (1989-90, 2003-2005, 2012). მეცნიერული ძალის მტკიცებულებად ვერ გავასაღებ, მაგრამ ჩემი საახლობლოს კოჰორტის მიხედვით ოპტიმიზმის ინდექსი შემდგნაირად ცვალებადობდა:

ამჟამად, საზოგადოებაში არის მაღალი მოლოდინი იმის თაობაზე, რომ, ყველაფერი თუ არა, უმრავლეს სფეროებში საქმეები უკეთესობისაკენ წავა. და ყველაზე მეტ გაუმჯობესებას ველოდებით იმ სფეროში, სადაც ყველაზე დედანატირები იყო სიტუაცია – ეს არის სამართლის და სიმართლის დამკვიდრების სფერო.

და მართლაც, იმის გათვალისწინებით, რომ საქართველოს წინათ, ალბათ, საუკეთესო დამცველი ახლა ციხეების მინისტრია, რომ რამდენიმე ასეული პატიმრის განთავისუფლება ან რეჟიმის გაუმჯობესება, და ათასობით პრობაციონერისთვის სასჯელის გაუქმება უკვე დაიწყო და ციხეებში სამედიცინო სამსახურის სერიოზულად გამოსწორებაც იგეგმება, როცა უფლებადამცველების ციხეებში შესვლა აღარ არის აუხდენელი ოცნება, როცა ყოფილი პატიმარი დაჩი ცაგურია თავად გვიყვება ნანახს იმაზე, დღეს რა დღეში არიან პატიმრები (და მე პირადად, დაჩის სიტყვებს ძალიან ვენდობი!), შეიძლება ითქვას, რომ იქ, სადაც ყველაზე მძიმე მდგომარეობა იყო – საქართველოს გარედან გალამაზებულ და შიგნიდან გაუბედურებულ და საწამებლად გადაქცეულ ციხეებში – ხელშესახები უკეთესობა უკვე არის და ეს სფერო გამოსწორების გზაზეა!

ასევე, ამ მედლის მეორე მხარეც – ანუ ვის ასამართლებენ და როგორ ასამართლებენ, მნიშვნელოვანი პოზიტიური ძვრების რეალისტურ მოლოდინშია. თეა წულუკიანის, თინა ხიდაშელის, არჩილ კბილაშვილის, სანდრო ბარამიძის, დავით ჯანდიერის და სხვათა მოქმედების დაწყებას და შედეგებს საზოგადოება ისეთივე დაძაბული მოუთმენლობით ელის, როგორც ადრე, ცნობილი მექსიკური სერიალის Богатые тоже плачут მორიგ სერიას…

მაგრამ რაც უფრო იზრდება სამშობლოდან გადახვეწილ და დასასვენებელ წასულ, მაგრამ შორიდან კიდევ უფრო გამძაფრებულად „სამშობლოს ბედზე მეოხ“ მინისტრთა რიგები, რაც უფრო რეალური ხდება იმის აღქმა, რამდენი რამაა მოპარული და გაყალბებული და, საერთო ჯამში, მართლაც თურმე რას გადავურჩით ამათ ხელში 1 ოქტომბრის ღამეს, მით უფრო უცნაური ხდება ის გავეშების მდგომარეობა, რამაც ქართული საზოგადოება მოიცვა, რომელიც სულ უფრო ისტერიულ ხასიათს იძენს და გონების დაბინდვას ემსგავსება.

==========================================

მადლობა ხალხს!

დღემდე, მგონი, არ მითქვამს და ახლა მაინც, ალბათ უნდა დავაფიქსირო, რომ სააკაშვილის მიზანთროპულ რეჟიმზე იმ მართლაც ისტორიულ გამარჯვებაში, რომელსაც სააკაშვილი ურცხვად ცდილობს თავის ანგარიშზე ჩაიწეროს, უაღრესად მნიშვნელოვანი როლი ბიძინა ივანიშვილს ეკუთვნის. მან წყნარი და აუღელვებელი, თავის ძალებში დაჯერებული მენეჯერის სიზუსტით მოახერხა ზუსტად ერთ წელიწადში ის, რასაც ვერავინ ახერხებდა უკვე 6 წელია – საზოგადოების კონსოლიდაცია, დარაზმვა, საუკეთესო პარტნიორების ამორჩევა და მიზანმიმართულ და ეფექტურ გუნდად შეკვრა, რისკების გათვლა და მართვა, სწორი ორიენტირების და პრიორიტეტების დასახვა და ბეწვის ხიდზე გავლა.

2010 წლის მაისის თვითმმართველობის არჩევნები სრული კრახით დამთავრდა და დაადასტურა, რომ სააკაშვილის ხელისუფლებასთან, რომელიც გაყალბების სულ უფრო რაფინირებულ მეთოდებს ხმარობდა, ჯენტლმენური მეთოდებით და რბილი თავაზიანობით მოგება გამორიცხული იყო. პირადად ჩემი, და საზოგადოების უმრავლესობის გაღიზიანება გამოიწვია არა იმდენად გაყალბების soft-ტექნოლოგიებმა, არამედ იმ თავაზიანმა ქცევამ, რომელიც ალიანსის ხელმძღვანელობამ „გამარჯვებული“ მოძალადის გამარჯვების აღიარებაში გამოიჩინა. განსაკუთრებით მწარე იყო 2008 წელს პირწმინდად მოგებული თბილისის პირწმინდად წაგება…

მალე ალიანსიც დაიშალა.

მე პირადად ჩავთვალე, რომ სააკაშვილის ნაცმოძრაობის დაშლის ერთადერთი გზა შიდა დაპირისპირება და რომელიმე ლიდერის მიერ სააკაშვილისთვის მოწყობილი მეტნაკლებად ხავერდოვანი პუტჩი თუ იქნებოდა.

ქვეყანა სრული კატასტროფისაკენ მიექანებოდა და ქვეყნის მმართველისთვის კი დაუსრულებელი იყო “ლხინი შავი ჭირის ჟამს”.

ივანიშვილის მოსვლამ იმედი გააცოცხლა.

და მისი ყველაზე სერიოზული მიღწევა იყო ის, რომ მან ხალხი დააჯერა იმაში, რომ სწორედ ხალხს შეეძლო გამარჯვება. მისი პირველივე სიტყვები –

„მე მოვედი, რომ თქვენთან ერთად გავიმარჯვო! არ დაგავიწყდეთ, რომ ჩვენ ყველანი თანამებროძოლები ვართ! ჩვენ ერთმანეთს ვჭირდებით! მე მწამს, რომ ერთად გავიმარჯვებთ და ერთად ავიხდენთ ქართულ ოცნებას!“ –  იყო ის სიტყვები, რამაც ლამის დამბლადაცემულ საზოგადოება ფენიქსივით ფერფლიდან აღადგინა.

და მაინც, მიუხედავად მისი ამ მართლაც ფანტასტიური როლისა, გამარჯვებაში ლომის წილი არა – ბიძინა ივანიშვილს, არამედ ხალხს ეკუთვნის.

სწორედ იმედმოცემულმა ამ საზოგადოებამ 2012 წლის 1 ოქტომბერს აჩვენა თავისი სიძლიერე როგორც თავის მენეჯერს, ასევე – თავის წურბელებს. ეს იყო ყველაზე შთამბეჭდავი არჩევნები, რაც კი მინახავს. ადამიანები, –  შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირები, თუ ისინი, ვინც პირველად მივიდნენ არჩევნებზე და ისინიც, ვინც შეიძლება უკანასკნელად მივიდნენ, მოდიოდნენ იმიტომ, რომ სხვანაირად აღარ შეეძლოთ. მათ უკან მათი სამშობლო იდგა, იდგნენ მათი გაყვლეფილი ოჯახები და მათი სულ უფრო უბადრუკი მომავლის პერსპექტივის მქონე შვილები.

2012 წლის 1 ოქტომბერი იყო საქართველოს სამოქალაქო ერთობის დღე. ეს იყო დღე, როცა სოფლელები და ქალაქელები, მოხუცები და ახალგაზრდები, პროფესორები და მუშები, ქალები და კაცები, სხვადასხვა კონფესიისა და ეროვნების პირები თუ სხვადასხვა სექსუალური ორიენტაციის ადამიანები მოდიოდნენ თავისუფალი არჩევნის დასაფიქსირებლად. და სწორედ ამ ადამიანებმა შიშველი ხელებით და სიმამაცით დაიცვეს თავიანთი არჩევანი ხაშურში, სიღნაღში, ყვარელში, დაანახეს მსოფლიოს, რომ ჩვენ ვართ თავისუფალი ხალხი, რომელიც ღირსია თავად ირჩევდეს თავის ხელისუფლებას.

ერთმა გამოუბადრუკებულმა ფილოსოფოსმა იმ დღის შემდეგ თქვა – სამწუხაროდ, საქართველოში ფულმა გაიმარჯვა დემოკრატიაზეო! ეს იყო ამ აწუბადრუკი ფილოსოფოსის მორიგი დემაგოგიური ტყუილი – სწორედ იმ დღეს ბოლო ოცწლეულის განმავლობაში პირველად მოხდა, რომ საქართველოში ფულმა ვერ გაიმარჯვა დემოკრატიაზე. პირიქით, სამოქალაქო ერთობამ გაიმარჯვა პიარსა და უსამართლობაზე დაფუძნებულ დიქტატურაზე. ცუდია, როცა უბირი ადამიანი ტყუის, და საზიზღარი სანახავია, როგორ ტყუის ჭკვიანი ადამიანი.

======================================

გენიალური მწერლის ბერტოლდ ბრეხტის პიესაში, ჩვენი საყვარელი რეჟისორის  ჩვენთვის საყვარელი სპექტაკლის აწგარდაცვლილი საყვარელი მსახიობის მიერ განსხეულებული გმირი ამბობს:

–         ომი დამთავრდა! მშვიდობის გეშინოდეთ, ხალხო!!

დღეს რაც ხდება საქართველოში, სულ უფრო მეტად მაბრუნებს ამ მოწოდებასთან და ლამისაა, ვისურვო, რომ აზდაკის ეს გაფრთხილება სარეკლამო ჭრების ნაცვლად ჩასვას ტელევიზიამ, რომ იქნებ ცოტა გამოვერკვეთ…

ძალიან მიჭირს ქრონოლოგიურად აღვადგინო, რას რა მოჰყვა, უბრალოდ შევეცდები ჩამოვთვალო: პატიმრების გარკვეული ნაწილის პოლიტპატიმრებად აღიარების და გათავისუფლების მოთხოვნას ხელს არ აწერს არასამთავრობო ორგანიზაციათა მცირე ჯგუფი (საია, თავისუფალი არჩევნები და სხვა), რაც მოსახლეობის გაკვირვებას და გაღიზიანებას იწვევს; მოსახლეობის დიდი ნაწილი სულ უფრო მზარდი გააფთრებით გმობს არასამთავრობო ორგანიზაციებს და მათ სამშობლოს ინტერესების გაყიდვაში ადანაშაულებს! საქმე არ ეხება არც აკო მინაშვილის სიდედრის და არც კოკი იონათამაშვილის ნაბარტყ ენჯეოებს! არამედ სწორედ იმ ორგანიზაციებს, რომელთა ორგანიზებული და დაუღალავი კამპანია „ეს შენ გეხება!“ იქცა Must Carry-ის დანერგვის, თუ საარჩევნო გარემოს მეტ-ნაკლებად გაჯანსაღების საწინდრად… მოსახლეობის ამ ნაწილის მიერ ხდება აბსოლუტური ტოლობის ნიშნის დასმა „თავისუფლების ინსტიტუტსა“ და  საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციას შორის, არასამთავრობო ორგანიზაციათა დიდი ნაწილი სახალხო დამცველის პოსტზე რეკომენდაციას უწევს საზოგადოებისათვის ნაკლებად ცნობილ ახალგაზრდა, თუმცა ძალიან კვალიფიციურ იურისტს თამარ გურჩიანს, რომელიც ამ პერიოდში საზღვარგარეთ არის მისიით. საზოგადოების ანტი-ენჯეო ნაწილი სასწრაფო ტემპით იწყებს ხელმოწერების მოგროვებას დიმიტრი ლორთქიფანიძის მხარდასაჭერად იმავე პოსტზე. ყალიბდება მხარდამჭერთა ჯგუფები სხვა კანდიდატების – გელა ნიკოლეიშვილის და ლია მუხაშავრიას მხარდასაჭერად. ყველა ჯგუფი აცხადებს, რომ მათ რიგებში 100-ზე მეტი ორგანიზაციია გაერთიანებული. ყალიბდება სტერეოტიპი, რომ გურჩიანი ვითომდა სექსუალური უმცირესობების უფლებების დაცვაზე იქნება კონცენტრირებული, მეორეს მხრივ ვრცელდება ვიდეოკადრები, სადაც დიმიტრი ლორთქიფანიძე აცხადებს, რომ „მამათმავლობა კრიმინალად უნდა იყოს ჩათვლილი“. ამის ფონზე ლორთქიფანიძის მხარდამჭერთა ჯგუფი აცხადებს, რომ ჯერ 60,000, ხოლო მალე უკვე 75,000 ხელმოწერა აქვთ მოგროვილი. ხოლი ენჯეო ორგანიზაციები განმეორებით უგზავნიან ხელისუფლებას შეხსენებას, რომ მათ მხოლოდ და მხოლოდ თამარ გურჩიანი სურთ იხილონ და სხვა არავინ… ეწყობა უამრავი ტოქ-შოუ და ხმაურიანი დებატები, სადაც კანდიდატების (განსაკუთრებით გურჩიანის და ლორთქიფანიძის) მონაწილეობა ცეცხლზე კიდევ უფრო მეტ ნავთს ასხამს. მდგომარეობა იძაბება ფეისბუქზეც, სადაც მოწინააღმდეგე ბანაკები ერთმანეთს ლამის ტერორისტულ ოპერაციებს უწყობენ…

ამის ფონზე მწვავდება დაპირისპირება სხვა ფრონტებზეც – ნინია კაკაბაძე აცხადებს, რომ როცა სოზარ სუბარმა გამოთქვა ომბუდსმენად ნინა ხატისკაცის კანდიდატურის მხარდაჭერის პოზიცია, ეს იყო უხეში ჩარევა და კონსტიტუციის დარღვევა. სოზარზე, რომელიც ბოდიშს იხდის და ემიჯნება ომბუდსმენის არჩევის პროცესს, მიდის საკმაოდ სერიოზული შეტევები ყველა მხრიდან – პატიმრები, უფლებადამცველები მას ხან მოადგილეს უწუნებენ და ხან ციხის უფროსს აბურჯანიას. ჟურნალისტი შორენა მირცხულავა მთელი ფეისბუქის გასაგონად ხმამაღლა აცხადებს, რომ ფეისბუქმა პატიმრის უფლებები ფეხებზე დაიკიდა და მას ტელეფონი გაუთიშა (თუმცა იმის აღნიშვნა „ავიწყდება“, რომ საქმე მამამისს ეხებოდა თურმე)! ისმის სულ უფრო მკაცრი მოთხოვნები სოზარის გადაყენების აუცილებლობის შესახებ! ამავე დროს ის უფლებადამცველები, რომლებიც ციხეში იყვნენ, ამბობენ, რომ პატიმრები არ არიან ნაწამები, და რომ მართლაც ადგილი აქვს ციხის პატიმრების ნაწილის მხრიდან „პალაჟენიების“ დაბრუნების აშკარა მცდელობას… სოზარი ჯერ მოადგილეს ათავისუფლებს, შემდეგ – აბურჯანიას, რითაც საზოგადოებაში მინისტრზე გამარჯვების პრეცედენტს ქმნის.

