წინასიტყვაობა უნიღბოდ


solomon3a

დამთავრდა სოლომონ თერნალელის ინკოგნიტობის ხანა.

2013 წლის 20 ნოემბერს, დაახლოებით ოთხწელიწადნახევრიანი ინკოგნიტო რეჟიმი დასრულდა და მწერალთა სახლში ჩემს ფეისბუქელ მეგობრებს გამოვეცხადე ჩემი ნამდვილი სახელით – მე ვარ ზვიად კირტავა, ექიმი, 54 წლის, დაბადებული ქუთაისში. “თერნალელი” კი უკავშირდება ჩემი დიდედის სოფელს – გვიშტიბს, რომელიც სოფელ თერნალთან ერთად ერთ ადმინისტრაციულ ერთეულს ქმნის.

მინდა მათ, ვისაც წიგნი “სოლომონის ფიქრები” (2008-2013) არ შეუძენია, შემოგთავაზოთ ამ წიგნის წინასიტყვაობა, რომელშიც მოკლედ არის გადმოცემული სოლომონ თერნალელის ისტორია.

უღრმეს მადლობას ვუხდი ყველა იმ ადამიანს, რომელიც წლების განმავლობაში კითხულობდა ჩემს ნაწერებს და რაღაც საერთოს ნახულობდა იმასთან, რასაც თავად ფიქრობდა და გრძნობდა, რაც მათაც ტკიოდათ და უხაროდათ, და რომლებიც ხშირად მიზიარებდნენ თავიან ემოციებს და მადლიერებას, რაც ჩემთვის უდიდესი მხარდაჭერა და სტიმული იყო იმ მძიმე წლებში, როცა, სამწუხაროდ, – სიცრუე, ფარისევლობა, უსამართლობა და ძალადობა იყო ხელისფლების ოთხი ქვაკუთხედი.
yda

==================================================

 

წინასიტყვაობა

 

სალამი!

 

არასოდეს ვყოფილვარ არც პოლიტოლოგი, არც – ჟურნალისტი.

თუმცა, 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მივხვდი, რომ პოლიტიკისაგან ჩვეულებრივი მოქალაქის შორს დგომა უნდა დამთავრდეს, როცა უზნეო პოლიტიკოსების წყალობით, ომი მოდის შენს ქვეყანაში. 90-იანი წლებიდან მოყოლებული, ჩვენი საზოგადოების მუდმივი შეცდომა არის, თითქოს, ზედმეტი პოლიტიზება, რომელიც მეყსეულად მთავრდება, როგორც კი ახალ „მესიას“ აღმოვაჩენთ. ასე მოხდა 2003 წელსაც, როდესაც რაღაც აუხსნელი სიამაყე დაგვეუფლა იმის გამო, როგორ უსისხლოდ და დემოკრატიულად მოვახდინეთ ვარდების რევოლუცია, როგორი განათლებული, პროდასავლური და დემოკრატი გუნდი მოვიდა ქვეყნის სათავეში. მერე კი სახლებში წავედით და მშვიდად დავიძინეთ, რომ გაგვეღვიძა მაშინ, როცა საქართველო მსოფლიოს წარმატებულ სახელმწიფოთა ავანგარდში იქნებოდა. სამწუხაროდ, მიხეილ სააკაშვილს არ ეძინა და 2-3 წელიწადში ძალაუფლების ისეთი უზურპაცია მოახდინა, ედუარდ შევარდნაძეს რომ არ დასიზმრებია. ასე რომ, 2006-2007 წლებში იმ სახელმწიფოში გავიღვიძეთ, რომელიც უკვე კლასიკური „ცხოველების ფერმა“ იყო და „1984“-დან უფრო საზარელი 1937-საკენ მიექანებოდა…

 

2008 წლის მაისის არჩევნების წინ „სიმონ დოლიძის“ ფსევდონიმით დავწერე ჩემი პირველი სტატია „ნაცმოძრაობა – ნეობოლშევიზმი ქართულად“, რომელიც ანა დოლიძის ბლოგზე განვათავსე.

 

სოლომონ თერნალელი 2009 წელს „დაიბადა“.

იმ წელს, აპრილში რადიო „თავისუფლების“ ვებ-გვერდი შეიცვალა. საიტის ძველი ვერსია  მიტოვებული რომ ვნახე, რადიო „თავისუფლების“ ქართულ ბიუროში დავრეკე და შევჩივლე, ეს რას ჰგავს-მეთქი. მითხრეს, ახალი ვებ-გვერდი გავაკეთეთ და ახლა ბლოგებსაც ვათავსებთო. ვნახე და ძალიან მომეწონა  „თავისუფლების“ განახლებული ვებ-გვერდი, განსაკუთრებით კი –  ია ანთაძის პოლიტიკური ბლოგი. ჯერ ვკითხულობდი მხოლოდ, მალე კი გავბედე და კომენტარების წერაც დავიწყე.

