წინადადებები აფხაზებს


ვფიქრობ, დღევანდელი მომენტი დროულს ხდის რაიმე ახალი – არგაცვეთილი წინადადებებით მიმართვას აფხაზი ხალხისათვის!

აშკარაა, რომ დღეს დამთავრდა უდღეური ზღაპარი იმაზე, როგორ ყოველთვის “ზრუნავდა” რუსეთი აფხაზი ერის გადარჩენაზე და თვითგამორკვევაზე! როგორ “მნიშვნელოვანი” იყო რუსეთისათვის აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარება! უკვე თავად აფხაზებისთვისაც აშკარა ხდება, რომ რუსეთის მიერ შეთავაზებული წინადადება იმ “დიადი გზის” დასაწყისია, რომელზეც მათ დიდი ხნის წინ გაუყენეს უბიხები! ამ გზაზე სიარულის შემთხვევაში გავა 10-20 წელი, როცა დაუფინანსებლობის თუ სხვა მიზეზთა გამო აფხაზეთში აღარ იქნება არცერთი აფხაზური სკოლა (როგორც ჩრდილოეთ ოსეთშია), აღარ იქნება აფხაზური უნივერსიტეტი, ბავშვების უმეტესობას აფხაზურიც არ ეცოდინება, და მხოლოდ ტოპონიმიკა თუ შეიძლება ვინმეს მოაგონებდეს აფხაზეთს…

ახლა მაინც უნდა მიხვდნენ აფხაზები, “დაყავი და იბატონეს” ამ მარადიულ თამაშში, რატომ აარჩია რუსულმა იმპერიამ ისინი დროებით მოკავშირეებად – უფრო მცირერიცხვოვანნი იყვნენ და იმიტომ. ახლა, როცა რუსეთმა ჩათვალა, რომ საქართველოს უკვე გაუსწორდა, ახლა აფხაზების დამოუკიდებლობაზე ზღაპრის დასრულების და მათი თანდათან კაზაკებით ჩანაცვლების დროც მოვიდა!

სამწუხარო რეალობაა, რომ დღესაც კი – ქართველების მიმართ რუსული თუ კომუნისტური იმპერიების აპოლოგეტთა მიერ დათესილი უნდობლობა და მტრობა, რომელიც ჯერ კაცთმოძულე ავანტიურისტი ბერიას, ხოლო შემდეგ 1992 წელს ჩვენივე უგუნური და სასტიკი ქმედებების გამო გავაღვივეთ, აფხაზთა დიდ ნაწილში ისეა მტკიცედ გამჯდარი, რომ რუსეთის მხრიდან მათი ასიმილაციისა და თანდათანობითი ჩანაცვლების უკვე გამოკვეთილ გეგმასაც კი თვალს არიდებენ და ხავსს ეჭიდებიან, რომ არავითარი საფრთხე რუსეთის მხრიდან არ არსებობს…

მაინც საჭირბოროტო მგონია, ითქვას ქართული სახელმწიფოს მხრიდან, სად გადის ის შესაძლებლის ზღვარი, რაზეც ჩვენ თანახმანი ვართ… იმედი მაქვს, რომ როცა საფრთხეს უფრო უკეთ გააცნობიერებენ, მათი ის ძველი ილუზია, რომ რუსულ ოკეანეში დახრჩობა ერჩივნათ ქართულ ჭაობში ჩაძირვას (სერგეი შამბას აფორიზმი), თანდათან უფრო პრაგმატული ხედვით შეიცვლება – იმაზე, რეალურად სად უფროა აფხაზი ერის არსებობისათვის საფრთხეები და სად – გადარჩენის და განვითარების რეალური შანსი.