შინაგან საქმეთა მინისტრს  უწუნებენ სპეცნაზის უფროსის მოადგილედ არჩევას და ღარიბაშვილი ამ კანდიდატურას ცვლის.

აქვე მინდა შევახსენო საზოგადოებას, რომ როცა გარკვეული კითხვები გაჩნდა ოჯახის წევრებთან შესაძლო ინტერესთა კონფლიქტის გამო, ბიძინა ივანიშვილის მიერ უკვე დასახელებულმა ჯანდაცვის მინისტრობის კანდიდატმა თავად მოხსნა კანდიდატურა. როცა ლოტოლვილთა და გასახლების მინისტრს აღშფოთებულმა აგრესიული და არატოლერანტული გამოთქმები დაუწუნეს, მან განმარტებები გააკეთა და ბოდიში მოიხადა. ახლა  კახა კალაძეს უწუნებენ სააკაშვილის დროინდელი იუსტიციის მინისტრის და ცესკოს თავმჯდომარის მოადგილედ არჩევას და კალაძე ამბობს, რომ გია ქავთარაძე თავად გასცემს ყველა კითხვაზე პასუხს…

საზოგადოებისთვის გასაკვირი აღმოჩნდა განათლების მინისტრის მოადგილედ ნაციონალების დროს სკოლის საკმაოდ ოდიოზური დირექტორის მინისტრის მოადგილედ დაწინაურება. მაგრამ გავრცელდა ხმა, რომ ძალოვანი სტრუქტურების მინისტრებისაგან განსხვავებით, მარგველაშვილი თურმე თავის გადაწყვეტილებებს არ ცვლის!

მე ყველაფერი ეს მკლავჭიდს მაგონებს!

არაფერი საწინააღმდეგო არ მაქვს ამ ვაჟკაცური სპორტის წინააღმდეგ და დღესაც მახსენდება, როგორი მოულოდნელი სიხარული განვიცადეთ საქართველოს დამოუკიდებლობის გარიჟრაჟზე, როცა ქართველმა ფალავნებმა სპორტის ამ, ჩვენთვის საკმაოდ  ახალ, სახეობაში მსოფლიო მასშტაბის წარმატებებს მიაღწიეს, მაგრამ აბა წარმოიდგინეთ ერთდროული მკლავჭიდის სეანსი, რომელიც ალმოდებულ დარბაზში იმართება, დარბაზი, რომელიც სავსეა მკლავჭიდელ წყვილთა მაგიდებით, – გემის გემბანზეა, გემი კი 9 ბალიან შტორმშია მოყოლილი…

კარგია გამოღვიძება, კარგია, რომ ხალხი უკვე ყურადღებით აკვირდება მინისტრებს და მოადგილეებს, კარგია, რომ ციხეებთან აღამებენ და ათენებენ და მოთხოვნებს აყენებენ, კარგია, რომ ომბუდსმენის კანდიდატებს კითხვებს აძლევენ და ლაკმუსის ტესტებს უყენებენ… ყველაფერი ეს კარგია… პრინციპში კარგია…

მაგრამ ეს გავეშება არ მომწონს, მომკალით და… არ მომწონს, ის კატეგორიულობა და ყელში დასახრჩობად მიწოლა, რომლითაც ამ მასობრივ მკალვჭიდში დაკარგულები ერთმანეთს აწვებიან! სოზარისადმი კითხვები განა არ უნდა დაისვას, მაგრამ სოზარისადმი კითხვების დამსველები ახალაიებს რა კითხვებს უსვამდნენ? ადეიშვილის მიერ ოჯახის წევრების ბედით დატერორებულნი დღესაც რომ არაფერს ამბობენ ადეიშვილზე, სოზარზე მიწოლა რა პონტია? ხომ ვიცით, რომ სოზარს უნდა ვუთხრათ, თუ რამე შეეშალა და არაა ისეთი ადამიანი, რომ თავისას მიაწვეს და ჯიქურ დადგეს – აღიარებს, გადახედავს, შეცვლის… ყველაზე უფრო ის მაღიზიანებს, რომ ამ ცვლილებებს 100%-ით თავის მიმწოლობაზე მიითვლის უცებ ადეიშვილ-ახალაიების დროს ჩირგვში მჯდარი და ახლა სოზარ-ღარიბაშვილის პირობებში გაყარაჩოხელებული საზოგადოება და სოზარისთვის თი ირაკლისთვის მადლობის თქმაც კი დაავიწყდებათ…

და როცა ამ ენეჯეოებს ვაწვებით, გვახსენდება, რომ ასე თუ ისე, სწორედ ისინი, სწორედ საია და “სამართლიანი არჩევნები”, “საერთაშორისო გამჭვირვალობა” და “ჰუმან რაითსი” და მრავალი სხვები, ავად თუ კარგად, სუსტად თუ მაგრად, რაც მთავარია, ლამის განუწყვეტლივ, როგორც შეეძლოთ, ამხელდნენ სააკაშვილის რეჟიმს და იმ უსამართლობას, რაზეც ჩვენთაგან უდიდესი უმრავლესობა კრინტს ვერ ვძრავდით? რა ხდება, რომ გავიმარჯვეთ, ახლა არ მოგწონთ ჩუგოშვილი და ლომჯარია?

მაგრამ მეორეს მხრივ, როცა ლორთქიფანიძის აბსოლუტურ მიუღებლობაზე ლაპარაკობს ენჯეო სექტორი და თავის მხრივ ჯიქურ მოითხოვს ომბუდსმენის პოსტზე მხოლოდ საკუთარი კანდიდატის გაყვანას, რაც მათთვის 2X2=4 აქსიომა გამხდარა, ხომ არ ავიწყდება, რომ საზოგადოებისათვის ლორთქიფანიძის და ნიკოლაიშვილის პრაქტიკული საქმიანობა (ციხის ღობეებზე გადაძვრომის ჩათვლით) უფრო ცნობილიცაა და უფრო მომხიბვლელიც, ვიდრე მისთვის უცნობი გურჩიანის უნარ-ჩვევები. ნუთუ ჩვენ ჭკვიან ენჯეოეშნიკებს დაავიწყდათ ნიუტონის მესამე კანონი და ვერ ხვდებიან, რომ მათ სულ უფრო მეტ ხისტ ქმედებას ანალოგიური და უფრო მკვეთრი უკუქმედებითი სიხისტე მოჰყვება იმ საზოგადოების მხრიდან, რომელიც უფრო ჭრელიცაა და თავისი გუშინდელი სიზარმაცე ახლა ახალი „გამოღვიძებით“ უნდა დააკომპენსიროს? ხომ არ აჯობებდა, თამარ გურჩიანს უფრო უკეთ აეხსნა, რატომ არ იყო ქვეყანაში მაშინ, როდესაც ქვეყანას მისნაირი შეუპოვარი უფლებადამცველი, მართლაც, თითებზე ჩამოსათვლელი ჰყავდა და ძალიან სჭირდებოდა? იქნებ სჯობდა, რომ ენჯეო სექტორს მეტი მოქნილობა გამოეჩინა და ჯერ საზოგადოების დარწმუნება ეცადა და მხოლოდ მერე – მოთხოვნების წაყენება ხელისუფლებისადმი? ან იქნებ, სულაც ორი კანდიდატი შეეთავაზებინათ ამ მოქნილობის დემონსტრირებისათვის? რაღაც „დაგეხმარე – დამინიშნეს“ ჰგავს ყველა მხრიდან სუფრის თავისკენ გადაქაჩვის ეს მცდელობები.

ნუთუ ვერ ხვდება საკმაო სტაჟის მქონე პოლიტიკოსი დიმიტრი ლორთქიფანიძე, რომ პირიდან გაფრენილი სიტყვის მოსაკლავად გულწრფელი ბოდიში უფრო უკეთესი ტყვია შეიძლებოდა ყოფილიყო, ვიდრე სოციალურ ქსელებში და ლაივში ისეთი მომხრეების დარაზმვა, რომელთა მეთოდები და აგრესიულობა გარეგნულ ეფექტურობას კი მატებს მის კამპანიას, მაგრამ ნამდვილად არ მატებს სიმპათიას? პირადად გამოვცადე, რომ მის მომხრეთა კედელზე ჩემი კრიტიკული შენიშვნები გაქრა, ხოლო პირად ინბოქსში თითქმის ისეთივე „მოთხოვნები და დარწმუნებები“ მომივიდა, როგორც ნაციონალთა მხარდამჭერებისაგან მომდიოდა წლების განმავლობაში. სხვათა შორის, ერთი საინტერესო ნიუანსი დავაფიქსირე – ბატონი დიმიტრის მხარდამჭერები ყოველთვის ხაზს უსვამენ, რომ იგი იცავდა სექსუალური უმცირესობების უფლებებს. მაგრამ რატოღაც ამ ფაქტებზე ლაპარაკი ნაკლებადაა. შალვა რამიშვილმა, (რომლის დაპირისპირება ენჯეო სექტორის წარმომადგენლებისადმი ამ ორივე მხარის მიმართ ჩემს აღშფოთებას იწვევს)  ამის ორი მაგალითი მოიყვანა – მათ შორის, ერთი – ვიღაც ყველასთვის ნაცნობი ტრანსვესისტი „სექსოს“ დაცვა დიმიტრი მიერ, და ბოლოში დაამატა, დიმიტრი კი იცავდა ამ ხალხს, მაგრამ თავად არ სურს ამაზე საუბარი, და მე  მისი მესმისო… რა გამოვიდა? რომ ლორთქიფანიძე თავის ამ დამცველობით საქმიანობას მალავს?

მართალი გითხრათ, თავად არ მომწონს და მესმის, რომ საკმაოდ საკამათოა ის დასკვნა, სანამდეც მივედი, როცა ამ ომბუდსმენის არჩევნების უკვე აშკარად წრეგადასულ კამპანიას ვუყურებ, მაგრამ მგონია, რომ ან უნებლიედ –  საყმაწვილო სენის გამო, ან ნებით – ანგარებითი თუ გარედან შეგულიანების გამო (და ეს „გარედან შეგულიანება“ – ძალიან მრავალსუბიექტიანი შეიძლება იყოს, ცალმხრივად ნუ გამიგებთ), ჩვენმა კანდიდატებმა და მათმა მხარდამჭერებმა რეალობის შეგრძნება დაკარგეს, და მზად არიან ბავშვი წყალს გადააყოლონ. ვეცდები, განვმარტო, რას ვგულისხმობ ამაში.

ჩემთვის ბავშვი – ყველაზე მაღალი ღირებულება – არ არის ომბუდსმენი!

საშინელ მკრეხელობად ჟღერს? კი ბატონო. არა მგონია ვცდებოდე, რომ მგონი, მხოლოდ 76 ქვეყანაში (ანუ მსოფლიოს 1/3-ში) არსებობს ომბუდსმენის პოსტი და იმ ქვეყნების ნახევარი, სადაც ომბუდსმენი არ არის, გაცილებით უკეთ იცავს თავისი მოქალაქეების უფლებებს, ვიდრე იმ ქვეყნების ნახევარი, სადაც ომბუდსმენი არსებობს!  ასე რომ ომბუდსმენი პანაცეა არ არის.

მეტიც, ომბუდსმენი ზუსტად იმ ქვეყანაში და იმ ფორმაციაშია მნიშვნელოვანი, სადაც ადამიანის უფლებებს საშინლად ლახავენ და ფეხქვეშ თელავენ. ალბათ, დამეთანხმებით, რომ კარგი ომბუდსმენი ძალიან სჭირდებათ რუანდას, ზიმბაბვეს, ჩრდილოეთ კორეას და ირანს, თორემ ნორვეგიას და ისლანდიას ომბუდსმენი, მე რომ მკითხოთ, ნაკლებად სჭირდება (ვიცი, რომ ეს აზრი ენჯეო სექტორის მხრიდან შეიძლება მკრეხელობად შეფასდეს).

საქართველოსთვის ომბუდსმენი აუცილებელია! და საუკეთესო ომბუდსმენი საუკეთესო იქნებოდა! მაგრამ მოდით, სიმართლეს შევხედოთ, საქართველოსთვის საუკეთესო ომბუდსმენი სწორედ მაშინ იყო აუცილებელი, როცა საქართველოში მასიური ტერორი და უსამართლობა ბატონობდა! ამიტომ, როდესაც ენჯეო სექტორი და თავად თამარ გურჩიანი (უფლებადამცველობისათვი მართლაც ძალიან კვალიფიციური კანდიდატი!), ამბობს, რომ გიორგი ტუღუში თურმე კარგი ომბუდსმენი იყო და რომ მას თურმე მხოლოდ „ვოკალურობა“ აკლდა, მე ეჭვი მეპარება, რომ ამ ხალხის დღევანდელი დაჟინების რეალური მიზეზები მესმის! რადგან დღეს, იმ ხელისუფლების პირობებში, რომელიც მოვიდა, ასე მგონია, რომ გიორგი ტუღუშიც კი არაუშავს ომბუდსმენი იქნებოდა! მაშინ, როცა იგივე ტუღუში, ჩემი აზრით, არ იყო კარგი ომბუდსმენი მიხეილ სააკაშვილის რეჟიმის დროს რამდენიმე მიზეზის გამო:

ა) ვერ იქნებოდა კარგი ომბუდსმენი, იმიტომ რომ ზურაბ ადეიშვილის მეგობარი იყო და ამდენად არ იყო პირუთვნელი – თუ მის ანგარიშებს კრიტიკულად გადახედავთ, ნახავთ, რომ ყოველთვის პოლიციის და პენტიენციარული სისტემის (მერაბიშვილის ფრთის) ნაკლოვანებებს ააშკარავებდა მართლაც დაუნდობლად, მაშინ როცა სასამართლოს მხრიდან არსებული უსამართლობა, ის საოცარი ფაქტები, თუ რატომ იყო გამამართლებელ დასკვნათა რაოდენობა 1%-ზე ნაკლები – მისი ყურადღების მიღმა რჩებოდა. ეჭვი მაქვს – შეგნებულად!

ბ) ვერ იყო კარგი ომბუდსმენი, იმიტომ, რომ დასკვნებს რომ წერდა, მერე დარღვევების მიდევნება და მუდმივად ხელისუფლების გაღიზიანება, – შეხსენება, გახმაურება,  და ქოხიდან ნაგვის გატანა – მისი სტილი არ იყო.