ბლოგზე შეიქმნა ოციოდე აქტიური კომენტატორისაგან შემდგარი ჯგუფი, რომელიც, ბლოგის ავტორის მსგავსად, საოცარი ენთუზიაზმით და პროდუქტიულობით გამოირჩეოდა. ია ყველას ბლოგერებს გვეძახდა და არა კომენტატორებს. რადიო „თავისუფლების“ ეს ბლოგი, რომელსაც „იანეთი“ შევარქვით და ლოგოც მოვუძებნეთ, იმჟამად იყო საზოგადოებრივ-პოლიტიკური აზრის გაცვლის ძალიან მნიშვნელოვანი ცენტრი. 2009 წლის ივნისიდან იამ მოიფიქრა რუბრიკა „ინტერაქტიული დიალოგი“, სადაც ბლოგის მონაწილეები წინასწარანონსირებული სტუმრისათვის კითხვებს ვიფიქრებდით, რასაც მერე სტუმართან იას 10-წუთიანი რადიოინტერვიუ და ვებ-გვერდზე პასუხები მოჰყვებოდა. წლების განმავლობაში „იანეთის“ საკმაოდ მძიმე ორრაუნდიანი ინტერაქტივი ბევრმა პოლიტიკოსმა თუ ცნობილმა სახემ გამოსცადა თავის ტყავზე, თუმცა ნაცმოძრაობის ლიდერები არ გვანებივრებდნენ. ია ანთაძის ყოველი ახალი სტატია თუ ინტერაქტიული დიალოგი აქტიური განხილვის თემად იქცეოდა ქართულ მედიასა და სოციალურ ქსელებში. „იანეთის“  მნახველთა აქტივობა ისეთი იყო, რომ CNN-ის თუ  BBC-ის ბლოგებს შეშურდებოდათ. ზოგჯერ  ბლოგის მნახველთა რაოდენობა კვირაში 6,000-ს აჭარბებდა.

 

გამიმართლა, რომ სკოლაში ძალიან კარგი ქართულის მასწავლებელი – ქ-ნი ელიკო ნუცუბიძე მყავდა, ხოლო იას ბლოგი ნამდვილი ჟურნალისტური „ასპირანტურა“ გამოდგა, სადაც ლოზუნგი “Per Aspera ad Astram!” პირდაპირი მნიშვნელობით მოქმედებდა. ბლოგის ტემპერატურა ძალზე მაღალი იყო და დისკუსიები – უაღრესად შემტევი და დაუნდობელი. ყოველთვის ვცდილობდი, ფარად და მახვილად იუმორი გამომეყენებინა. და არასოდეს მეთქვა ის, რისიც მართლა არ მჯეროდა.

 

2009 წლის ბოლოს დავწერე ამ „ასპირანტურის“ „საკანდიდატო დისერტაცია“  თემაზე: ჰავლაბრის ტურფები: ჟურნალისტები და ურნალისტები, ანუ  –  მათზე, ვინც გატყდა და გაიყიდა, რომელიც დავით მჭედლიძის media.ge-ზე განთავსდა ახალი წლის წინ. მერე კი სხვაგანაც გადაიბეჭდა. ამ ძალიან მოცულობითი და გარკვეულწილად აგრესიული ბლოგის დაწერაზე მიბიძგა იმის დანახვამ, რომ სააკაშვილის რეჟიმი თანაბრად ეყრდნობოდა როგორც რეპრესიულ ძალოვან აპარატს, ასევე თავისი გებელსური პროპაგანდის მაღალანაზღაურებულ (ჟ)ურნალისტებს და (ს)ექსპერტებს. იმასაც მივხვდი, რომ რომ სწორედ ამ ინტელექტუალურ ელიტაზე იყო მნიშვნელოვნად დამოკიდებული სააკაშვილის „წარმატებული პოტიომკინის სოფლის“ იმიჯის სიმყარე და იმასაც, რომ კორპორაციული „ტაქტის“ გამო, ეს ციხე შიგნიდან კიდევ დიდხანს არ გატყდებოდა. სტატიას დავით გურამიშვილის სიტყვები წავუმძღვარე – „აწ რომ ავი არ ვაძაგო, კარგი როგორ უნდა ვაქო? ავს თუ ავი არ ვუწოდო, კარგს სახელად რა დავარქო? მაშინ ბევრმა არ მომიწონა ჟურნალისტებისადმი ჭარბი ცინიზმი, მაგრამ წლები რომ გავიდა და სააკაშვილის სისტემის დეჰუმანიზაციამ ახალ „მწვერვალებს“ მიაღწია, მგონი, უკვე ცოტას თუ ეპარებოდა ეჭვი, რომ ჭირის დამალვა ვერაფერი მკურნალობაა…

 

2010 წლიდან ფეისბუქზეც გავაქტიურდი და მალე 2500 მეგობრამდე შევიძინე. სხვათა შორის, ბლოგები და ფეისბუქის პოსტები გამიზნულად განსხვავებულ სტილში იწერებოდა. სტატუსები, ძირითადად, მსუბუქი შინაარსის და სალაღობო ფორმის იყო, რომ ფეისბუქზე მეგობრებს მძიმე ფიქრები გაგვექარვებინა. ზოგი იმასაც ფიქრობდა, რომ „სოლომონ თერნალელების“ მთელი გუნდი მუშაობდა სოციალურ ქსელში, რადგან იყო პერიოდები, როცა მართლა ძალიან ბევრს ვწერდი, დღეში ზოგჯერ 12-14 სააათი „ვმუშაობდი“… იმასაც ლამის არავინ იჯერებდა, რომ ამდენს აბსოლუტურად უსასყიდლოდ ვსაქმიანობდი. გავრცელდა ჭორები იმაზე, ვინ ვიყავი სინამდვილეში. ერთი მხრივ, ამტკიცებდნენ, რომ სწორედ ნაცმოძრაობის აგენტი ვიყავი, ხოლო, მეორე მხრივ, რამდენიმე ათეული ცნობილი ოპოზიციონერი პიროვნება თუ პუბლიცისტი იყო „ეჭვმიტანილი“ სოლომონ თერნალელობაში, ზოგიერთი ისეთი სახელოვანი და სასიქადულო ადამიანი, რომ ნამდვილად მეამაყება. ყველას ბოდიშს ვუხდი, თუ ჩემ მაგიერ ვინმეს მწარე სიტყვა მისვლია… მთავარი შეცდომა კი ის იყო, რომ იქ არ მეძებდნენ, სადაც სინამდვილეში ვიყავი – ჩვეულებრივ ადამიანებში. ცოტამ თუ დაიჯერა, რომ ჩვეულებრივი რიგითი მოქალაქე შეიძლება დიდი ხნით, უანგაროდ და მიზანსწრაფულად დაუპირისპირდეს სისტემას, თუ ხედავს, რომ ეს სისტემა მისი ოჯახის, შვილების, ქვეყნის და სულის მოსპობას ცდილობს, ყველაფერ იმის მოსპობას, რაც მისთვის ძვირფასია. არადა, ნამდვილად არ მინდოდა, სხვაგან გადავხვეწილიყავი…