საუბედუროდ, საქართველოს ხელისუფლებას, ჩვენივე საზოგადოებაში გაბატონებული ცრურწმენების გამო და წინა ავანტიურისტი ხელისუფლების ნარჩენების პროვოკატორული კურსის გათვალისწინებით, შეიძლება, ამჟამად არ გააჩნდეს სრული თავისუფლება თამამი და ექსტრაორდინარული განცხადებების და ნაბიჯების დაპირებისათვის.
მაშინ საზოგადოების – პროფესიონალი ისტორიკოსების, პოლიტოლოგების და საზოგადოების აქტიური წევრების, ვალია, წამოვაყენოთ ასეთი წინადადებები, რომელთა აქტიური განხილვა ჩვენთანაც უნდა მოხდეს და აფხაზებსაც უნდა მივცეთ დრო, რომ კარგად დაფიქრდნენ და აწონ-დაწონონ ის – რას ვპირდებით ჩვენ, და რას პირდება რუსეთის ხელისუფლება! არა მგონია, აფხაზებს, რომელთაც სიტყვით და საქმით დაამტკიცეს, რომ საკუთარ დამოუკიდებლობას უმაღლესი რანგის საკრალურ ღირებულებად თვლიან, ახლა რუსული პენსიის ფასად შეეძლოთ ამ დამოუკიდებლობის გაყიდვა…

ჩემი მხრიდან, ასეთ წინადადებების პაკეტად მიმაჩნია:

1. საქართველოს მხრიდან აფხაზეთის მიმართ ძალის გამოუყენებლობის ხელშეკრულების შეთავაზება;

2. აფხაზეთში 1992-93 წლების შედეგად ლტოლვილების დაბრუნებაზე შეთანხმებისა და პროცესის დაწყების შემთხვევაში აფხაზეთის დამოუკიდებლობის დროებითი (10-წლიანი) შეზღუდული აღიარება, მათი უსაფრთხოების გარანტიებზე გაეროს, ევროკავშირის და რუსეთის ერთობლივი მონიტორინგით;

3. აფხაზეთში სარკინიგზო მიმოსვლის აღდგენა და ეკონომიკური თანამშრომლობის პროექტების შემუშავება-განხორციელებაში დახმარება;

4. აფხაზეთში დემოგრაფიული სიტუაციის ხელოვნურად ცვლილების მცდელობების არდაშვება (ქვეყანაში შეიძლება დაბრუნდნენ მხოლოდ 1992-93 წლების კონფლიქტის შედეგად ადგილნაცვალი პირები და მათი უშუალო მემკვიდრეები);

5. დროებითი დამოუკიდებლობის აღიარებიდან 10 წლის თავზე აფხაზეთში რეფერენდუმის ჩატარება საქართველოსთან შესაძლო ფედერაციული ან კონფედერაციული ურთიერთობის დამყარების თემაზე. იმ შემთხვევაში, თუ კონფედერაციული და ფედერაციული მოწყობის მომხრეები უმცირესობაში აღმოჩნდებიან, აფხაზეთის დამოუკიდებლობის საბოლოოდ ცნობა – საერთაშორისო საზოგადოებისათვის ამ ცნობის აღიარების თხოვნის პარალელურად.

P.S. მიმაჩნია,რომ ჩემი, როგორც არაპროფესიონალის, ეს წინადადებები სათანადო პროფესიონალების(ისტორიკოსების, კავკასიოლოგების, იურისტებისდა საერთაშორისო სამართლის სპეციალისტების მიერ) დახვეწას და შესწორებებს საჭიროებს. ფაქტიურად, მე იგი ჯერჯერობით, ძირითადად ქართული საზოგადოების სამსჯავროზე გამომაქვს.

აფხაზ-ქართული სანათესაო. 1910 წელი
აფხაზ-ქართული სანათესაო, სოხუმი, 1910 წ.აფხაზ-ქართული სანათესაო, სოხუმი, 1910 წ.

P.S. (27.11.2014)

გადავწყვიტე, რომ სხვა საინტერესო წინადადებებიც გამოვაქვეყნო ამ ნოუთში, რათა იქნებ მათ საჯარო განხილვას დავუდოთ სათავე.

ამავდროულად, ვეთანხმები ჟურნალისტის, ”სტუდია-რე”-ს დირექტორის, ბატონ მამუკა ყუფარაძის ფეისბუქის ნოუთში გამოთქმულ აზრს იმის თაობაზე, რომ განსაკუთრებული ამ ხელშეკრულების მოწერით არაფერი განსაკუთრებული – ანუ, იმაზე მეტი, რაც უკვე მოხდა, არ მომხდარა – https://www.facebook.com/notes/10204356877513678/?pnref=story .