გ) ვერ იყო კარგი ომბუდსმენი, რადგან ხმარებიდან ამოიღო ტერმინები „წამება“ და „პოლიტპატიმარი“. – თან სწორედ იმ პერიოდში, როცა საქართველოში ეს მიდგომები ლამის პრაქტიკად იქცა.

დ) ვერ იყო კარგი ომბუდსმენი, რადგან როცა პატიმრები – 700-მდე ადამიანი გწერს, რომ მათ აწამებენ, და შენ ამის დადასტურების და გახმაურების მეთოდებს ვერ ნახულობ, ეს ერთი სისუსტეა, მაგრამ უარესი, როცა ციხეში მიდიხარ და წამებასა და დაშინებაზე ეჭვის არსებობის შემთხვევაში პატიმარს სწორედ მისი მწამებელი ჯალათების თანდასწრებით ეკითხები, თუ აწამებენ. და მერე ანგარიშში წერ – „კითხვაზე, თუ აწამებენ ან აშინებენ, პატიმარი უარყოფით პასუხს იძლევა“…

მაგრამ ჩემთვის – დღევანდელ მოცემულობაში უმაღლეს ფასეულობას წარმოადგენს სამოქალაქო ერთობა.

მე მიმაჩნია, რომ სამოქალაქო ერთობა, რომელიც 1 ოქტომბერს გამარჯვების გადამწყვეტი ფაქტორი გახდა, არ უნდა დადგეს კითხვის ნიშნის ქვეშ. ხელისუფლებამ ხელი უნდა შეუწყოს და ანალოგიურად, მოქალაქეებმაც ქარს არ უნდა გავატაროთ.

უკვე აღშფოთებული საზოგადოებისთვის მინდა განვაცხადო, რომ ამ სამოქალაქო ერთობის მიღწევის მიზანს არ ვუყურებ, როგორც ასოცირებულს საყოველთაო დუმილთან, ყველაფერზე თავის დაკვრასთან და შალვა რამიშვილის ცნობილ პროვოკაციულ კლიპში ასახულ  „სტაბილურობასთან“. მაგრამ ასევე მიუღებლად მიმაჩნია, რომ მკლავჭიდი მოხრჩობად გადაიზარდოს. და რომ პატიმრების მშობლებმა, რომელბიც ადრე საკუთარი სისხლის და ხორცის სულაც მცირე ხნით გამოსაშვებად მეზობლებში საარჩევნოდ 100-100 ხმის მოსაგროვებლად თავის იმცირებდნენ და ჩვენი მომავლის გაყალბებაში მონაწილეობდნენ (ამაში მათ არ ვამტყუნებ!) დღეს გამარჯვებული პოზიციიდან ციხის ადმინისტრაციას პირობები უკარნახონ, ან ყველა პატიმრის სასწრაფოდ და უპირობოდ განთავისუფლების არარეალური ოცნებების დასაბუთება სცადონ.

ამიტომ, მე პირადად, საკმაოდ მოწყვლად და საკამათო გადაწყვეტილებას ვიღებ, რომ ომბუდსმენის არჩევნებში ხმას იმ კანდიდატებს არ დავუჭერ, ვინც უკვე ნათელა აბაშვილივით გამოიჩინა თავი თოკმობმული მიშიკო აბაშვილის თავისკენ გადაქაჩვაში და ვისაც სამოქალაქო ერთობაში ამ ეტაპზე ძალიან სერიოზული გახლეჩის მოხდენა შეუძლიათ – არც თამარ გურჩიანს, რომელსაც არაფრით არ უნდა, რომ საზოგადოების უმრავლესობისათვის თავისი მიუღებლობა დაინახოს და ამის მიზეზი ჩემი აზრით, ისაა, რომ გურჩიანი მათთვის გეი-აღლუმების მხარდაჭერასთან ასოცირდება (და რატომ ხდება ასეთი ასოცირება, ეს თამარმა არა მარტო მოწინააღმდეგეებს უნდა ჰკითხოს, არამედ თავსაც და საკუთარ ხისტ ლექსიკასაც დააბრალოს, როდესაც მას არ უნდა ილაპარაკოს უფლებების დაცვის აუცილებლობის და განსახვავებულობის პროპაგანდის აუცილებლობას შორის შესაძლო კომპრომისზე) და – არც დიმიტრი ლორთქიფანიძეს, რომელსაც არაფრით არ უნდა, თავის ქსენოფობიურ გამონათქვამის გამო  ბოდიში მოიხადოს და ამით საზოგადოების საკმაოდ დიდი ნაწილი საკუთარი პერსონისადმი უკეთ განაწყოს. ასე მგონია, რომ დღეს ნებისმიერი ამ ორიდან ერთი კანდიდატის არჩევა საზოგადოებას ძალიან მკვეთრად გახლეჩს და ეს ისეთი ფასია, რომელიც მე არ მინდა გადავიხადო არცერთი ამ კანდიდატის ომბუდსმენობაში. მირჩევნია, ოდნავ ნაკლებ მებრძოლი კანდიდატი და ნაკლებ მხარდაჭერილი კანდიდატი გავიდეს და საზოგადოების არ ც ერთმა და არც მეორე ნაწილმა თავი დამარცხებულად არ იგრძნოს და მეორე ნაპირიდან გამარჯვებულთა ყიჟინაზე შურისძიების გრძნობა არ გაუჩნდეს… სამწუხაროდ, ჩემთვის დღეს ამ ორივე კანდიდატიდან ნებისმიერის წარმატება იმის შანსს უკავშირდება, რომ ამას ყველაზე მეტად ნაციონალური მოძრაობა გამოიყენებს – ცენტრალური ხელისუფლების სერიოზულად დასასუსტებლად. და ეს – იმ პირობებში, როდესაც 2013 წლის აპრილში პრეზიდენტ-ვოლდემორტის ის მიერ პარლამენტის   დათხოვნის შანსი ჯერ კიდევ არსებობს

ხოლო ნაციონალური მოძრაობა რომ გულხელდაკრეფილი არ ზის, და საბოტაჟს ამზადებს და ახორციელებს, ამაზე ბერვი მინიშნება თუ ლამის მტკიცებულება არსებობს:

–         დევნილების კატასტროფულად გახშირებული შევარდნა სხვადასხვა საცხოვრებელი ფართის დასაკავებლად. დევმნილების მხრიდან უკვე გაიჟღერა ქალაქის მერიის რამდენიმე თანამშრომლის გვარმა, რომლებიც დევნილების შევარდნის პროცესს აგულიანებენ და კოორდინაციას უწევენ.

–         რელიგიურ ნიადაგზე დაპირისპირების ძალიან სერიოზული შემთხვევა სოფელ ნიგვზიანში, როცა წლების განმავლობაში არსებული პრაქტიკა მუსულმანი და ქრისტიანი თემის თანაცხოვრებისა, უეცრად ძალიან ხისტ არატოლერანტობაში გადაიზარდა და  იმწამსვე სცენაზე გაჩნდა რამდენიმე დღით გაუჩინარებული თვალებმოცინარი პრეზიდენტიც, რომელმაც საზოგადოებას შეახსენა, რომ მისი მმართველობის პირობებში ასეთი რამ არასოდეს მომხდარა (კიდეც გაბედავდნენ!) და ივანიშვილის მთავრობას მკაცრად მოთხოვა რეაგირება იმაზე, რაც, ჩემი აზრით, სწორედ პრეზიდენტის ფარული მცდელობების შედეგია;

–         რუსთავის მე-16 ციხეში ბუნტის მცდელობა, რომელიც წინა შემთხვევებისაგან განსხვავებით, უფრო მეტად ჰგავდა გარედან ინსპირირებულს;

–         რეგიონებში ექიმების მასიური დათხოვნა, რომელიც სულ უფრო ახლოსაა სამედიცინო პერსნალის საყოველთაო გაფიცვასთან, და რომელიც ნამდვილად სადაზღვევო კომპანიის ინტერესებში, თითქოს, არ უნდა შედიოდეს, მაგრამ სადაზღვევო კომპანიის სიჯიუტე სასწრაფოდ მასიური დათხოვნები მოახდინოს, თავისი ალოგიკურობით ისევ ძველი ხელისუფლების მხრიდან მომდინარე ფარული შეკვეთით თუ აიხსნება.

–         ფინანსების და ქონების მასირებული გადაქაჩვა ცენტრალური დაწესებულებებიდან პრეზიდენტის რწმუნებულების ჯიბეებში და ადგილობრივი თვითმართველოს იმ ორგანოებში, რომელსაც სააკაშვილი აკონტროლებს. თბილისის მერიის მიერ ადგილობრივ უსაფრთხოების სისტემის შექმნა და სოციალური და ჯანდაცვითი პროგრამებისთვის ცენტრალური ბიუჯეტიდან მიღებული სახსრების მითვისების მცდელობა აღებულ ვალდებულებებზე უარის უტიფრად თქმით და თბილისელებში მასიური უკმაყოფილების ინიცირება, რომლიც მიმართვის მცდელობა ივანიშვილის მთავრობისკენ აშკარაა.

ამ პირობებში ჩემი გულწრფელი სურვილი ისაა, რომ საზოგადოება ერთი უკიდურესობიდან – ადრე ყველაფერზე სიჩუმიდან, მეორეში – ახლა ყველაფერზე გადარევაში, არ გადავიდეს.

პრობლემებზე რეაგირება იმის ექვივალენტური უნდა იყოს, რასაც საფრთხე წარმოადგენს, თორემ „ახალაიებით დამწვარი სუბარს სულს უბერავდაო“, ისე მოგვდის!

============================================

ბრეხტი ვახსენე და მისი მეორე გენიალური პიესა გამახსენდა – „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“. უნდა გამოვტყდე, არ მინახავს სტურუასეული დადგმა, მაგრამ მქონდა ბედნიერება ეს სპექტაკლი მენახა მოსკოვში, ლუბიმოვის ტაგანკის თეატრში (სამწუხაროდ, უკვე ვისოცკის გარდაცვალების შემდეგ). ვისაც არ ახსოვს, ფაბულას შევახსენებ – პიესის გმირი, სეჩუანელი კეთილი ქალი შენ ტე, ცდილობს დაეხმაროს სიდუხჭირისაგან და ათასგვარი უბედურებებისაგან უიმედობის ტყვეობაში მყოფ გაჭირვებულებს, მაგრამ ისინი მხოლოდ სარგებლობენ მოულოდნელად გამოჩენილი კეთილსმყოფელის სიკეთით, და სულ უფრო მეტს ითხოვენ მისგან, ხოლო თავად სულ უფრო მომხარებულურ უსაქმურობასა და განცხრომაში ეფლობიან. დაღლილი და თავად გაწამებული შენ ტე იძულებული ხდება, თავისი გამოგონილი ძმის – შუი ტას იერსახით მოევლინოს მასზე გაბატონებულ თანამობინადრეებს. დის აბსოლუტური ანტიპოდი – შუი ტა მკაცრი და მომთხოვნია, იგი ყველას რკინის ხელით და ნებისყოფით იმორჩილებს და მაყურებელი საოცარი დილემის წინაშე დგება ბუნებით კეთილ შენ ტესთან ერთად, რომელსაც არ უნდა, ცინიზმის და მრისხანების ნიღბის ტარება, მაგრამ მხოლოდ ამ ნიღბის დახმარებით შეუძლია, თავადაც გადარჩეს და საზოგადოებაც გადაარჩინოს და აიძულოს, მუქთახორობას და პარაზიტობას თავი ანებოს.

ამით დავამთავრებ იმის თქმას, რასაც 3-4 გვერდზე ვაპირებდი, და როგორც ლამის ყოველთვის, ისევ გრძლად გამომივიდა.

სწორედ ბრეხტის ეს ორი პიესა მახსენდება დღეს. საზოგადოების განთავისუფლების გზა მხოლოდ საზოგადოების  გააქტიურებაზე გადის. მაგრამ საზოგადოების მშვიდობიანი გააქტიურება არანაკლებ რთული პროცესია, ვიდრე ომში თავგანწირვა. და როცა ვინმე გვეხმარება, ამან ჩვენი მოთხოვნილებების ჰიპერბოლიზაცია არ უნდა მოახდინოს. ყველას გვმართებს სიფხიზლე რეალური საფრთხეების მიმართ და საკუთარი ამბიციების რეალობასთან შეწონადობა. უნდა ვისწავლოთ ერთად ცხოვრება – თანაცხოვრება, რომელიც არც მარტო დათმობით მიიღწევა, მაგრამ არც – მხოლოდ მომთხოვნელობით. სამოქალაქო ერთობა არის მრავალმხრივი კონსენსუსის ძალიან რთული და უსასრულო პროცესი…

შეცდომები დღეს ნამდვილად არის – კადრების შერჩევა და სისტემის ნოლიდან აწყობა საკმაოდ  ძნელი პროცესია და დარწმუნებული ვარ, შეცდომების გარეშე ვერასდროს ვიარსებებთ. მთავარია, შეცდომების გამოსწორების სურვილი იყოს და საზოგადოებას არ დაავიწყდეს, რომ ყველაფერი ფარდობითია და შედარებაში ფასდება.

================================

რაც შეეხება ომბუდსმენობას – იქნებ სხვადასხვა სფეროებში აგვერჩია ერთდროულად სხვადასხვა ომბუდსმენი?

მგონი, უმრავლესობა თანხმდება, რომ თითოეულ კანდიდატს აქვს თავისი პლიუსები და მინუსები და იქნებ რამდენიმე მათგანი გვყოლოდა ერთდროულად? ამის გამოცდილება მსოფლიოს რამდენიმე ქვეყანაში, – მაგალითად,  დიდ ბრიტანეთში,  – არის. მერე დრო გვაჩვენებს, რომელი უფრო ეფექტური იყო – ძველი უნიტარული სისტემა, თუ ახალი – პოლიომბუდსმენობა. საბოლოო ჯამში, უკვე საქმეში გამოცდილი კანდიდატების შეფასებაც (თუ უნიტარულ მოდელზე დაბრუნება მოგვიწევს) უფრო ადვილი იქნება, ვიდრე ბრავადულ-აგრესიული საარჩევნო კამპანიების შედარება…


მიშა ვოლდემორტი და ხალხთმოყვარეობის აპოთეოზი, ანუ გამოპავლეების ცრუმოსურნეები


„დიახ, ჩვენ ჯადოქრები ვართ და კიდევ ბევრ სასწაულს ელოდეთ!“ – ექიდნურად გაიღიმა ლორდმა ვოლდემორტმა და კიბეებზე გაუჩინარდა. გაიჩინარდა, რათა დუბაიდან და სინგაპურის ფორუმებიდან მოგვევლინოს და ფურცლებზე დაბეჭდილი რეიტინგების ფრიალით მოგვაჯადოოს, გრძნეულმა…

მისი გაოპოზიციონერებული გუნდი კი მათ მიერ 300 მილიონად დაუმთავრებელ ქაჯთა გამჭვირვალე სასახლეში გამაგრდა. იმ ერთადერთ დარბაზში, სადაც ჯერ წვიმა არ ჩამოდის და ვირთხებიც არ დარბიან. და მედგრად იშიშვლა ხმალი სამართლის და ჩაგრულთა დასაცავად:

–         როდის მოუმატებს მთავრობა ხელფასებს?