 

სამწუხაროდ, რაც უფრო შავად მიდიოდა ქვეყნის და ნაცმოძრაობის „წარმატების“ საქმეები, მით უფრო არატოლერანტულნი ხდებოდნენ სააკაშვილი და მისი პროპაგანდისტები განსხვავებული აზრის მიმართ. „იანეთში“ სტაჟიანი მიშისტების და მათი „ტროლების“ მასირებული დესტრუქციული შემოსევები სულ უფრო აძნელებდა ნაყოფიერი დისკუსიების გამართვას. 2010 წელს საკუთარი ბლოგიც წამოვიწყე http://solomonternaleli.wordpress.ge, რაც ძალიან დროული აღმოჩნდა. ბლოგის დევიზად ავირჩიე მარტინ ლუთერ კინგის ცნობილი სიტყვები: „თუ არ იქნა სამართალი, ვერ იქნება მშვიდობა!“ მართალია, იმ დროს ჩემს ყველა სტატიას ფეისბუქზე ვდებდი, მაგრამ 2011 წლის სექტემბერში მოულოდნელად ფეისბუქის ჩემი პირველი ანგარიში Solomoon Ternali დაიხურა. ადმინისტრატორის წერილით გავიგე, რომ ჩემზე საჩივრები შევიდა – რომ  რეალური პიროვნება არ ვიყავი და სანამ ჩემს პირადობის მოწმობის ასლს არ გადავუგზავნიდი, ჩემი ანგარიში დახურული იქნებოდა. გასაგები იყო, საიდან და ვისგან მოდიოდა ეს საჩივრები. ამის შემდეგ რამდენიმე თვე მხოლოდ ვორდპრესის ბლოგზე ვანთავსებდი სტატიებს, სადაც მნახველთა რაოდენობამ კატასტროფულად იმატა. თუ ადრე თვეში მხოლოდ 500-1500 მნახველი ჰყავდა ჩემს ბლოგს (რადგან უმრავლესობა ფეისბუქზე ნახულობდა), ოქტომბერში დაფიქსირებული ნახვების რაოდენობამ უკვე 10,000-ს მიაღწია და შემდეგ, 20 თვის განმავლობაში, არასოდეს ყოფილა 5,000-ზე ნაკლები. რამდენიმე სტატიას კი („ცუგცვანგის პირას“, „ლევანმაისურაძეობის მოკრძალებული ხიბლი“ და სხვ.) უკვე პირველივე დღეს 3,000-ზე მეტი ნახვა ჰქონდა. ათზე მეტი სტატია ინგლისურადაც დავწერე ან ვთარგმნე, ზოგიერთი მათგანი ცნობილი პოლიტიკოსების მიმართ (ჯონ ბასი, უილიამ ბარნსი, ჰილარი კლინტონი) ღია წერილები იყო.

 

ეს იყო ძალიან მძიმე წლები. პერიოდი, როცა აქა-იქ დაბადებული იმედი – 2009 წლის 100-დღიანი აქციებისა და 26 მაისის, 2010 წლის თვითმმართველობის არჩევნების, რვიანის თუ ექვსიანის ნდობა – ზედიზედ იმსხვრეოდა და სულ უფრო გაუტიფრებული რეჟიმი სულ უფრო მეტად უჭერდა საზოგადოებას მარწუხებს… რამდენი ბრწყინვალე ადამიანი წავიდა ისე, რომ ვერ მოესწრო საქართველოში „ციხის დემოკრატიის“ დასასრულს – რამაზ და ნატაშა ჩხიკვაძეები, ვახუშტი კოტეტიშვილი, ბიძინა კვერნაძე, კახა კაციტაძე, ნიკო ორველაშვილი, ლევან მიქელაძე… ძალიან ძნელი იყო ამ დროს ფეისბუქზე იუმორით და ახლობლების მხარდაჭერით ოპტიმიზმის შენარჩუნება…

 

როგორღაც მოვახერხეთ და გადავრჩით, არ მიგვატოვა ბედმა… ყველანაირად რომ გაიმაგრეს ქაჯებმა ციხე, სწორედ მაშინ გამოუჩნდა ქვეყანას ლიდერი და მაშვრალი…

 

2012 წლიდან დავბრუნდი ფეისბუქზე, ახლა უკვე როგორც Simon Dolidze და ოქტომბრის არჩევნების წინ ამ სახელთან გავაერთიანე სოლომონ თერნალელის სახელიც. ეს იყო ყველაზე ბედნიერი დღეები, როცა თბილისში, ქუთაისში, მცხეთაში… – „ქართული ოცნების“ მიტინგებზე ყველგან მასობრივად იკრიბებოდნენ ადამიანები, რომლებიც უკვე გრძნობდნენ, რომ სააკაშვილის რეჟიმი მალე დამთავრდებოდა! ასეც მოხდა…

 

მეხუთე წელიწადი გადის, რაც მე სოლომონ თერნალელის, თუ „ნატვრის ხიდან“ ძვირფასი ეროსის ბუმბულას ნიღაბს ვატარებ. ამ ლამის 1600 დღე-ღამის განმავლობაში, დამიწერია 280-ზე მეტი წერილი („პოსტი“), რომელიც 205,000-ჯერ უნახავთ მკითხველებს მსოფლიოს 118 ქვეყნიდან… ამას ერთვის ფეისბუქზე, გაზეთ „ქართულ ოცნებაში“ და ინტერნეტ მედიაში (www.For.ge) ამავე სტატიების მნახველთა, ალბათ, არანაკლები რაოდენობა…

 

შეიცვალა მთავრობა. ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა, რომელიც 70 წელი აპირებდა ქვეყნის მართვას და საქართველოს სინგაპურიზაციას, დღეს სულს ღაფავს. დაემხო მითი მიხეილ სააკაშვილის შეუდარებელ დემოკრატობაზე და ნაცმოძრაობის პროგრესულობაზე. მთელმა მსოფლიომ გაიგო ცოცხებით „მართვის“ ნაცმოძური მეთოდიკის შესახებ. და, ალბათ, კიდევ მეტს გაიგებს, როდესაც მიხეილ სააკაშვილის პრეზიდენტობა და მასთან კოჰაბიტაციაც დასრულდება.

 

მე კი ჯერაც ისევ ორმაგ ცხოვრებას ვეწევი – მყავს ათასობით ფრენდი და მიმდევარი, რომლებიც სახეზე და პირადად არ მიცნობენ… და, მეორე მხრივ, მყავს გაცილებით ნაკლები მეგობარი და ნაცნობი, რომლებიც მიცნობენ, მაგრამ წარმოდგენაც არ აქვთ, ვინ ვიყავი ბოლო 5 წლის განმავლობაში და რა იყო ჩემი მთავარი საქმიანობა…

 

გადავწყვიტე, ჩემი ფიქრების მცირე ნაწილი – ორმოციოდე სტატია – წიგნად გამომეცა. ყველა მათგანი ჩემთვის ძვირფასია, მაგრამ განსაკუთრებით – „ჰავლაბრის ტურფები“ და „ჟამი სინანულისა“, რადგან ვფიქრობ, მხოლოდ ორი ძნელად შესაერთებელი რამ გადა­გვარჩენს – სამართალი და შერიგება.

 

იმედი მაქვს, მალე გამოვალ დღის სინათლეზე.

 

და მალე გნახავთ.

 

 

პატივისცემით და სიყვარულით,

 

სოლომონ თერნალელი

თბილისი, 2013 წლის სექტემბერი

 

Advertisements

ლენინიზმიდან – ფელინიზმამდე


900_amarcord_blu-ray3x

ფეისბუქზე ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა “ამარკორდი” ახსენა და მივხვდი, რომ ქართველები, ბოლო თვეებია, ფელინის სურათებში გადავსახლდით. ოღონდ ძნელი გასარკვევია, კონკრეტულად, სად ვართ უფრო მეტად,  რომელ ფილმში  – „ორკესტრის რეპეტიცია“, „და გემი მიცურავს“, თუ მართლაც – „ამარკორდში“.

საშინელება თითქოს უკან დარჩა, მაგრამ ჯერ კიდევ შავი ყორანივით მოგვჩხავის და, გაურკვევლობის გამოც, და ხალხის გადაღლის გამოც, – გროტესკი მძლავრობს. ამას განსაკუთრებულ ტონს აძლევს პრეზიდენტის უსასრულობამდე მისული აბსურდული „ბრიყვინგები“ (შოთა გლურჯიძის ტერმინი), როცა ის არც იმას გვაკლებს, რომ თავისი თავი დედა ტერეზად და ალექსანდრე მაკედონელად წარმოგვიდგინოს (იანუსივით), მაგრამ თან მომავლის ისეთ აპოკალიფსურ სურათებს ხატავს, რომ წესით დედა ტერეზაც და მაკედონელიც ადგილზე დალევდნენ სულს დაზაფრულნი! რა თქმა უნდა, ამას ემატება მისი თანაგუნდელების ქოროს ანალოგიურად ეგზალტირებული კივილ-გალობა. ამ ფონზე ძალიან ჭირს იმაზე კონცენტრირება, რა გზით უნდა წავიდეთ, სად რა შეცდომებია (რომ არის, ფაქტია) და საერთოდ, რა უნდა ვაკეთოთ იმისთვის, რომ შეცდომა ნაკლები იყოს და პროგრესი მეტი… მიხეილ სააკაშვილი თავისი შლეგურ-მამობრივი გამოხტომებით მუდმივად გვაცხოვრებს მრუდე სარკეების გარემოცვაში და ჩვენ, თითქოს, მეტი არაფერი გვრჩება, რომ ალისას ასაკში დავბრუნდეთ და ვითამაშოთ, (მე პირადად დიდ დროს ღლაბუცობაში ვხარჯავ, ასე მგონია, რომ აღნიშნულ გაურკვევლობაში ეს საუკეთესო გამოსავალია) …

რადგან სხვა ალტერნატივა ან – უფრო უარესი კაფკაა და სრული სერიოზულობის ფონზე კიდევ უფრო მეტი ტკივილის განცდა თუნდაც იმისგან, რომ შვილდაკარგული დედის სიტყვები – „ჩემი შვილი ანაკლიაში ერთ-ერთ მშენებლობაში ჩააბეტონეს!“ სავსებით შეიძლება, რომ სრული სიმართლე იყოს! (სოციალისტური სამშობლოს პირობებში ჩვენთვის სპეციალურად ტირაჟირებული დამიანო დამიანი გამახსენდა)…

ან – ის, რომელიც ძმებმა ტავიანებმა დაგვიხატეს ფენომენალურ ფილმში „კეისარი უნდა მოკვდეს“. თუმცა, საქმე იმაშია, რომ არც ჩვენი თავი გვემეტება ამ როლისთვის და არც კეისარი – სიკვდილის შემდეგ გმირობისათვის… სულ უფრო მეშინია იმის, რომ მისივე თანაგუნდელებმა არ მიასაღონ, რათა შემდეგ საბოლოოდ არ აქციონ ნეობოლშევიკური ლიბერალიზმის ახალ მავზოლირებულ ლენინად.