–         როდის მოხდება პენსიების მომატება?

–         როდის გაიაფდება გაზი, დენი და წყალი?

–         როდის გაიაფდება საბანკო კრედიტის განაკვეთი?

–         როდის გაიხსნება რუსეთის ბაზარი ქართული პროდუქტებისათვის?

–         როდის   დაუკანონდებათ ლტოლვილებს საცხოვრებელი ფართები?

„როდის?“ „რამდენი?“ „როგორ?“ – ისმოდა რისხვიანი შეკითხვები უმცირესობად ქცეული ახალხანს უმრავლესობისაგან.

მათი შეკითხვები, მათი იერსახე, მათი პათოსი სავსე იყო შემართებით – ქართველი ხალხის, ჩაგრულების, ლტოლვილების, გაჭირვებულების, უილაჯოების, დედების, ბავშვების, ავადმყოფების, ბიზნესმენების, უმუშევრების – ყველას სახელით და ყველას ინტერესების დასაცავად ბრდღვინავდა და თვალებიდან რისხვას აკვესებდა ნაცმოძრაობა!

ისინი არ მისცემენ უფლებას!.. ისინი ყოველთვის დაიცავენ!.. ისინი არ დაუშვებენ ქართველი ხალხის ფუნდამენტალური ინტერესების შელახვას!..

ისინი არ დაუშვებენ ზეწოლას!.. ისინი მიმართავენ მთელ მსოფლიოს იმაზე, რა საშინელებებს აპირებს „ქართული ოცნება“! როგორ აპირებს, რომ პარლამენტში შექმნას კონსტიტუციური უმრავლესობა! ეს ხომ დაუშვებელია?!

–         „ქართველი ხალხის სახელით!“ გამოდიოდნენ გოკა და ბოცო, ჩიორა და კაკო, გოგა და გოგი…

იყო ერთი ჟრიამული, რისხვათცვენა და ვოქსპოპულისტობა…

წესით და რიგით, ქართველი ხალხი ტაშით უნდა დახვედროდა პარლამენტის შენობასთან მათი ბედნიერებისათვის დამაშვრალ რაინდებს… წესით და რიგით დღესვე უნდა დაწყებულიყო ტელევიზიებში აღშფოთებულ ტელემაყურებელთა და ფეისბუქში გადარეულ ინტერნეტმომხმარებელთა დარაზმვა გოგი ოჩიაურის, გოკა გაბაშვილის, ნუგზარ წიკლაურის და გოგა ხაჩიძის ირგვლივ! უნდა მომხდარიყო შეშფოთებული აქტივისტების მიერ ფეისბუქზე ჯგუფის რეგისტრაცია ლოზუნგით – „მოვითხოვთ ბიძინა ივანიშვილის მთავრობის გადაყენებას!“ მერე რა, რომ ივანიშვილის მთავრობა ჯერ არც დამტკიცებულა, მთავარია, რომ გული გულობდეს – რაც მალე მოვითხოვთ, მით უკეთესი!

მეტი კონკრეტიკაა საჭირო! „ვადები, ვადები, ვადები – ჩქარა!“ „მოვითხოვთ, ხალხის სახელით!..“ „სადაა დაპირებული ინვესტიციები?“ „საიდან ეს არარეალური დაპირებები!“„ერთი წამით არ მოვასვენებთ! ჩვენ გვეჩქარება!…“ და ბოლოს საერთოდ ფანტასმაგორიული – „როგორ თუ წელიწადნახევარში წახვალთ? სად წახვალთ?!“

ნაცმოძრაობა არც დაუშვებს, და არც გაუშვებს!

ძალიან საინტერესო იყო ის, რომ ჩამოლაბორანტებული უმცირესობა რისხვით და მკვეთრი შეკითხვებით თავს დაატყდა სწორედ იმ კანდიდატს, ვინც მათმა სათაყვანებელმა ვოლდემორტმა წარადგინა. სრულიად სამართლიანად დაწერა ფეისბუქზე ბ-ნმა ირაკლი შავიშვილმა – მარტო ამიტომ დასაფასებელია პირველი ოქტომბერიო! წარმოიდგინეთ, მთელი 9 წლის განმავლობაში, როდესმე და რამეში ნაცმოძრაობის დეპუტაციას გაუწევია წინააღმდეგობა თავისი ფიურერისათვის?

ა-რ-ა-ს-ო-დ-ე-ს!

დღეს კი მისი დასახელებული კანდიდატი დაიწუნეს და ისიც კი გაბედეს და თქვეს – ამ კაცს ხმას არ მივცემთო!

ბუნტია „კოსტა კონკორდიაზე“, მაჭკატ!

მაგრამ ვინ არიან ეს სამართლის და დამაშვრალთა დასაცავად ხმალამოღებულთა შეუპოვარი ჯგუფი?

ეს, შემთხვევით, ის ხალხი ხომ არაა, ვინც საქართველოში უსამართლობის და უზენობის პარპაში დაუშვა მთელი 9 წელი?

ეს ის ხალხი ხომ არაა, ვინც საქართველოში 35-ლარიანი უპატრონოდ დაგდებული ფიცრის მოპარვისთვის 65 წლის ლტოლვილს 1 წლით ციხეში უშვებდა, ხოლო თავად ათობით და ასობით მილიონის ხე-ტყეს იპრავდა, ქვეყნის სტრატეგიულ სიმდიდრეებს „უპრაგონოდ“ ჰყიდდა და 1 ლარად აჩუქებდა? ვინც საკუთარი ქონება მილიარდებამდეც კი გაზარდა?

ეს ის ხალხი ხომ არაა, ლტოლვილებს პოლიციის ძალით რტყმევით რომ ყრიდა მრავალწლიანი საცხოვრებელი ადგილებიდან და კუნგის ტიპის დახურული  ავტოფურგონებით საცხოვრებლად შეუფერებელ გეტოებსა და რეზერვაციებში ეზიდებოდა?

ეს ის ხალხი ხომ არაა, ვინც ყველა ბიზნესი გათელა და ქვეშ  მოიგდო, მონოპოლიები და კარტელური გარიგებები ნორმად აქცია, ვინც საბანკო კრედიტის განაკვეთი ევროპაში უმაღლეს დონეზე ასწია, ხოლო საცხოვრებელი მინიმუმის დონეს მუდამ ხელოვნურად ამცირებდა და აყალბებდა! ვინც ერთ დღეში ბიზნესის დაფუძნების გაპიარებით ნახევარ ღამეში ბიზნესის ახევის მათეული პრაქტიკა მიჩქმალა?

ეს ის ხალხი ხომ არ ლაპარაკობს ზეწოლებსა და გადაბირების მცდელობებზე (და აბსოლუტურად უსაფუძვლოდ და უარგუმენტოდ ლაპარაკობს!) ვინც პოლიტიკური პოლიციისა და ზონდერბრიგადების გამოყენებით ასობით და ათასობით ადამიანზე რომ ძალადობდა ხანგრძლივად? ვინც ხალხს პოლიტიკური ნიშნით აწინაურებდა საჯარო სამსახურებში და პოლიტიკური ნიშნით ათავისუფლებდა სამსახურიდან?

ეს ის ხალხი ხომ არ ახსენებს სიტყვა „სამართალს“, რომელთა მიერ სამართალი ყველა დონეზე შეგინებული და გაუპატიურებული იქნა?

ეს ის ხალხია – ახლა რომ „მერყევი ფსიქიკის“ ბრალდებებს უსაფუძვლოდ ისვრიან, – ვინც მართლაც და ფეთქებადი ფსიქიკის ლიდერს დითირამბებს უმღეროდა ცხრა წელი?

ეს ის ხალხია, ვინაც 2008 წლისთვის დაპირებული 100 დოლარიანი პენსია დღემდე არ შეასრულა, ახლა რომ წამდაუწუმ ჰკითხულობს – 220 ლარს როდის გახდის პენსიებს ივანიშვილიო?

ეს ის კაბინეტი ხომ არ არის, რომლის წევრები სადისტობას, ჯალათობას, კრიმინალებთან მეგობრობას და უზნეობას – დემოკრატიის შუქურვარსკვლავობას და კეკლუცხათუნობას რომ უთავსებდა?

დაბოლოს, ეს ის პოლიტიკური ძალა არ არის, რომელთა მინისტრები სამარცხვინოდ „მოტყდნენ“ ქვეყნიდან და ახლა ეპისტოლარულ-ფეისბუქურად გვეკონტაქტებიან და გვარწმუნებენ – არასოდეს არ მიგატოვებთოD:D:D? ეს ის ხალხი ხომ არაა, ვითომდა, პრეზიდენტთან შესახვედრად წასული, მძღოლს რომ მობილურს უტოვებდა მანქანაში და თავად აეროპორტიდან ფრანკფურტში ტყდებოდა ოჯახთან ერთად?  ეს ხომ ის ლიდერებია, რომლებიც გაიქცნენ, რადგან, სავარაუდოდ, ყველა საფუძველი არსებობს, რომ მრავალწლიანი ციხე ემუქრებათ, როგორც კრიმინალებს და მაფიის ბოსებს?

და ისე, ნამეტანი ხომ არ მომდის, რომ ამ ავაზაკთა ბანდას „ხალხს“ ვუძახი? უფრო უპრიანი არ იქნება ან – “ფლიდები”, ან – “ვერაგები”, ან -„ახვრები“, ან – „თუქსუსები“?.. აი აქ კი მჭირდება დახმარება, იმის გასარკვევად, ჩამოთვლილთაგან რომელი ტერმინი უფრო სწორია მათთან მიმართებაში.

ჩამოუმცირესობებული ნეობოლშევიკების ტაქტიკა სრულიად აშკარაა:

  1. რაც შეიძლება ადრე – ახალი მთავრობის მიერ ძალაუფლების აღებამდე (და განსაკუთრებით, სასამართლოებსა და პროკურატურაში ცვლილებების მოხდენამდე) – მოახდინონ საზოგადოებაში ნიჰილიზმის და ეჭვის დათესვა იმის თაობაზე, რამდენად მოახერხებს ივანიშვილის მთავრობა [წინა ხელისუფლების მიერ კატასტროფულად ჩასვრილი საქმეების გამოსწორებას და] სხვადასხვა სფეროებში ხალხისთვის გაუმჯობებსების რეალურად მოხდენას. ეს განსაკუთრებით ეჩქარებათ მანამ, სანამ უკვე ოფიციალურად გამოაშკარავდება მათ მიერ ხაზინის კატასტროფულ მდგომარეობაში დატოვება. უკვე არის ინფორმაცია, რომ ნაცვლად მერაბიშვილის მიერ გაცხადებული 2 მილიარდისა, ხაზინაში მხოლოდ 200 მილიონია!
  2. ყველანაირად მოახდინონ იმის იმიტაცია, რომ ჩაგრული პოლიტიკური ძალა არიან! რომ არიან დემოკრატიის მებაირახტრეები, რომელთაც გამარჯვებული უმრავლესობა საშინლად და უკანონოდ ჩაგრავს!
  3. როდესაც უახლოეს ხანებში დაიწყება იმის სრულმასშტაბიანი გამოაშკარავება, რა დონის და როგორი მასშტაბური კრიმინალი აქვს ჩადენილი ნაციონალურ მოძრაობას, როდესაც სასამართლოებში არა ათობით, არამედ – ათასობით საჩივარი შევა, როცა ყველასთვის (მათ შორის – დასავლელი ლიდერებისთვისაც) ცხადი გახდება, როგორი ძალადობის ხარჯზე არსებობდა ეს ვარდისფერი გულაგი, ეს ყველაფერი შერაცხონ მათ პოლიტიკურ დევნად და დასავლური დემოკრატიებისაგან და ანგაჟირებული მხარდამჭერებისაგან (ვილფრედ მარტენსი, კარლ ბილდტი, დონალდ ტრამპი და სხვები) მოითხოვონ მფარველობა!
  4. დარაზმონ ყველა ის ძალა, რომელთა მოთხოვნილებებს თავად მრავალ წელს აბსოლუტურ იგნორირებას უკეთებდნენ, მასიური საბოტაჟის და გამოსვლების ორგანიზებისათვის. ამის განსაკუთრებით თვალნათელი მაგალითებია დევნილთა მიერ შენობებში შეჭრის, მიტაცების და უკანონოდ დასაკუთრების კატასტროფულად გახშირებული ფაქტები. იქამდე მივიდა საქმე, რომ დევნილები უკვე იმ ორგანიზაციების შენობებსაც იტაცებენ, რომლებიც ნორმალურად ფუნქციონირებენ, ან რომლებიც სხვა დევნილებისთვის არის დაკანონებული. ყველაზე  საინტერესო კი ისაა, რომ ამ მიმტაცებელთა შორის არიან აბსოლუტურად გაურკვეველი „ბექგრაუნდის“ მქონე პირები, რომლებიც არ არიან ლტოლვილები ანდა არც უარყოფენ, რომ მათ უკვე აქვთ დაკანონებული საცხოვრებელი, მაგრამ „სურთ საცხოვრებელი პირობების გაუმჯობესება და გაფართოება“ !!! აშკარა, რომ ეს არის კოორდინირებული ქმედება, რომლის უკან მაცმოძრაობის ინტერესები აშკარად იკვეთება – ეს არის ქვეყანაში უკანონო მდგომარეობის და ანარქიის შექმნა, რომ მოსახლეობას ნაცმოძრაობის მიერ გარანტირებული „წესრიგი“ მოენატროს!
  5. მოახერხონ ადგილობრივ თვითმმართველობებში და გამგეობებში, მერების და გუბერნატორებისათვის პრეზიდენტის მიერ სასწრაფოდ გადასროლილი სახსრების და ქონების ხარჯზე რეგიონალური „ვანდეის“ ჩამოყალიბება და საბოტაჟის და პროპაგანდის მეშვეობით საფუძვლის მომზადება 2013 წლის აპრილის თვეში პრეზიდენტის მიერ პარლამენტის დაშლისა და რიგგარეშე საპარლამენტო არჩევნებში რევანშისთვის.

„ნაცმოძრაობის მთავარი შეცდომა იყო, რომ ნაცმოძრაობა ზედმეტად დემოკრატიული იყო!“ – იძახის ზომბირებული ექსპერტი გია ნოდია. თურმე, „დემაგოგია, ზოგადად, პოლიტიკოსთა წესია“ და „ არ ღირს შევაჯიბროთ, ვისი დემაგოგია უფრო დემაგოგიურია“. „ზედმეტად დემოკრატიულად“ მიიჩნევს იგი იმას, რაც ხდებოდა სასამართლოებში, პროკურატურაში, ციხეებში, სკოლებში… როცა ეკითხებიან კონკრეტულ – უკვე გამოვლენილ – დანაშაულებებზე, მხრებს იჩეჩავს, რომ არ იცის… ეჩქარება ბატონ გიას დემოგოგიური გამოსვლების ციკლის ჩამთავრება. ზუსტად ისე, როგორც ეჩქარებათ ბარამიძეს და გაბაშვილს, წიკლაურს და ბობოხიძეს, კუბლაშვილებს (სასამართლოს რეიტინგით მოტრაბახე ბ-ნ კონსტანტინეს!) და ოჩიაურებს (მსოფლიო ბანკის რეიტინგებით მოტრაბახე ბ-ნ გოგის)… როცა ასობით და ათასობით სასამართლო პროცესი დაიწყება და ყველასთვის აშკარა გახდება, თურმე რა საშინელება იფარებოდა ვარდისფერი ფასადის მიღმა, მერე ხომ უკვე ძალიან გაძნელდება „მე რა ვიცოდი?“-ს ტიპის „ნაივური“ მხრების აჩეჩვა?! ქართული ავტობანები, იუსტიციის სასახლეები და ნეონის ნათურები ხომ მანამდეა თვალისმომჭრელი, სანამ ციხეებში არსებულ ძალადობას გაეცნობი?!

P.S. ახლა კი, წარმოიდგინეთ ასეთი მოდელირებული სურათი –

1949 წლის გერმანია.

კონრად ადენაუერის მთავრობის დამტკიცების წინ ბუნდესტაგის ტრიბუნაზე რიგრიგობით ადიან იოზეფ გებელსი, ჰაინრიხ ჰიმლერი, ჰერმან ჰერინგი, იოაკიმ ფონ რიბენტროპი, ჰაინრიხ მიულერი… თავად ფიურერიც (როგორც ოპოზიციის ლიდერი!) და ფოლადისებური ხმით ჩამჭრელ კითხვებს უსვამენ კანცლერობის კანდიდატს:

–         რას გააკეთებთ გერმანელი ხალხის ბედნიერებისათვის?

–         როდის დაიბრუნებთ პრუსიას და ელზასს?

–         როდის აღადგენთ დანგრეულ მრეწველობას?

–         როდისთვის მოახერხებთ გერმანული საფინანსო სისტემის სტაბილიზაციას?

–         როდის გახდება მინიმალური პენსია 1000 მარკა?

–         როდის დატოვებენ უცხო ქვეყნების ჯარები გერმანულ მიწებს?

ხოლო სესიის შემდეგ გებელსი ამაყად გაიძახის ჟურნალისტების მიკროფონების წინ:

– ჩვენ არ დავუშვებთ გერმანელი ხალხის მოტყუებას! ადენაუერს არ გაუვა პროპაგანდისტული ხრიკები! ჩვენ სიმართლეს მოვითხოვთ!

ჰიმლერიც ასევე ამაყად იძლევა ინტერვიუს:

– გერმანელი ხალხი ყოველთვის იყო ტოლერანტულობის ნიმუში და ჩვენ არ მივცემთ უფლებას ახალ უმრავლესობას, ფეხქვეშ გათელოს პოლონელი თუ რუსი ტყვეების უფლებები, მოვითხოვთ მათთვის სამართლიან სამუშაო კონტრაქტებს, თანაბარ ანაზღაურებას და უმუშევრობის დახმარებას!

ხოლო გესტაპოს შეფი მიულერი სულაც ებრაელების და სექსუალური უმცირესობების უფლებების დაცვის აუცილებლობაზე  წარმოთქვამს მგზნებარე სიტყვას!

თვალისდაუხამხამებლად!

რამეს ხომ არ გაგონებთ ეს „მოდელირებული წარსული“?

იმის კვალობაზე, როგორ სულ უფრო გულისშემძვრელი ფაქტები ხდება ნათელი იმ მასობრივ ძალადობაზე, რაც დემოკრატიის შუქურად წოდებულმა ძალამ მასობრივი ტერორის ლაბორატორიად ქცეულ საქართველოში დანერგა, თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ საქართველოსთვის ნიურნბერგის მსგავსი პროცესი აუცილებელია. და სამართლიანობის აღდგენის ეს პროცესი თავად საქართველომ უნდა ჩაატაროს. ვფიქრობ, დიდი შანსი არსებობს, რომ ამან ისევე დაუდოს საფუძველი საქართველოს სახელმწიფოს, სამართლიანობის, საზოგადოების და ეკონომიკის აღორძინებას, როგორც ეს 50-იანი წლების გერმანიაში მოხდა.

WITHOUT  JUSTICE,  THERE  CAN  BE  NO  PEACE!


კუჭის კანონიდან – ჯოკერის კანონამდე


ჩემო მეგობრებო, საქართველოს თავდადებულო მოქალაქეებო! გუშინ თავისუფალო ხალხო!

მადლობა მინდა გითხრათ და თავი დაბლა დავხარო!

როგორც წინა ხელისუფლების ერთ დროს პრემიერი და აწ-დამწვარი ბანკირი იტყოდა: „მისმა უდიდებულესობა ხალხმა ილაპარაკა და ჩვენ შევისმინეთ!“

ჩვენ კი შევისმინეთ, მაგრამ ნინიას ბაღის – დემოკრატიად გამსაღებელ ავაზაკთა ბანდას შესმენამდე ძალიან ბევრი უკლია და ჩვენი თავისუფლებისათვის ბრძოლა არ დამთავრებულა, უბრალოდ – გადამწყვეტ ფაზში შედის!

ჯერ მიმდევრობით.

როგორც სათნოდ სალათისფერმა და უბიწოდ თეთრმა ცესკომ აგვისახა რეალობა, 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო 2,197,000 ამომრჩეველმა, რაც თუ უაღრესად პატიოსან ასდუკ-ის ქურუმს – ასევე გამწვანებულ (პირდაპირ ხალიფატია, ნუ!) მამუკა კაციტაძეს დავუჯერებთ (მე – პას!) საქართველოს ამომრჩეველთა 3,613,851-იანი არმიის 60,7%!

მაგრამ ეს იყო პირველი რამ, რაც ცესკომ გვაჭამა! სცადა, რომ ეჭმია დაღლილი და ბედნიერებით დამთვრალი ხალხისათვის, მაგრამ გაბრაზებულზე უეცრად გადაგვივლის ბახუსი და სრული სერიოზულობით მინდა ვუთხრა მათემატიკოს ზურა ხარატიშვილს – არ ჩვენ ვართ ოროსნები, ბიძავ!

საქმე იმაშია, რომ საქართველოში ნამდვილად არ არის 3,6 მლნ ამომრჩეველი! არ ვიცი, ამდენი საერთოდ ადამიანი თუ ცხოვრობს დღეს საქართველოში. როგორც ამასწინ ბლოგისთვის („საქართველოვ, შენ სადა გყავს შვილი, დასაკარგავი?“) მოვიძიე, საერთაშორისო ორგანიზაციების (UN, IOM, WB) მონაცემებით, საქართელოდან მიგრანტთა რაოდენობამ 2012 წელს უკვე   1,16-1.2 მლნ-ს მიაღწია. საქართველოს მთავრობამ სწორედ იმიტომ არ ჩაატარა 2010 წელს ჩასატარებელი მოსახლეობის საყოველთაო აღრიცხვა, რომ ქვეყანაში დარჩენილ და მიგრანტ მოქალაქეთა ზუსტი რიცხვი არ გამოჩენილიყო, თორემ ლაზიკის მაშენებელ ხელისუფლებას და მსოფლიოში რამის მე-16 ადგილზე გამოჭიმულ ეკონომიკას ფულის არქონა დააშინებდა? ამასვე ემსახურებოდა ზურაბ თარხნიშვილის და გრიგოლ ვაშაძის უდიდესი ტყუილი იმაზე, რომ თურმე საზღვარგარეთ (თუნდაც რუსეთის გარეშე!) მხოლო 42,163 ქართველი ამომრჩეველი ყოფილა!.

სიმართლე კი იმაშია, რომ ქართველ ამომრჩეველთა რაოდენობა ქვეყანაში, ყველა ნორმალური და მიუმხრობელი გათვლით 3 მილიონზე მეტი არ უნდა იყოს, ხოლო სავსებით რეალურია, რომ სულაც 2,5 მილიონი იყოს. ასე რომ, ჩემო ძვირფასებო, ვინც ნახეთ გუშინ საარჩევნო უბნებზე ხელჯოხებით და ყავარჯნებით მოსული მოხუცები, ინვალიდის კალიასკით მოქანებული ინვალიდები და ვეტერანები, ადამიანები, რომელთაც ალბათ სულ რაღაც ერთი თვის წინ შეუსრულდათ 18 წელი და უკვე ცნობისმოყვარედ და ამაყად მოჰყვებოდნენ თავიანთ მშობლებს და ბაბუა-ბებიებს, ვინც ნახეთ არა მარტო რიგები, არამედ ისიც, როგორ მთელი საქართველო, მოხუც-ახალგაზრდიანად და ჯანმრთელ-ავადმყოფიანად იდგა უდრტვინველად ამ რიგებში, იცით, რომ ჩვენ ბახტრიონზე მძიმე ბრძოლა მოვიგეთ და უკლებლივ ყველა, ვისაც სული ედგა ან ძლივს მაინც ეჭირა, ყველა იქ ვიყავით, რადგან ჩვენს უკან საქართველო იყო!

ანუ, ამომრჩეველთა აქტივობა არა 60,7% იყო, არამედ ჩემი საფუძვლიანი და ძალიან გონივრული ეჭვით – 73%-დან -88%-ს შორის მერყეობდა!

ახლა გავიხსენოთ საზღვარგარეთ მყოფი ის, მინიმუმ, 700,000 ამომრჩეველი, რომელიც უსინდისოდ გამოთიშეს არჩევნებიდან ამ ქართველთყლაპიებმა! საზღვარგარეთ კი არცერთ უბანზე ქართულ ოცნებას არ წაუგია: პარიზი – 60%, ნიუ-იორკი – 73%, ლონდონი – 75%, ბერლინი –  77%! გაამრავლეთ ეს პოტენციურ 700 ათას ამომრჩეველზე და მიხვდებით, რომ სავარაუდოდ ნახევარი მილიონი ხმა „კულტურულმა“ ვაშაძემ და მათემატიკოსმა ხარატიშვილმა უცხოეთიდან მოგვპარეს!

მოდით, ახლა ის გავიხსენოთ, რომ ყველა უბანზე 10-20%-ით ნაკლები საარჩევნო ბიულეტენი მიიტანეს! ამ დროს, ბიულეტენთა რაოდენობა კანონით არ შეიძლება იყოს უბანზე სიაში არსებულ ამომრჩეველთა ოდენობაზე ნაკლები! ლოგიკით, პირიქით, ოდნავ მეტიც კი უნდა იყოს, რომ თუ ბიულეტენი შემთხვევით გაფუჭდება, უბნის თავმჯდომარეს ოლქსა და ცესკოში შიკრიკების გაგზავნა არ დაჭირდეს!

ხარატიშვილმა განაცხადა – ეს იმიტომ, რომ ხომ იყო სპეცუბნები და გადასატანი ყუთები, ამიტომ ძირითად საარჩევნო უბნებს ბიულეტენები პროპორციულად მოაკლდაო! დიდი ბოდიში, ჩვენო პითაგორავ თუ იბნ-სინავ, მაგრამ რამდენია სპეცუბნებზე რეგისტრირებული? არა მგონია, ძალოვნების რაოდენობა 100,000-ს აღმატებოდეს! + 24,000 პატიმარი + იმ დღეს გადასატანი ყუთის მოსურნე, დავუშვათ, – 50,000. ეს კი სულ 175,000 ბიულეტენია მაქსიმუმ. რაც სულ 4,8%-ს შეადგენს და არა – 10%-ს ან – 20%-ს!!!

გარკვეულწილად, ცესკოს საქციელში ლოგიკა არის!

ეს ის ლოგიკაა, რომ სინამდვილეში ვაშაძემ, კაციტაძემ, ხარატიშვილმა და მიშამ ხომ იციან, რომ ასდუკის მიერ „გაპრავებულ“ სიაში უცხოეთში მყოფი ათეულ და ასეულ ათასობით ადამიანია ჩაწერილი! ისიც, ხომ იციან, რომ მათი 95% იმ დღეს ვერ ჩამოვიდოდა სამშობლოში ფინანსური თუ სხვა პრობლემების გამო! ჰოდა, მოაკლეს ამ დედუქციის დედა-ოსტატებმა ეს ხალხი და უბნებზე ბიულეტენები, სინამდვილეში, სწორედაც რომ მეტობით დაარიგეს! ამას ის ადასტურებს, რომ უბანზე ბიულეტენის დაკლების ფაქტი, მგონი, არ ყოფილა. ანუ სიაში კი იყო მეტი, მაგრამ ის მეტი არ მისულა მარტივი მიზეზის გამო – ვერც მივიდოდა, საზღვარგარეთაა! ამ ლოგიკით ჩემი დასკვნები დასტურდება – რომ ქვეყანაში 3,6 მლნ ამომრჩეველი ის ბლეფია, რომელსაც ცესკო, როცა უნდა სიმართლედ გვატენის, ხოლო როცა უნდათ, მშვენივრად იყენებენ სათავისოდ!

მაგრამ სინამდვილეში ამ გამყალბებლების (ბატონო ზურაბ, როგორც ვხედავ, მათემატიკოსები უფრო უკეთესი გამყალბებლები შეიძლება იყონ ხოლმე, სიყალბეზე იმუნიტეტი კი მათემატიკოსობაში არ ყრია) ნამდვილი მიზანი სულ სხვაა! ის დაბეჭდილი და სადღაც აორთქლებული ბიულეტენები, სავარაუდოდ 500 – 700 ათასი (!) არის ის მასალა, რომელიც მთელი ღამის განმავლობაში აქტიურად ყალბდებოდა! სწორედ ამისთვის აგროვებდნენ მთელი წლები მასწავლებლები – მშობლების და საჯარო სამსახურის უფროსები – მოზრდილთა პირადობის მოწმობების ასლებს. პირადობის მოწმობის და მოქალაქეთა ხელმოწერის ნიმუშების ასლები აქვთ ყველა სადაზღვევო კომპანიაშიც, რომელნიც უპირობოდ და შეკითხვის გარეშე გადასცემდნენ ცესკოს ამ ფასდაუდებელ (და კონფიდენციალურ!) ბაზას, სადაც დაახლოებით 1,5 მილიონი მოქალაქის მონაცემებია!