აი მეორე ჩემი ფრენდის ნააზრევი იმაზე, არის თუ არა საქართველოში დღეს დემოკრატია:

„წიკლაური და ნასარიძე ქუჩაში რომ დადიან და არ ეშინიათ, ვანო რომ ისევ გარეთ არის, ოჩიაურისნაირი ნაძირლები რომ თანამდებობებზე ინიშნებიან…. დემოკრატიაა, აბა, რა არის…“

ძველით ახალ წელს ია ანთაძემ ძალიან კარგი სტატია დაწერა თავის ბლოგზე – “ოპერაცია „აპრილი“” http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog-ia-antadze-operation-april/24823277.html  რომელიც ასე მთავრდება:

“ოპერაცია „აპრილის“ ოფიციალურ დახურვამდე კი მხოლოდ იმას გავიმეორებ, რაც ერთხელ უკვე დავწერე: შიში სწრაფად განქარდა, ხალხი გააქტიურდა, მომავლის დაგეგმვაც შესაძლებელი გახდა, არც უიმედობაა, ახალი წელიც დადგა, მაგრამ გულში სიხარული არ არის…”

ვეთანხმები იას, ოპტიმიზმი გაჩნდა, მაგრამ ეს გაურკვევლობა დამთრგუნველია. თან თითქოს სისულელეა იმაზე ფიქრიც კი, რომ ეს უკვე უსასრულოდ ლუსტრირებული და სასაცილოდ ქცეული პრეზიდენტი აპრილისთვის ისევ ფენიქსივით აღდგება ფერფლიდან, მაგრამ თან ეს, წინა პერიოდებისაგან განსხვავებული უფრო დემოკრატიული რეალობა, როცა დამარცხებულები ყინჩად დადიან და მთელი მსოფლიოს გასაგონად დაბოლებას არ იშლიან, მაინც ტოვებს ნერვული ეჭვიანობის საფუძველს… მით უფრო, რომ დღევანდელი კონსტიტუციის თანახმად, ეს სავსებით შესაძლებელია, ხოლო მათი „გაფრენის მაღალი პოტენციალი“ არასდროს ეჭვს არ იწვევდა…   

ჰოდა ვართ ასე… ქუთაისის პორტში შემოცურებული ტრანსატლანტიკური ლაინერის აჩრდილის მოლოდინში…


[ჯერ კიდევ] ჰალსტუხიანი მეამბოხე (კომენტარი ია ანთაძის ბლოგზე ”მეამბოხე პრეზიდენტი”)


ია ანთაძემ რადიო “თავისუფლების” ბლოგზე ძალიან საინტერესო ანალიზი შემოგვთავაზა – „მეამბოხე პრეზიდენტი“ http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/24549161.html

სააკაშვილის მართლაც, ბუნებით მეამბოხეა, რომელსაც ზომიერი და მშვიდი ევოლუციური განვითარება ორგანულად ჭირივით ეზარება. მისი სტიქიაა ამბოხი. აკი, უძახოდა კიდეც ოპოზიციას – “არ ვარგიხართ, თორემ მე რომ თქვენ ადგილზე ვიყო, 3 თვეში გადავაგდებდი ამ მთავრობასო” (ანუ, – ჩემისთანა წუწკი ქოფაკის  გადმოგდებას რა უნდაო?!)… პრეზიდენტობის დროს სააკაშვილის ერთ-ერთი მთავარი პრობლემა სწორედ ის იყო, რომ პრეზიდენტებს ამბოხის შეზღუდული რესურსი აქვთ… თუმცა, „გული გულობდეს და…“

ასე რომ, მიშასგან ამბოხის მზადება ყოველთვის მოსალოდნელია, და გაჭირვების ჟამს – მით უფრო. მაგრამ ამბოხიც არის და ამბოხიც… ბლადს (არაბელადან) დავეთანხმები, რომ ამჯერად მიშას ამბოხისათვის საკმაოდ შეზღუდული რესურსები აქვს.

1) გამჟღავნებული რეალობა და სახელგატეხილი საინფორმაციოპიარ რესურსები. სააკაშვილის დღევანდელი მდგომარეობა ძალიან ჰგავს ქართული მილტფილმის გმირის – მშიშარა და ბაქია თაგუნას მდგომარეობას. გულკეთილი ჯადოქარი თაგუნას უძლეველ ვეფხვად აქცევს, რომელიც ომახიანად მღერის: „აქეთ გორასა წიხლსა ვკრავ, იქით გორასა ძვრას ვუზავ! ადიდებულსა მდინარეს დავაყენებ, ყლაპს ვუზამ, ას ლიტრა რკინას დავღეჭავ კევივითა და ყლაპს ვუზამ“… ამ სიმღერების უკან მდგარი რეალობა უკვე ყველამ გაიგო…  განმუხურის რეჟისორულად უნაკლოდ დადგმული მკერდითმიწოლის სპექტაკლის შემდეგ ხომ იყო გორის «let’s move away» სპრინტი და მიწაზე გორაობის ყველასთვისცნობილი რეალობა, ინტერნეტში კი, თუ მიხეილ სააკაშვილის სურათს მოიძიებ, პირველი, რაც ამოდის, ეს არის წითელი ჰალსტუხის ღეჭვაში გართული თვალებდაქაჩული მიშას სახება, რომლითაც იგი სამუდამოდ შევიდა ისტორიაში… და რაც არ უნდა ომახიანად ილაპარაკოს სააკაშვილმა იმაზე, რომ მტერი ვერ დააჩოქებს, რომ მტერს არ გაექცევა და მტერს ხელს არ აულოკავს – ეს ყველაფერი იყო! დაიჩოქა, გაიქცა და აულოკა… და სიამოვნებით აულოკავდა კიდევ მრავალჯერ, რომ არა ის პათოლოგიური აუტანლობა, რომელიც მის დამჩოქებელს მისდამი გააჩნია… ამას თან ერთვის ის, რომ თუ ადრე მიხეილ სააკაშვილის ხელიდან ნაკვები გოშიავიზიები, ასე თუ ისე, მედია საშუალებებად ითვლებოდნენ, დღეს არავის ეჭვი აღარ ეპარება, რომ ეს 100%-ით პროპაგანდისტული მანქანებია, რომელთა „დამოუკიდებლობა“, „მიუკერძოებლობა“ და „პროფესიონალიზმი“ იმდენად ცნობილია, რომ უცხოელი დიპლომატები გაყალბების თავიდან ასაცილებლად ან საერთოდ თავს არიდებენ მათთან რაიმეს კომენტირებას (მარტო სიცოცხლეგამწარებული ჯეიმს აპატურაის აზრი რუსთავი2-ზე რად ღირს!), ან თავის გამოსვლებზე წინასწარმომზადებულ ქართულ სუბტიტრებს დებენ, რომ გამორიცხონ მოსალოდნელი (უცილობელი!) გაყალბება.

2) ჩარეცხილი დემოკრატიული იმიჯი. ძალიან მნიშვნელოვანია არა მარტო ის, ხარ თუ არა ამბოხებული, არამედ ის, რამდენად დემოკრატიულ იმიჯი გაგაჩნია ამბოხებამდე. დღეს სააკაშვილის დემოკრატიულობის მითი ეყრდნობა მხოლოდ იმას, რომ დასავლეთის ქვეყნებს არ უნდათ ღიად აღიარონ, რომ აშკარად ავტოკრატ მმართველს, ადამიანის უფლებების, მედიის თავისუფლების, სასამართლოს დამოუკიდებლობის და კანონის უზენაესობის არაერთხელ ჩამწიხლავს, პირწავარდნილ დემაგოგს და საერთოდ შლეგ პიროვნებას შეალიეს მხარდაჭერის ამდენი წელი და მრავალმილიარდიანი დახმარება. ამ სიტუაციაში, ასეთი ადამიანის მიერ დაწყებული ამბოხი ძალიან ემსგავსება კადაფის მიერ დაწყებულ რევოლუციურ ამბოხს. რაც არ უნდა აფრქვიოს მან პატრიოტული ლოზუნგები და რაც არ უნდა ამართლოს სოფლებში მოსახლეობისთვის იარაღის დარიგება, ამას ის ეფექტი აქვს, რაც მატყუარა მწყემსის მიერ მეშვიდეჯერ ატეხილ ყვირილს „მგელი, მგელიო!“.

3) ოპონენტების ახალი, მძიმე სპექტრი. სააკაშვილი ვერ ბედავს ამბოხის ახალი ადრესატების ღიად მინიშნებას. იმის მაგიერ, რომ ლუკაშენკოსავით პირდაპირ დაარტყას დასავლელ დემოკრატებს და მათი ელჩები პერსონა ნონ გრატებად გამოაცხადოს, იგი თავად ხმას არ იღებს და ყოველგვარი უკვე გაჟღერებული თუ მომავალი უკმაყოფილობები – ამერიკის ელჩის განცხადებებით, სახელმწიფო დეპარტამენტისა და ფრიდომ ჰაუსის ანგარიშებით, ან არჩევნების სადამკვირვებლო მისიის მიერ დაფიქსირებული კრიტიკული ფაქტებით – მეორე და მესამეხარისხოვანი პირების მიერ იყო და იქნება გახმოვანებული… ამისთვის ეყოლება დაგეშილი ბობოხიძე, წიკლაური, თორთლაძე, ბალავაძე, ხაბაზი და სხვა წვრილფეხობა… საქმე იმაშია, რომ ლუკაშენკოსაგან განსხვავებით, რომელიც მუდამ ორ პოლუსს (ევროკავშირსდა და რუსეთს) შორის დარბის და სარფიან კუშსაც ორივე მხრიდან ახერხებს და იღებს, მიშას რუსეთთან მისასვლელი კარი ოფიციალურად დაკეტილი აქვს პუტინის მიერ. პუტინი ალბათ არც იქნება წინააღმდეგი ნაცმოძრაობის რომელიმე სხვა ლიდერს დაელაპარაკოს – უგულავას, მერაბიშვილს, ან (განსაკუთრებით!) – ჩანგალსიმუს ბაქრაძეს, მაგრამ სააკაშვილი მას ხელისარჩამოსართმევთა კასტაში ჰყავს გამწესებული და სავარაუდოდ, ამ სტატუსს არც მოუხსნის. ამიტომ სააკაშვილისგან დასავლეთის ღიად კრიტიკა წარმოუდგენელი სიგიჟე იქნებოდა. მან მანამდე მეორე, ახალი პატრონი უნდა იპოვოს. სავარაუდოდ, ამ როლზე ერდოღანის იმედი აქვს, მაგრამ მწარედ ცდება, თუ ფიქრობს, რომ ერდოღანი ჭაჭამფრქვევი კოშკის და ერთი მეჩეთის ფასად ან დასავლეთს გააწბილებს და ან – პუტინს… თუმცა, მიშა ფსონად აჭარასაც ჩავა, თუ დასჭირდა…