მაშინ, როცა ჩვენ ნაადრევად ვზეიმობთ, ნაცმოძრაობის სტრატეგების – მიხეილ მაჭავარიანის და ხათუნა გოგორიშვილის – მიერ დაქირავებულ კალიგრაფთა და ხელმოწერის გამყალბებელთა ათეულები და ოცეულები სავარაუდოდ სადღაც, რომელიმე სკოლის ან უნივერსიტეტის ოთახებში სხედან და ძალიან კონფიდენციალურ სამუშაოს ატარებენ – ასობით ადამიანის ხელმოწერებს აყალბებენ, რომ მერე უბნის ოქმები ამ ახალი საარჩევნო ყუთების ნაჩალიჩარ „შიგთავსს“ მიარგონ! იტყვით, უბნის ოქმის გაყალბება ძალიან ძნელიაო? „ძნელი“ შეუძლებელს არ ნიშნავს!

იტყვით, რომ ეს ჩემი ფანტაზიის ნაყოფია?

არ გამოვრიცხავ, მაგრამ ჩემი ფანტაზია ხომ თქვენი შემოქმედების ნაყოფია, საყვარელო ნაცმოძელებო?!!! ეს თქვენი განმუხურის და ხურჩის სპექტაკლების ნაყოფია, ეს თქვენი „მოდელირებული ქრონიკის“ ნაყოფია, ეს თქვენი ლაზიკის და ანაკლიის მირაჟების და გარედან გიპსოკარდონით და ბიაზით „შემოსილი“ შენობების ნაყოფია, ეს ლაფანყურის სისხლიანი დადგმული ტრაგედიის ნაყოფია! ეს არის სწორედ ხათუნა გოგორიშვილის, მიხეილ მაჭავარიანის, პალიკო კუბლაშვილის, ცრემლებამდე აღშოფთებული გოკა გაბაშვილის, კასტეტიანი „რაინდის“ პეტო ცისკარიშვილის, ყველაფრის გამპრავებელი ტუტუცის თეა თუთბერიძის, ტალანტი ურნალისტის – თამარა ჩერგოლეიშვილის,  „უმანკოდ თვალებგაფართოებული“ ჩიორა თაქთაქიშვილის და მათი მთავარი ყალბისმქნელი სარდლის – მიხეილ სააკაშვილის მრავალწლიანი „მოღვაწეობის“ ნაყოფი!

არ მჯერა თქვენი, თქვე ოღრაშებო!

რამდენი დაგვიჯერებია, იმდენი მოგიტყუებივართ! რამდენჯერ არ დავიჯერე, იმდენჯერ ზუსტად მართალი აღმოვჩნდი, თქვე სუპერსიაფანდებო!

მაგრამ არის კიდევ ერთი მტკიცებულება, რაც უფლებას მაძლევს ვამტკიცო, რომ ყველა ჩემი ეჭვი საფუძვლიანი და ლეგიტიმურია! – თქვენს მიერ უკვე გამოჩენილ ოქმებში ძალიან საინტერესოა, რომ ერთსადაიმავე უბანზე ხშირად ორ-ორი ბეჭედი ფიქსირდება, რაც კანონით დაუშვებელია! ეს ორი ბეჭედი სპეციალურად იმისთვისაა, რომ მერე ერთი – რომელიც საუბნო კომისიის ორიგინალურ ოქმებზე იქნება, ყალბად გამოაცხადოთ, ხოლო მეორე, რომელიც თქვენს მიერ ღამით შეთითხნილ ოქმებს დაამშვენებს  – სწორუპოვრად და ლეგიტიმურად!

ძალიან ბევრ რამეზე კი გიფიქრიათ, ჩვენი სიყალბის გაუსებო და მიკი მაუსებო!

მაგრამ როგორც იტყვიან – и мы тоже не лыком шиты! – თქვენი გაკვეთილების წყალობით, ჩვენო „განმანათლებლებო“!

მიხეილ სააკაშვილის ღამეული გამოჩენა და „აღიარება“ სინამდვილეში მხოლოდ იმის აღიარება იყო, რომ მან ისე ვერ გაიმარჯვა, როგორც უნდოდა – 70%-ით!, თორემ ეს არ იყო დამარცხების აღიარება. ამ ფლიდობის გროსმეისტერს, ხვლიკის არ იყოს, კუდის შეტოვების ფანტასტიური უნარი აქვს! და ყველაზე დიდი შეცდომა, რაც არაერთხელ მომსვლია, არის ის, თუ ან მისი ნიანგის ცრემლების გამო შემცოდებია ან როდესმე დროზე ადრე ჩამითვლია, რომ წააგო და ამას შეეგუა!

ახლა ნაცმოძრაობის ტაქტიკა ძალიან აშკარაა:

1)      ყველანაირად ცდილობენ, რომ დღეს საღამოს ეუთოს მიერ დანიშნულ წინასწარი ანგარიშის გამოქვეყნებამდე კრავებად და ანგელოზებად მოგვაჩვენონ თავი! მათიუ მთავარი ამოცანა ახლა ისაა, რომ ეუთოს ODIHR-მა და სხვა ავტორიტეტულმა ორგანიზაციებმა დაწერონ, რომ „არჩევნები, მიუხედავად   მრავალი გადაცდომისა და დარღვევისა, მთლიანობაში შეესაბამებოდა დემოკრატიული და გამჭვირვალე არჩევნების სტანდარტებს!“ თუ ამ დასკვნას მოიპოვებენ, რასაც წინასწარი განცხადებით აშშ ადმინისტრაციაც უცვლელად გაიზიარებს, მერე ნაცმოძელ ყალბისმქნელებს რამდენიმეთვიანი ვადა ექნება, სანამ საბოლოო დასკვნა დაიდება და ამ რამდენიმე თვეში ისინი მრავალ საზიზღრობებს მოაწყობენ, განსაკუთრებით ხმის დათვლაში და თუ საჭირო გახდა – განმეორებით არჩევნებში (მაგალითად, ხაშურის ოლქში, სადაც მიშას ტაქტიკამ უმტყუნა, გელაშვილის მიმართ ბოღმა ვერ მოთოკა და თავისი აფთრის სიფათი სრულად გამოავლინა!)

2)      ზემოთხსენებული გამო დღეს საღამომდე, ხარატიშვილის კომისია ეცდება, რომ ყველა იმ უბნის პირველად დათვლით, სადაც ნაცმოს უპირატესობა აქვს, მართალია შეინარჩუნოს ქართული ოცნების 50%-ზე მეტი მაჩვენებელი, მაგრამ სულ უფრო მიუახლოვოს 50%-ს ნაცმოს ციფრი. ნახეთ როგორ იცვლება დინამიკა, როგორ თანდათან მცირდება სხვაობა ქართულ ოცნებასა და ნაციონალურ მოძრაობას შორის – 56-39(17%), 57-41(16%), 54-42(12%), 53.3-41.6(11.7%)-ზე!

3)      ამავდროულად ხდება მასიური გაყალბება ყველა იმ უბნის პირველად დოკუმენტაციაში, სადაც ნაცმოძელებს იმედი აქვთ, რომ გაყალბება გაუვათ! არ დაგავიწყდეთ, რომ ისინი მარტო არ არიან, მათთან ერთად იბრძვიან ნამუსგარეცხილი და საბოლოოდ ლუსტრირებული ლეიბორისტები, მემარჯვენეები და ქრისტიან-დემოკრატები! მათ ვერ მოახერხეს ბარიერის გადალახვა და ახლა, როგორც ჭეშმარიტი კოლაბორაციონისტები, საკუთარ მეტ-ნაკლებად „უზრუნველ“ მომავალს ისევ ნაცმოს გამარჯვებაში ხედავენ! ქრისტიან-დემოკრატებს ჯერ კიდე არ დაუკარგავთ იმედი, რომპატარკაციშვილის გაყიდვის და „იმედის“ ჩაბარების ღვაწლს მიშა არ დაუკარგავთ და ბოლო მომენტში სანუკვარ 5%-მდე აქაჩავს ხარატიშვილი! ეს მართლაც არაა გამორიცხული, თუ ნაციონალების მიმართ კრიტიკა და გამოსვლები სერიოზულად დაემუქრება არჩევნების გაყალბების მათეულ სქემას და ისინი, საკუთარ უცოდველობას ქდმ-ს უეცრად მაღალი პროცენტით ახსნიან!

4)      თუ დღეს ეუთოს სადამკვირვებლო მისია (სხვები არ ვიცი, რას იზამენ, სავარაუდოდ IRI ასევე მიშასთვის მისაღებ დასკვნას დადებს, NDI – არა მგონია!) დღეს იმ დასკვნას დადებს, რაც მიშას მანქურთებს ხელებს გაუხსნის – ტერორი ახალი ძალით არის მოსალოდნელი! ხაშური მერე შეიძლება ყველგან განმეორდეს!

5)      დააკვირდით ყველა იმ უბნებს, სადაც ეგზიტპოლით „ქართული ოცნება“ შთამბეჭდავად იგებდა: ყველგან იდება მხოლოდ რამდენიმე უბანი (თუმცა პრობლემა არ იყო, უკვე მთელი ოლქიც დაედოთ იქ, სადაც მოსახლეობა მცირერიცხვოვანია!), რომელშიც ეგზიტპოლის შედეგების გაბათილებას ცდილობენ – მარტვილში მურთაზ ხურცილავა, რომელსაც ეგზიტპოლში 82%-მდე ჰქონდა, თურმე აგებს 20 წლიან მარადიულ მაჟორიტარ, კორუფციის სიმბოლო ნაული ჯანაშიასთან! აღარაფერს ვამბობ ირაკლი ალასანიას სულ უფრო გაუარესებულ მაჩვენებელზე ახალაიების ბანდის მთავარ სათარეშოში! არსებობს მინიმიუმ ერთი საუბნო ოქმი ზუგდიდში, სადაც გაყალბება აშკარაა: უბანზე ალასანიას აქვს მიღებული 83 ხმა, ხოლო როლანდ ახალაიას – მხოლოდ 15, რომელსაც მერე წინ, უკვე გადახაზულ უჯრაში მსხვილად მიწერილი 3-იანი 315-ად აქცევს!

განსაკუთრებული წნეხი მიდის გარდაბნის ოლქზე (სადაც მამუკა არეშიძის დაძირვის ბრძანება აქვს ხარატიშვილს, რადგან არეშიძემ ლაფანყურის შემზარავი დანაშაულის დეტალები ძალიან კარგად გაშიფრა!), ახმეტაში ( სადაც ცისკარიშვილისთვი ზვიადაურთან წაგება, ნაცმოს აზრით – არ უნდა დაუშვან), თეთრიწყარო (სადაც ბეჟუაშვილის დახარჯულმა ფულებმა მართლაც გამოიღო რაღაც შედეგი, მაგრამ თუ სამართლიანობა იზეიმებს, მან უნდა წააგოს), ტყიბულზე, სადაც პალიკო კუბლაშვილის გადასარჩენად ყველა ღონეს იხმარს ნაცმოძრაობა, წყალტუბო, სადაც წარმოუდგენლად განსხვავებული ციფრებია წარმოდგენილი ცესკოდან, რომ ნაცმოძრაობის ძველმა ბიჭმა კაკოია ბობოხიძემ პაატა ზაქარეიშვილს მოუგოს, რომელსაც ხელისუფლება ორგანულად ვერ იტანს აფხაზეთის საკითხში ხელისუფლების მრავალი უსინდისობის გამოაშკარავების გამო, ჩხოროწყუ – ლევან იზორიას მიმართ შსს-ს განსაკუთრებული აქტივობა ახასიათებს…

მოკლედ, მგონი, ნაადრევი იყო ის ზეიმი! ახლა საჭიროა თითოეული გაყალბებული ოქმის იურიდიულად დასაბუთება! საჭიროა იმ ფოტოგადაღებების შედარება იმასთან რამდენი ხმაა იმ უბანზე დაფიქსირებული, საჭიროა ართოდ გაპიარებული ფეისკონტროლის კომპიტერული პროგრამის მიერ რაიმე რეალური და კარუსელის დადასტურება, დაბოლოს საჭიროა ქუჩაში გამოსვლა და პროტესტი!

თუ ის ტენდენცია და მაჟორიტარების ის ხმები, რაც ახლა იდება და სულ უფრო ძლიერდება ნაცმოძრაობის სასარგებლოდ, შენარჩუნდება, მაშინ გამოვა, რომ ქართულ ოცნებას არამცთუ 2/3, არამედ უბრალო უმრავლესობაც კი ვერ ექნება პარლამენტში და მხოლოდ 65-70 მანდატს თუ მიიღებს, ანუ ნაცმოძრაობა უფრო ახლოს შეიძლება იყოს 2/3-დან 80-85 ხმით!

და თუ ვინმეს ზურაბ ჟვანიას სიკვდილის მასალები აქვს, სისულელე იყო მოცდა და ყოყმანი! უნდა გვეჩვენებინა, რომ კიდევ უფრო მეტ ადამიანს ცოდნოდა, რასთან და ვისთან აქვთ საქმე! და სისულელე იყო თვალის დახუჭვა იმ ასობით ნაცკოორდინატორის მიმართ, რომლებიც მთელი დღე აქტიურად აშინბდნენ უბანზე ძალით მოჰყავთა დაშინებული ამომრჩევლები! საჭირო იყო თითოეული მათგანის დაფიქსირება, და არჩევნების პორტალზე ამ იუდების სურათების დადება, სწორედ მათი წყალობით შეიძლება ქართველი ხალხი ისევ მოტყუებული დარჩეს!

მიხეილ სააკაშვილმა დაადასტურა კუჭის კანონი –  ისევ ის ბითური და მამაძაღლია, როგორიც იყო!

და ასევე დაგვიდასტურა ჯოკერის კანონი – გასახიშტი უნდა გაიხიშტოს და შესატენს უნდა შეეტენოს! A la guerre com a la guerre!