4) პოლიტიკურეკონომიკური ქანქარა. სააკაშვილისთვის ძალიან რთული დილემაა, არ იცის, რა უფრო დიდი პრობლემა იქნება მისთვის – ეკონომიკა თუ პოლიტიკა. პოლიტიკურად მას მართლაც აწყობს დაძაბულობის, ხიფათის, „მტერი გვიტევს!“ „ყველანი სამშობლოს დასაცავად!“ სიტუაციების იმიტირება-გათამაშება და ამბოხის დაწყება. მაგრამ ეს ყველაფერი პირდაპირ ურტყამს იმ სტაბილურ-იდილიური მდგრადი განვითარებისა და ეკონომიკური ბუმის სურათს, რომელიც სააკაშვილს არანაკლებ სჭირდება, რომ ძალიან გაჭირვებული ფინანსური მდგომარეობა გამოასწოროს და საკუთარ ზონდერებს და პოლიციას „ერთგულების“ გრადუსი არ დაუგდოს! ის საყოველთაო აუქციონი, რაც მთავრობას გამოცხადებული აქვს, ყველაფერზე ახალი გადასახადების შემოღების და ძველების გაზრდის ტოტალური ეპიდემია ხომ სწორედ ფინანსურ გაპარტახების გამოა გავრცელებული! ჰოდა, როგორ გინდა, თან პარლამენტის და ქალაქის საკრებულოს შენობები ამზადო გასაყიდად, თან 4 მილიონ ტურისტს ეპატიჟებოდე, თან ლაზიკის ინვესტორებს აგროვებდე გამწარებული, და თან ომახიანად აცხადებდე – ჩვენი მამაკაცების 100% რეზერვში ეწერება და მტერს საკადრის პასუხს გასცემსო? რომელი სულელი დაიჯერებს რუსი ტურისტების საქართველოში მოზღავების მითს, თუ სწორედ რუსებისაგან აგრესიის გამო დღედაღამ საჭირო სიფხიზლეზე დღედაღამ გაუთავებლად ლაპარაკობ და ახალი საომარი ტექნიკის ისეთ გამალებულ პრეზენტაციებს აწყობ კვირაში ერთხელ, რომ საჩვენებელი მილიტარიზაციის ტემპებით მალე რუსეთს, ირანს, ჩინეთს და ისრაელს, ერთად აღებულებს გადავასწრებთ! ასე რომ, მიშა როცა თავისი რეჟიმის პოლიტიკურ გადარჩენაზე ზრუნავს, უნდა თუ არ უნდა, ეკონომიკურად ძირავს საკუთარ ნავს!

5) ამბოხის ვადა. დაბოლოს, არის ერთი რამ, რაშიც ცოტათი ვერ დავეთანხმები ბლადის ანალიზს. სააკაშვილი იმდენად „არჩევნების მეორე დღისთვის“ არ ემზადება, რამდენადაც არჩევნების წინა დღეებისთვის! მთელი ეს „მიშურა“ – ფსევდორეზერვი, იარაღის დარიგება, ციხეებიდან სახიფათო კრიმინალების გამოშვება და რეზერვის სათავეში ჩაყენება, ახალაიების და სხვათა ზონდერების მობილიზება, ფინანსური ტერორი, კაბელური ტერორი, მედია ტერორი, და სხვა „ფსიხიჩესკი“ შეტევები – სწორედაც რომ არჩევნებამდე, ძირითადად, ქართული საზოგადოების, ასევე მიუკერძოებელი დამკვირვებლების („აქ სად მოდიხართ? არ იცით, ჩვენთან რა შეიძლება მოხდეს?!“) დაშინების მცდელობა უფროა, ვიდრე რეალურად სამოქალაქო ომის გაჩაღების მცდელობა. რადგან სააკაშვილს თუ არა, ამ სახიფათო თამაშებში მონაწილე სხვა პირებს მაინც, კარგად უნდა ესმოდეთ, რომ როგორც კი ისინი ამ დონის ავანტიურაზე წავლენ (უკვე მეორედ), ამით საკუთარ თავს ყველანაირად კანონგარეშე დააყენებენ. მთელი ეს ბრავადა და აქა-იქ ნაყიდ-ნანათხოვარ-გადაღებილი საომარი ტექნიკის თითო-ოროლა ნიმუშის დემონსტრირებით ჰაერით დაბერილი კუნთების თამაში, და იმის იმედზე ყოფნა, რომ კახეთში თუ სამეგრელოში იარაღდარიგებული მოსახლეობა ამ იარაღით მიხეილ სააკაშვილის ნულოვანი რეიტინგის მქონე რეჟიმს დაიცავს თავისი მეზობლებისაგან, არის ის, რასაც ინგლისურის ნაკლებად მცოდნე ხალხიც კი გასაგებ სიტყვას არქმევს – boolshit!… მიხეილ „უშიშარის“ (თუ – გამოუშუშარის) ოცნება ისაა, რომ მოწინააღმდეგე ოპონენტებს სათითაოდ შეაშინებს და არჩევნებამდე უკან დაახევინებს. მას არ აქვს იმის ილუზია, რომ ძველებურად ვინმეს საიდუმლო მოლაპარაკებებზე დააბოლებს, არც იმის, – რომ რაიონებში ისე გააყალბებს, რომ თბილისი და დიდი ქალაქები გადაფაროს, არც იმის, რომ ნავარო გადაარჩენს, და არც იმის, რომ რამდენიმე ასეული ზონდერი მთელ საქართველოს ტყვედ აიყვანს… ახლა ყველაფერი იმაზეა – პირველი ვინ დაახამხამებს…

მიხეილ სააკაშვილი არეკილი გარეკილი კია, მაგრამ იმდენი ტვინი შიგადაშიგ კი შერჩენია, რომ კადაფის ხვედრს ბენ ალის ხვედრი ამჯობინოს, ბოლო მომენტში. მით უფრო, რომ არჩევნებამდე კადაფის და მუბარაქის  პლეადას, ალბათ, ბაშარ ასადიც მიემატება… სწორედ ამიტომ, ვფიქრობ, რომ არჩევნების წინა დღეები იქნება ყველაზე მძიმე. აი, როდის იქნება მასიური დაშინება და ტერორი, რომ ოპოზიციურად განწყობილი ამომრჩეველი არჩევნებზე არ წავიდეს! მრავალი ჩვენთაგანის სახლებში ჩუმჩუმად მოვლენ სიდამპლის გაბრწყინების ორდენის კავალრები – პაგონიანი და უპაგონო შარიკოვები და შმონდერები, სიდედრიონები და სახლმმართველობის გოშიები, და შეეცდებიან მათრახით და თაფლაკვერით დაგვარწმუნონ, რატომ უნდა დავუჭიროთ მხარი იმას, ვინც 8 წელია სისხლს გვწოვს და სამშობლოს ნაწილ-ნაწილ გვიყიდის… შეეცდებიან, დაგვაშინონ ჩვენი შვილების მომავლით (ვითომ ამათ ხელში ვინმეს მომავალი გაგვაჩნდეს), ჩვენი კარიერის დამსხვრევით (თორემ ხომ ისეთი კარიერა გვაქვს მათი წყალობით რომ…), ჩვენი საკუთრების წართმევით (თუ ჭკვიანად იქნებით, ცოტა უფრო გვიან წაგართმევთო…)… აი, როდის გველის მთავარი გამოცდა… თუ ამ ფსიქიურ შეტევას მშვიდად გავუძლებთ (ბოლო ბოლო, ვუთხრათ, რომ მათ მივცემთ ხმას და მერე ისე გადავაგდოთ, როგორც თვითონ გვაგდებემ ეს 8 წელია!) და თუ არჩევნებს მთელი ხალხი ( და არა მხოლოდ ოპოზიციური პარტიები) ღირსეულად ჩავატარებთ, ყველა მივალთ ჩვენს უბნებზე და უარს ვეტყვით ნაცმოძრაბის ტერორს, არჩევნების მეორე დღეს მიშა იქნებ არც ვიხილოთ…

P.S. მძიმე და კატასტროფული ვარიანტები

არის, რა თქმა უნდა, იმის შანსი, რომ არჩევნების წაგების შემდეგ მიშამ აჭარაში გამაგრება და თურქი ასკერებით მხარდაჭერილი ვანდეის ჩამოყალიბება სცადოს, მაგრამ არა მგონია, რომ ამ ვანდეამ დიდხანს გაძლოს. თურქეთის მმართველებმა შეიძლება მხარი დაუჭირონ გიულის ბიჭს, მაგრამ უცხო ქვეყნის შინაურ საქმეებში სერიოზულად ჯარით ჩარევას, სავარაუდოდ, მოერიდებიან.

სერიოზული ხიფათი (ძალიან მცირე შანსით, მაგრამ მაინც) მხოლოდ ერთია. – თუ სააკაშვილის აბსოლუტურად დისკრედიტირებული რეჟიმის კარტის სათავისოდ გათამაშებას რუსეთი და თურქეთი ერთობლივად შეეცდებიან. ეს უაღრესად საშიში სცენარი სააკაშვილის „ერთგულ სტრატეგებს“, ალბათ, მართლაც აქვთ მომზადებული (ისევე, როგორც კულახმეტოვის „გვერდზე გადგომის“ ოსტატურად დაგებული ხაფანგი), თუმცა, იმედი მაქვს, რომ ბოლო მომენტში – საკუთარი ტყავის გადარჩენის შიშით – უკან დაიხევენ.

კატასტროფული სცენარი კი ასეთია:

მიხეილ სააკაშვილის მიერ მომზადებული რეზერვი (დათო შენგელიას ექს-პარტიზნები) გალის რაიონში პროვოკაციას იწყებს. პრეზიდენტი ამ დროს ბათუმში რაიმე მორიგ კონცერტს ატარებს. აფხაზები და რუსები ანაკლიისკენ იწყებენ გადმოადგილებას. საქართველოს უშიშარი პრეზიდენტი მგზნებარე სიტყვით მიმართავს მთელ მსოფლიოს და რუსეთს მორიგ ნიღაბს ახევს სიფათიდან. სანამ მსოფლიო გაოგნებული ფიქრობს, რამდენჯერ, როგორ (ან რატომ?) – უნდა გადაარჩინოს ეს ნაკვები პროვოკატორი, რუსები სამეგრელოს იკავებენ და ფოთისაკენ მიიწევენ. ამის საპირწონედ კი (ყარსის ხელშეკრულების მომიზეზებით და მოძმე საქართველოს „ლეგიტიმური“ მთავრობის თხოვნით!) თურქეთის ჯარები აჭარას იკავებენ…

ამ მორიგ ხაფანგში შეგრიალებით მოგებულნი რჩებიან – რუსები (რომლებიც უკვე არა მარტო თბილისთან, არამედ ქუთაისთანაც იქნებიან ორმოცდაათიოდე კილომეტრში), თურქები (რომლებიც, როგორც ადრე რუსები,, დიდი ხნით შეინარჩუნებენ „მშვიდობისმყოფელის“ სტატუსს და აჭარის ოსმანიზაციას მართლაც შეუქცევადს გახდიან) და მიხეილ სააკაშვილი, რომელიც მთელ მსოფლიოს ნიშნს მოუგებს, „ხომ გიძახდით – რუსეთი დაგვესხმებაო!“. მოგებულნი შეიძლება დარჩნენ ამერიკელი რესპუბლიკელებიც, რომელთაც არჩევნებზე ობამას დამარცხების რეალური შანსი გაუჩნდებათ, რაც კიდევ უფრო გააძლიერებს ამბოხისმოყვარული პროვოკატორის – მიხეილ სააკაშვილის – ამ ვარიანტით დაინტერესებას.

წაგებული მხარეები: ყველაზე კატასტროფულად – საქართველო! შედარებით ნაკლები მასშტაბით, მაგრამ მაინც – ამერიკა და ევროკავშირი.

რა თქმა უნდა, ეს მოდელირებაამაგრამ, როგორც ერთი დიდისტრატეგიიტყოდა, – „ძალიან მიახლოებული სინამდვილესთან