როდესაც შენს ათასობით დამკვირვებელს მისთვის ოფიციალურად გაცემულ ბეჯს სპეციალურად არ აძლევენ, როცა უბნებზე დაკვირვების საშუალება და გადაღება შეზღუდულია, როცა დამკვირვებელ ქალბატონს ბეისბოლის ბიტით ფეხებს უმტვრევენ, როცა ათობით მანქურთი 9 შვილის მამას – დამკვირვებელ მღვდელს ურტყამს, როცა სპეცნაზი ყუთებს იპარავს, და რეზინის ტყვიებს ესვრის მოსახლეობას, როცა მამაოს მშვიდობიანი პროტესტისათვის იარაღს ადებენ, და როცა არჩევნების წინა პერიოდში დარღვევის და უთანაბრობის ათასობით ფაქტია დაფიქსირებული, როცა მთავარ კონკურენტს მოქალაქეობა წაართვეს და არ მისცეს, როცა მილიონობით ლარი უკანონოდ წაგლიჯეს და თავისი ბინძური კამპანია აფინანსეს, როცა ათასობით ადამიანს უკანონოდ და პოლიტიკური საფუძვლით ყადაღა დაადეს, როცა იმ ციხის ვიდეოებით გვანახეს, რა გველოდება, თუ მათი ნების და სურვილის წინააღმდეგ წავალთ, როცა ლაფანყურში სისხლიანი ტრაგედია მოაწყვეს, როცა მილიონზე მეტ სამშობლოდან წასდულ ადამიანს ფაქტიურად მოქალაქეობა აჰყარეს და უუფლებოდ დატოვეს, როცა ძალადობდნენ ქალებზე და ბავშვებზე, როცა იგონებდნენ აბსურდულ ფაბრიკაციებს, როცა ხან რუსის დამქაშები ვიყავით თურმე და ხან –  კანონიერი ქურდების ნატრულნი, როცა არცერთი ბანერი არ გვაღირსეს, როცა მხოლოდ 60 დღით დაუშვეს თავისუფალი მედია, რომ ისევ გებელსის პროპაგანდაში და გაფერადებულ “ცხოველების ფერმაში” შეგვაბრუნონ ისვე, როცა ადამიანები დაიჭირეს და დააშინეს სატელიტური თეფშების დამონტაჟების გამო, როცა ურნალისტების გარდა – ურნალისტების ზონდერბრიგადებიც შექმნეს, როცა ყველაფერი იკადრეს, რაც საქართველოში არასდროს არავის უკადრია – არ შეიძლება! არ შეიძლება ადამიანის სახის მქონე ამ ცოცხიან სადისტებს ეს “გამარჯვება”  გავუპრავოთ და შევარჩინოთ!

თუ არ გინდათ, რომ ხალხის ენთუზიაზმი ნიჰილიზმად იქცეს (უკვე მერამდენედ) – ეს პირველი დღიდან ბოლო წუთამდე გაყალბებული არჩევნები ქართველი ხალხის საზიზღარ მტერს – ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას – არ უნდა მოვაგებინოთ!

ხომ ვიცით, რომ ეს უბრალოდ წაგება კი არ იქნება, არამედ მიხეილ სააკაშვილის სამუდამო გაპრემიერება!

ხომ ვიცით, როგორ სისხლში ჩაგვახრჩობს ეს მოლოქი, რომელსაც აქამდეც არ აკლდა ჩვენი სისხლი! როგორ დაანგრევს საქართველოსაც და ქართულ ოცნებასაც!

ბატონო ბიძინა, ველით თქვენს გადაწყვეტილებას!


საქართველოს სკანდალური საარჩევნო კამპანია (დევიდ იგნატიუსის სტატია The Washington Post-ში)


საქართველოს პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის მთავრობა, დიდი ხნის განმავლობაში ამერიკელი კონსერვატორების  ფავორიტი ფერადი რევოლუციების ჩემპიონობის მიზეზით, ამჟამად  ცეცხლის ქვეშ არის მოქცეული საკუთარი შიდა ოპოზიციური მოძრაობის სავარაუდო ჩახშობის გამო. იმ მოძრაობისა, რომელსაც სათავეში უდგას მილიარდერი ბიზნესმენი.

სააკაშვილი შერაცხულ იქნა რეფორმატორად მას შემდეგ, რაც  ვარდების რევოლუციის შედეგად საქართველოს პრეზიდენტი გახდა 2004 წელს, და მამაცურად დაუპირისპირდა რეგიონში რუსეთის ჰეგემონიას. მაგრამ მან ასევე აჩვენა საკუთარი შესაძლებლობების გადაჭარბებითი შეფასების მცდარი მაგალითი, როდესაც გადადგა უგუნური სამხედრო ნაბიჯები, რითაც რუსეთს საბაბი მისცა, რომ 2008 წელს საქართველოში შემოჭრილიყო. ახლა კრიტიკოსები ბრალად უყენებენ სააკაშვილს, რომ მისი მთავრობა ზედმეტი აღტყინებით იბრძვის, როცა უკვე შიდა არენაზე პოლიტიკურ ოპონენტებს უპირისპირდება.

სააკაშვილის კონკურენტია მდიდარი ბიზნესმენი  ბიძინა ივანიშვილი, რომელმაც თავისი სიმდიდრე რუსეთში დააგროვა, ხოლო სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ შექმნა ოპოზიციური პოლიტიკური პარტია „ქართული ოცნება“. ივანიშვილის მომხრეები აცხადებენ ხელისუფლების მიერ რეპრესიული ნაბიჯების მთელი სერიის შესახებ, მათ შორის კომპიუტერული კიბერშეტევის შესახებ, რომელაც მოიცვა არა მარტო „ქართული ოცნების“ ადგილობრივი აქტივისტები, არამედ ამერიკელი იურისტები, ლობისტები და უსაფრთხოების მრჩეველები, რომლებიც „ქართული ოცნებისათვის“ მუშაობენ.

კიბერშეტევის შესახებ აშშ სახელმწიფო დეპარტამენტის ოფიციალური პირები საქმის კურსში ჩააყენა  2012 წ. 7 სექტემბერს თედო ჯაფარიძემ, საქართველოს ყოფილმა ელჩმა ვაშინგტონში და ოპოზიციური პარტიის წარმომადგენელი გუნდის სხვა წევრებმა. ჯაფარიძემ ბრალი დასდო საქართველოს ხელისუფლებას, რომელმაც „საარჩევნო კამპანია გადააქცია ომად ‘სახელმწიფოსა’და ‘სახელმწიფოს მტრებს’ შორის“.

ქართულ პოლიტიკურ ბრძოლას საკმაოდ ახსოვს ბინძური ხრიკებში ბრალდებები ორივე მხარის მხრიდან, მაგრამ კიბერშეტევის გამოყენებამ ეს ბრძოლა ახალ, გაცილებით მაღალ [კიბერტერორიზმის!] საფეხურზე აიყვანა. ივანიშვილის მომხრეების მიხედვით, სპეციალისტებმა და გამომძიებლებმა იპოვეს 66 ტიპის ვირუსი და სპამი ივანიშვილის, მისი ოჯახის წევრებისა და მრჩეველთა მიერ გამოყენებულ 5 კომპიუტერში. აქედან კი ვირუსები მოდებული იყო დაახლოებით 50 სხვა კომპიუტერზე.

ვირუსული პროგრამები საკმაოდ ჭკვიანურად იყო მოფიქრებული: მათ შეეძლოთ ჩაერთოთ კომპიუტერის კამერა და მიკროფონები, და მოეხდინათ ეკრანიდან „სკრინშოტების“ ჩაწერა ყოველ 10 წამში, რაც საშუალებას იძლეოდა ჩაწერილიყო მნიშვნელოვანი გასაღებები და კოდური სიტყვები, განუცხადეს სახელმწიფო დეპარტამენტს.  მაგალითად, ერთი ასეთი „ეკრანის ჩაჭერა“, რაც მე ვნახე, აფიქსირებდა ივანიშვილის საბანკო ინვოისს „ნეშენალ სტრატეგიზ“ კომპანიისადმი, რომელიც ვაშინგტონში არსებული უსაფრთხოების მრჩეველთა ფირმაა. მეორე იყო ივანიშვილის მიმართ ვაშინგტონშივე არსებული კომპანია „პატტონ ბოგზის“ ადვოკატის მესიჯი. ეს ფირმა ივანიშვილის ლობისტური საქმიანობის წარმართველი კომპანიაა.

კიბერშეტევა აშკარად გასცდა თავიდან დაინფიცირებულ ინდივიდუალურ კომპიუტერებს: ჯაფარიძის გუნდმა განაცხადა, რომ გამომძიებლებმა აღმოაჩინეს მოწყობილობები, რომლებსაც შეუძლიათ მონაცემების დაფიქსირება და გადაცემა, ასევე ვირუსების გავრცელება, და ეს მოწყობილობები იყო დაინსტალირებული რამდენიმე ქართულ ინტერნეტ-პროვაიდერის აპარატურაში. როგორც ქართულმა ოპოზიციურმა მოძრაობამ განაცხადა, ასეთი მაღალი დონის მოწყობილობის და მათი ასეთ წერტილებში გამოყენება იმის მტკიცებულებაა, რომ სწორედ „სახელმწიფო უშიშროების და დაზვერვის სამსახურები ახორციელებდნენ პოლიტიკური ოპოზიციის თვალთვალის ოპერაციას“, ნათქვამია შეხვედრის ამსახველ დოკუმენტში.

ეს ახალი დოკუმენტები კიდევ უფრო ამძიმებს მომდევნო თვეში საპარლამენტო არჩევნების შესახებ ურთიერთბრალდებების ისედაც საკმაოდ სქელ საქაღალდეს. აგვისტოში ევროპის საბჭომ გააკეთა განცხადება, რომლითაც გააკრიტიკა მთავრობის მიერ საარჩევნო პროცესისთვის შეგროვილი შემოწირულობების ჩამორთმევის კამპანია, როგორც “იარაღი, რათა გაანადგუროს დემოკრატიული ოპოზიცია, და რომლის ძირითადი სამიზნე „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერებია.” და თომას მელიამ, სახელმწიფო მდივნის თანაშემწის მოადგილემ ადამიანის უფლებათა საკითხებში, ასევე აღნიშნა გასულ კვირას “ბოლო თვეებში სხვადასხვა ტიპის მრავალი ხარვეზი”, თუმცა განაცხადა, რომ შეერთებული შტატებს ჯერ კიდევ მიაჩნია, რომ „საქართველოში კონკურენტული კამპანია გრძელდება“.

წყარო: http://www.washingtonpost.com/opinions/david-ignatius-georgias-rowdy-election-campaign/2012/09/19/596ef5ac-01b0-11e2-b257-e1c2b3548a4a_story.html

გამოქვეყნდა: 20 სექტემბერი, 2012 – The Washington Post


ადამიანური მიმართვები


 

მიმართვა არათანამოაზრეებს:

ჩემი ეს მიმართვა არ ეხებათ ჩემს მეგობრებს, თანამოაზრეებს, იმათ, ვისთანაც ერთად ბევრი საერთო ტკივილი თუ სიხარული განმიცდია ბოლო წლების განმავლობაში!

ეს მიმართვა ეხება საქართველოს იმ მოქალაქეებს, რომლებმაც მინდა რომ მომავალშიც, ყველაფრის მიუხედავად, შეინარჩუნონ იმის მორალური უფლება და პასუხისმგებლობა, რომ ერთად გავაგრძელოთ ნორმალური, დემოკრატიული, ადამიანის ღირსებებზე, თანასწორობაზე და ყველას უფლებების დაცვის ფუნდამენტურ პრინციპებზე დაცული საქართველოს შენება!

 

ბატონებო და ქალბატონებო!

როგორც ადამიანებს, მოგმართავთ!

ძალიან გთხოვთ, გამოიღვიძეთ!

ძალიან გთხოვთ, როცა ქვეყანა შოკირებულია იმით, რა სიბინძურეში ვართ, თურმე, ნაცმოძური “სამოთხის” მკვიდრნი, ნუ იქნებით როლანდ ახალაიასავით საკუთარი მშვიდი ძილის რეალიზების უფლებაზე თავგადამკვდარი! დადგა დრო, როცა ძილი და სიჩუმე დანაშაულია! მოვიდა დრო, რომ ყველამ უნდა ვიგრძნოთ და მივხვდეთ, რომ ასე ცხოვრება აღარ შეიძლება! მოვიდა დრო, როცა ყველას მოგვეცა შანსი, გადავწყვიტოთ – ვინ ვართ ჩვენ: ადამიანები, რომელთაც ღმერთმა და განგებამ შოთა რუსთაველის და ვაჟა ფშაველას თანამემამულეობის ბედნიერება გვაჩუქა, თუ ორფეხა მაიმუნები, რომლებიც სადისტების მიტევებას და მათი დანაშაულის მიჩქმალვას ცდილობენ?

ჩვენ უნდა გავცეთ პასუხი რამდენიმე ძალიან მნიშვნელოვან კითხვას, რომელიც მომავალში შეიძლება ჩვენი ცხოვრების განმსაზღვრელი აღმოჩნდეს. მაგალითად იმ კითხვას, რომელსაც, მე პირადად, მრცხვენია თვალი გავუსწორო: – როდესაც ირინა ენუქიძეს შვილი მოუკლეს, რატომ არ აღმოგვაჩნდა იმის საკმარისი მოქალაქეობა და თანადგომა, რომ შვილმკვდარ გაუბედურებულ  დედას გვერდით დავგომოდით? თუ მოქალაქეობა და თანადგომა არა, იმის ტვინი და საზრი მაინც არ აღმოგვაჩნდა, რომ გვერდით დავგდომოდით თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ საკუთარი შვილები მაინც გადაგვერჩინა ამ მოლოქისაგან?

იმით გაოცება, თურმე (!) რა ხდებოდა ციხეებში, თურმე (!) რა საშინელი მონსტრი არის ჩვენი „რეფორმირებული“ სასჯელაღსრულების დეპარტამენტი, და თურმე (!) რა იმალებოდა 3-ვარსკვლავიანი, 60-ევროიანი სასტუმროების დონეზე აყვანილი პატიმართა შეხვედრების ოთახების მიღმა – არის ფარსი! ძალიან მინდა გთხოვოთ, ეგეთ თავის მართლებას ნუ დაიუწყებთ! საქართველოში, სადაც 32,000 პატიმარია, და რამდენიმე ასეული ათასი პრობაციონერი, ძალიან ძნელია ამ ხმებს და იქედან გამოჟონილი კოშმარის აღწერებს ვინმე დამალვოდა! ვინმე, ვისაც ყურები ცვილით არ ექნებოდა დამალული და რომელსაც თვალებზე შორებად „ცხოვრება მშვენიერია!“ ან „მე მიყვარს საქართველო!“ არ გაქვთ აფარებული!

თქვენ აქამდე საქართველო არ გიყვარდათ! თქვენ გიყვარდათ საქართველო, როგორც უეკლო პლასტმასის ვარდი, თქვენ გიყვარდათ დუტას და “ჯეოსტარის” საქართველო, ნანუკას და ქაჯაიას საქართველო… თქვენ გიყვარდათ პრეზიდენტის მიერ მალიმალ ლენტებგასაჭრელი საქართველო… თქვენ გიყვარდათ საქართველო, სადაც ცხოვრება „მშვენიერი“ იყო ვითომ, მიუხედავად იმისა, რომ იცოდით, რამდენი ადამიანისთვის იქცა ეს საქართველო ჯოჯოხეთად, რამდენს წაართვეს სარჩო-საბადებელი, რამდენი იძულებული გახადეს – გადახვეწილიყო და რამდენს ტანჯავდნენ ციხეებში!.. რამდენი – სულაც მოკლეს!..

თქვენ მოახერხეთ შემოგეღობათ თქვენი ცნობიერება მაღალი გალავნით, რომლის შიგნით რაიმე კრიტიკულ, ან ოდნავ შემაშფოთებელ ინფორმაციას არ აჭაჭანებდით! და თუ ამ თქვენს  პლასტმასის უზრუნველობას და უშფოთველობას რაიმე დაემუქრებოდა, თქვენ უმალ იმ რაიმეზე (ან – “ვინმეზე”) იტყოდით უარს, ვიდრე თქვენს საამურ ხელოვნურ იდილიაზე.  თქვენ გიხაროდათ საქართველოს ფეხბურთელთა წარმატებები, მაგრამ უმალ ჩარეცხეთ დემეტრაძე თქვენი ცნობიერებიდან, როგორც კი თქვენი პლასტმასის ბედნიერების მესაჭემ და მისმა სატრაპებმა გირჩიეს, რომ ბედნიერი საქართველოს იმიჯის შესანარჩუნებლად დემეს ჩარეცხვა აუცილებელი იყო! თქვენ გიხაროდათ და გეამაყებოდათ რუსთაველის თეატრის სახელოვანი წარმატებები, მაგრამ იმწამსვე იარლიყები მიაკარით მსოფლიოში ცნობილ რეჟისორს, როცა მსოფლიოში ცნობილმა კალთამადლიანმა დიაცებმა ეს მოითხოვეს – საქართველოს იმიჯის შესანარჩუნებლად! თქვენ არც კახი კალაძეზე გაგჭირვებიათ კეხის უკუღმა შემოტრიალება და არც არავისზე გაგიჭირდებოდათ! ნოდარ დუმბაძე რომ ცოცხალი ყოფილიყო და რამე ეთქვა ამ მთავრობაზე, იმასაც მშვენივრად ამოშლიდით საქართველოს ისტორიიდან! მით უფრო, რომ ნოდარ დუმბაძე საქართველოს ისტორიაში 2003 წლამდე იყო და ეგ – 2003-მდელი ისტორია თქვენს “მესაჭეებს” ჩალის ფასად არ უღირთ!

მაგრამ ეს დრო წავიდა! მოვიდა დრო, როცა თქვენ გაგიჭირდებათ თვალების ფახულით იმის კითხვა – „რა ცოცხი? რის წამება? აბა, რომელი სადისტებიო?“

და უკვე იმის მტკიცებაც უნდა გაგიჭირდეთ, რომ თურმე საქართველოს სასამართლოს ძალიან მაღალი და მუდმივად მზარდი რეიტინგი აქვს! რომ თურმე საქართველოს პოლიცია მსოფლიოში საუკეთესოა, რომ ფრანგებიც კი ცდილობენ ჩვენს პოლიციას მიბაძონ, რომ ნებისმიერი ქართველი ბავშვი პოლიციელობაზე უნდა ოცნებობდეს და რომ საქართველოს პრეზიდენტი სულ რუსთაველის აფორიზმებით ცხოვრობს (არ კი ახსოვს, მაგრამ – სისხლში აქვს გამჯდარი!)

როდესაც თქვენ არჩევნებზე წახვალთ (და რომ წახვალთ, ეჭვი არ მეპარება, რადგან ის ხალხი, ვინც ცხოვრების სიმშვენიერის თეზისს გატენით, არაფრით არ მოგასვენებთ, რომ სახლში დარჩეთ), და როდესაც ნაცმოძრაობის  რომელიმე სათნო იმიჯის მქონე დეპუტატისათვის ხმის მისაცემად კალამს მოიმარჯვებთ, კარგად დაფიქრდით და გააცნობიერეთ – თქვენ ამით ამ კონკრეტულ ადამიანს კი არ აძლევთ ხმას, და არა რაიმე აბსტრაქტულ ციფრს – 5-იანს ხაზავთ, არამედ – თქვენ აძლევთ ხმას წამებას, სადიზმს, მკვლელობებს და უსამართლობას! თქვენ არ გსურთ, რომ გავიგოთ, ვინ გასცა ზურაბ ჟვანიას მკვლელობის, გურამ შარაძის მკვლელობის, სანდრო გირგვლიანის მკვლელობის, გია კრიალაშვილის მკვლელობის, როინ შავაძის მკვლელობის, სანდრო თეთრაძის წამების ბრძანებები, ათასობით ადამიანისათვის ქონების წართმევაზე ვინ მოაწერა ხელი უკანონო  დოკუმენტებს, რა ხდება პროკურატურაში, როგორ ამცირებენ ადამიანებს, როგორ ძალადობენ ადამიანებზე – თქვენ ამით საკუთარ თავს ყველაფერ ამის თანამონაწილედ აცხადებთ!

–         თუ გადაწყვეტთ, რომ ნაცმოძრაობას მისცეთ ხმა და ნომერი 5 შემოხაზოთ, თქვენ ამით ხელისუფლების დანაშაულებათა თანამონაწილე ხდებით! თქვენ ამით საკმაოდ მკვეთრად აცხადებთ (ისე, როგორც მორალზე საბოლოოდ უარისმთქმელმა ერთმა ერთ დროს სავრაუდოდ პატიოსანმა პროფესორმა განაცხადა), მართალია, მე ვიცი, რომ ესენი საშინელი არსებები არიან, ვიცი, რომ დამნაშავენი არიან, ვიცი, რომ სადისტები არიან, ვიცი, რომ მოძალადეები არიან, ვიცი, რომ მათ ხელში საქართველოს არასოდეს სამართალი არ ეღირსება, მაგრამ… მაინც მათ ვაძლევ ხმასო!

–         და ეს ყველაფერი ასე იშიფრება – მაინც მათ ვაძლევ ხმას, რადგან მეც მათნაირი ვარ – დამნაშავეებთან უკეთ ვგრძნობ თავს!

თუ თქვენ ამ გზას აირჩევთ, ბატონებო და ქალბატონებო, მაშინ დაკარგავთ იმის მოთხოვნის უფლებას, რომ ვინმემ ოდესმე ასე მოგმართოთ, რადგან თქვენ ჩვეულებრივ „შპანა“-ზე გაცილებუთ უარესი გახდებით, ჩვეულებრივ კრიმინალებზე უარესი – ჩვეულებრივი ფაშიზმის არაჩვეულებრივი გამპრავებლები!

ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ და მისმა სუპერმფლანგველმა ლიდერმა ქვეყნის საგარეო ვალი 9 წელიწადში გაასამმაგეს! – 3 მილიარდიდან 10,5 მილიარდ დოლარზე აიყვანეს! დღეს საქართველოში ნებისმიერი ახალშობილი 3,000 დოლარის ვალით იბადება, რომელსაც ჩვენ არავინ შეგვარჩენს. და ეს არ არის მაქსიმუმი! ნაციონალურ მოძრაობას ხაზინა ისე აქვს დაცარიელებული და ისე გამწარებული ეძებს, რა გამოიტანოს გასაყიდად, რომ როცა პარლამენტის შენობას, უნივერსიტეტებს და ინსტიტუტებს, სკოლებს, მუზეუმებს, თეატრებსაც გაჰყიდის (ერთადერთი – ციხეებს ვერ შეელევა!), მერე საცხოვრებელი სახლების წართმევას და რეალიზაციასაც მიჰყოფს ხელს! საკუთარი თავის გადასარჩენად ნაციონალურ მოძრაობას არ მოერიდება ღიად გაყიდოს არამცთუ ვარძია და დავითგარეჯა, არამედ მთლიანად – აჭარაც და სამცხე-ჯავახეთიც! თქვენ თანახმა ხართ, რომ ნაციონალურმა მოძრაობამ მთელი საქართველო პირწმინდად გაყიდოს? თქვან თანახმა ხართ, რომ ყოველი ქართველი ბავშვი უზარმაზარი ვალით იბადებოდეს? 1 ოქტომბერს თქვენი არჩევნით თქვენ სწორედ ამაზე შეიძლება მოაწეროთ ხელი! დაფიქრდით, სანამ დროა…

თუ თქვენ 1 ოქტომბერს არჩევნების გაყალბებას შეეცდებით, ამით თქვენ იმას გვეუბნებით, რომ ჩვენი არჩევნის გაუპატიურება გსურთ ისევე, როგორც სადისტები ციხეებში ადამიანების გაუპატიურებას ახერხებდნენ აქამდე! თქვენც ისეთივე მოძალადეები გამოდიხართ მაშინ! დროზე უარი თქვით ამ ეშმაკის ნაკარნახებ ჩანაფიქრზე და ჩვენს მოთმინებას ნუ გამოსცდით! ბევრჯერ შეგრჩათ და დაახვიეთ ეგ “თამშები” ახლა მაინც, ბატონებო თუ ქალბატონებო! არავინ აღარ გაპატიებთ სადისტების რეჟიმის “გაპრავების” კიდევ ერთ მცდელობას!

თუ თქვენ სამართალდამცავი ბრძანდებით, გაიხსენით, რომ თქვენ საქართველოს დაცვაზე გაქვთ ფიცი დადებული და არა სადისტი დეგენერატების ბანდის დაცვაზე! როდესაც ეს ბინძური ხელისუფლება ხელჯოხს გაძლევთ, კარგად დაფიქრდით, ეს ის ხელჯოხი ხომ არაა, რომლითაც უკვე ვინმე გააუპატიურეს? როდესაც ამ ბანდის დაცვას გადაწვყვეტთ, კარგად დაფიქრდით, ამით საკუთარ შვილებს რანაირ სახელმწიფოში საცხოვრებლად იმეტებთ! იმაზეც დაფიქრდით, რომ ის სადისტები სწორედ ამ ხელისუფლებამ გამოზარდა, სწორედ ბაჩო ახალაიამ ასწავლა მათ ადამიანთა ცოცხით გაუპატიურება, ხოლო ბაჩო ახალაიასთვის ცხოვრებაში მისბაძი პიროვნება, მასწავლებელი და შთაგონების წყარო, მისივე აღიარებით – მიხეილ სააკაშვილია… როცა დაჭირდათ, სადისტმა ხელისუფლებმა ეს სადისტი შემსრულებლები დაუფიქრებლად გადაგდეს და მოიშორეს და არაა გამორიცხული,  მათ სამუდამოდ “დადუმებაზეც” იზრუნონ! გსურთ, რომ თქვენც ასეთ ბრმა იარაღად იქცეთ ხელისუფლებად მოსულ ავაზაკთა ბანდის ხელში? თუ ნორმალური, სამართლიანი ხელისუფლებისთვის სამსახური სჯობს, რომელიც არაფერს ისეთს არ გაიძულებს, რაც შეიძლება ვეღარასოდეს ვერაფრით გამოისყიდოთ?

გავრცელდა სია, სადაც ასზე მეტი ბიზნესმენია, რომელიც სააკაშვილის რეჟიმმა საპარს ცხვრად აქცია. ეს სია კიდევ ერთხელ ადასტურებს, ვისთან და რასთან გვაქვს საქმე – ზურაბ ადეიშვილი, რომელიც სცენაზე არასდრო ჩანს, არის ხალხის მთავარი და უდიდესი ინკვიზიტორი. ის ბიზნესმენები კი, რომლებიც დღესაც სააკაშვილის რეჟიმს აფინანსებენ, ამით გვეუბნებიან – „ჩემი ფულით ფინანსებოდა ეს სისხლიანი რეჟიმი, მე ვუდექი მათ გვერდში, მას შემდეგაც კი, რაც ომი გააჩაღეს და მას შემდეგაც, რაც 2011 წლის სისხლიანი 26 მაისი მოაწყვეს!“  დაფიქრდით ბატონებო, თუ თქვენი გვარი საარჩევნო სიაშია, იქნებ დროზე სჯობდეს ამ სისხლიან სიბინძურეს გაემიჯნოთ და ამით ადამიანური სახე შეინარჩუნოთ? ვინ იცის, სწორედ ამით გადაირჩინოთ თავიც და სახელიც. ნუ იქნებით იმის იმედად, რომ თუ სააკაშვილმა არჩევნებში გაიმარჯვა, იგი თავის პრობლემებს გადაწყვეტს და თქვენი გადასანსვლის და მონელების სურვილი გაუნელდება!  პირიქით – არჩევნების მოგების შემთხვევაში მას იმდენი ფული დასჭირდება, რომ საკუთარი დედის და ბიძის გარდა არავის დაინდობს და არ დატოვებს გაუტყავებელს.

დაბოლოს, მინდა მივმართო იმ ჯგუფს, თუ „ფენას“, რომელსაც საკუთარ თავსაც მივაკუთვნებ – ინტელიგენციას და პედაგოგებს! კარგად დაფიქრდით, ნეობოლშევიკებთან დამოგებრებულო, სინდისის ყოველდღიური რეცხვით დაკავებულო ჰუმანიტარებო და ტექნოკრატებო – დაფიქრდით, ვის ემსახურებით, ვის უკმევთ გუნდრუკს და როგორ გინდათ, რომ ვინმესთვის რაიმეს სწავლის უფლება გქონდეთ! 2012 წლის 1 ოქტომბერი იქნება  ასერგასის დღე, როცა უნდა გადაწყვიტოთ, გიღირთ თუ არა თქვენი მოჩვენებითი უზრუნველობა იმად, რომ საქართველოს ისტორიამ ავაზაკთა გვერდით მოგიხსენიოთ…

===============================================

მიმართვა თანამოაზრეებს:

ჩვენ კი, ჩემო ძვირფასო თანამოაზრეებო, დავიმახსოვროთ, რომ 2012 წლის 1 ოქტომბერს ჩვენ თავად უნდა მოვიპოვოთ ჩვენი არჩევნის თავისუფლება – მთელი ეს დღე უნდა გავატაროთ საარჩევნო უბნებთან და ყველა იმ ნაძირალას, რომელიც არჩევნების გაყალბებას შეეცდება, არ უნდა მივცეთ ამის გაკეთების საშუალება. ახლა ხომ მაინც ვიცით, რა ჯოჯოხეთს გვიმზადებენ! ახლა ხომ მაინც ვიცით, რისთვის გაიმეტებენ ჩვენს შვილებს და მთელს ქვეყანას, თუ, ღმერთმა ნუ ჰქნას და, გაიმარჯვეს!

2012 წლის 1 ოქტომბერს ჩვენ სიმართლის ცოცხით უნდა გავხვეტოთ ნეობოლშევიკურ-სადისტური რეჟიმი!

უნდა მოვიშოროთ ხელისუფლებიდან ეს საქართველოს სახელის გამაუპატიურებელ ავაზაკთა ხროვა!

ახვრები არაფრით არ სჯობნიან ქურდებს!

ახვრები არ უნდა ბატონობდნენ ადამიანებზე!

ახვრები არ უნდა მართავდნენ საქართველოს!

„ყველა სიკეთე, რაც არსებობს დედამიწაზე, უთქმელად უნდა ეკუთვნოდეს იმას, ვინც სიკეთეს… სიკეთეს… სიკეთეს… – თესავს!“ (ბერტოლდ ბრეხტი)

2012 წლის 1 ოქტომბერს ცხოვრებაში კიდევ ერთხელ ავასრულოთ დიდი შოთას აფორიზმი – „ბოროტსა სძლია კეთილმან – არსება მისი გრძელია!“


გამოწერა

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 176 other followers