რუსეთი მაინც არასოდეს აპირებდა აფხაზებისათვის დამოუკიდებლობის რეალურად მინიჭებას და თუ ახლა თანდათან ყველაფერს თავის სახელს არქმევს, ამან აფხაზების გამოფხიზლებაზე უნდა იმოქმედოს და ჩვენ არ უნდა გვიბიძგოს იმ სრულიად უსარგებლო და პიარულად-დემონსტრაციული ნაბიჯებისაკენ, რისკენაც ყოფილი ხელისუფლების მომხრეები ბრავადულად (და შეგნებულად!) მოგვიწოდებენ!

ახლა კი ის წინადადებები, რაც მე ვნახე და საინტერესოდ მივიჩნიე:

ჯუმბერ კირვალიძე, პოლიტოლოგი, საქართველოში მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულთა ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი:

1. აფხაზეთის ტერიტორია უნდა გაიყოს მდ. კელასურის გასწვრივ და მის ჩრდილოეთით მდებარე ნაწილში (კელასურიდან ფსოუმდე) გამოცხადდეს აფხაზეთის დამოუკიდებელი რეპუბლიკა, ხოლო მის სამხრეთით მდებარე ნაწილი (კელასურიდან ენგურამდე) დაუბრუნდეს საქართველოს იქ ქართველი დევნილების განსასახლებლად.

2. საქართველო ცნობს აფხაზეთის დამოუკიდებლობას (ფსოუდან კელასურის საზღვრებში) და მიმართავს მსოფლიო თანამეგობრობას თხოვნით მოხდეს აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარება.

3. დამოუკიდებლობის აღიარებიდან და გაერო-ს წევრობიდან რამდენიმე წეილწადში ორივე სახელმწიფოში – აფხაზეთში და საქართველოში ჩატარდება რეფერენდუმები ფედერაციული მოწყობის მიზანშეწონილობაზე.

უფრო დაწვრილებით ბ-ნი ჯუმბერის მოსაზრებები შეგიძლიათ იხილოთ – http://www.interpressnews.ge/ge/eqskluzivi/125797-jumber-kirvalidze-qarthulafkhazuri-shethankhmeba-kavkasiashi-rusethis-hegemoniis-dasasrulis-dasatsyisi.html?ar=A

ჟურნალისტ მერაბ მეტრეველის მოსაზრება:
აფხაზეთის რესპუბლიკამ – დედაქალაქით სოხუმში და საქართველოს რესპუბლიკამ – დედაქალაქით თბილისში შექმნან კონფედერაციული გაერთიანება – დედაქალაქით ქუთაისში, სადაც განთავსდება გაერთიანებული პარლამენტი და კონფედერაციის სხვა მმართველი ორგანოები.

იმედია, ქართველებს გვეყოფა საღი აზრი, რომ დროზე დავინახოთ, რა არის ჩვენთვის მისაღები და 10 წლის შემდეგ არ ვიძახოთ, ნეტა ეს წინადადება მაშინ მიგვეცა აფხაზებისთვისო, როგორც ეს სულ მოგვდის 1989 წლის შემდეგ…


ჩა(მავთულ)ხლართული პოლიტიკა


რუსი სამხედროების მიერ სოფლებსა დიცსა და დვანში ე.წ. სასაზღვრო ხაზის გადმოწევამ რამდენიმე სერიოზული საკითხი კიდევ უფრო ცხადად წარმოაჩინა:

1. საქართველოს მთავრობას ნამდვილად არ უნდა ჰქონდეს იმის იმედი, რომ სააკაშვილის აგრესიული რიტორიკის ხმარებიდან ამოღება იმის გარანტიას ქმნის, რომ რუსეთი საქართველოს მიმართ ადექვატურ სამეზობლო პოლიტიკას გაატარებს და საკუთარ წილ აგრესიულობას და ავ ზრახვებს დათმობს. “არა შეჯდა მწყერი ხესაო…” საკმაოდ სწორად ასახავს რუსული იმპერიული პოლიტიკის სიხისტეს და პოლიტიკურ ურთიერთობებში სერიოზული გაუჯობესების მიღწევის სიძნელეს. ეს რომ ასეა, ამას იმ ქვეყნების მაგალითებიც ამტკიცებს, რომელთა მთავრობები რუსეთის მიმართ გაცილებით არადეკლარატიულ დათმობებზე წავიდნენ (მოლდოვა, უკრაინა, ბელორუსი), მაგრამ სამაგიეროდ ტერიტორიულ თუ ეკონომიურ საკითხებში გაცილებით ნაკლები სარგებელი მიიღეს, ვიდრე ამის იმედი შეიძლებოდა ჰქონებოდათ.

2. რუსეთის მთავრობას სააკაშვილის მთავრობა, მიუხედავად პირადი აუტანლობისა, ძალიანაც აწყობდა. ყველას გასაგონად, ხშირ-ხშირად იმეორებდნენ, რომ სააკაშვილს ისინი არასოდეს დაელაპარკებოდნენ, და ამიტომ არხეინად შეეძლოდ ფეხებზე დაეკიდებინათ მსოფლიო საზოგადოების სურვილი, რომ რუსეთსა და საქართველოს შორის დიალოგი დაწყებულიყო. ხოლო ახლა კი ახალი რეალობა ასეთია – საქართველოს მთავრობა აპირებს სერიოზულად შეცვალოს რუსეთთან დამოკიდებულება, გამოაცხადა რა, რომ ტერიტორიულ საკითხს და რუსეთის მიერ მათი აღიარების უარყოფას არ განიხილავს მოლაპარაკების დაწყების წინაპირობად. ამიტომ რუსეთი იძულებულია ან თავადაც შეარბილოს პოზიცია, ან რაიმე ახალი საბაბი მოძებნოს, რომელიც მას საშუალებას მისცემდა “სტატუს ქვო” უზრუნველად და არხეინად შეენარჩუნებინა.

3. ის, რომ ასეთი დემონსტრატიული და აგრესიული დემარში, რასაც ამ სოფლებში წყლის მომარაგების გაუარესების გამო მოსახლეობის ნაწილი საცხოვრებელი ადგილებიდან აყრა და მცოცავი ანექსიის საუკეთესო პირობების შექმნა შეიძლება მოჰყვეს, სწორედ ახლა იქნა განხორციელებული და არა – სააკაშვილის ხელისუფლების დროს, საფიქრებელს ხდის, რომ რუსეთის ხელისუფლებამ რაღაც ისეთი დაინახა, რამაც მისი გაღიზიანება გაამძაფრა და გადაწყვიტა, ახალი ხელისუფლება „დასაჯოს“. აქ რამდენიმე შესაძლო ვარიანტია:
3.1 რუსები ძალიან ელოდნენ, რომ ივანიშვილი ნატოს მხრივ წინსვლას დაამუხრუჭებდა, მაგრამ ივანიშვილის განცხადებებიც და ნატოს ოფიციალურ პირთა აღიარებებიც (ახალ მთავრობასთან უფრო უკეთაც კი ვთანამშრომლობთო) სულ საპირისპიროს ამტკიცებს.
3.2 რუსეთის ხელისუფლება განსაკუთრებით შეაშფოთა იმან, რომ რეინტეგრაციის პოლიტიკა იცვლება და აფხაზებმაც და ოსებმაც (განსაკუთრებით – ახალი ერგნეთის მსგავსი ბაზრობის აღორძინებით) შეიძლება ქართველებზე გული მოიბრუნონ. ამიტომ მოუნდათ, რომ იქ სადაც საზღვარი მკვეთრად გავლებული არაა, ეს სასწრაფოდ “გამოასწორონ”, თანაც ოსებსა და ქართველებს შორის დაძაბულობის ახალი კერა შექმნან, რაც სასმელი და სარწყავი წლის გაყოფა შეიძლება გახდეს.
3.3. რუსეთის ხელისუფლება ელოდა, რომ სააკაშვილი ენერგიულ წინააღმდეგობას გაუწევდა ივანიშვილს და ორხელისუფლებიანობის პირობებში საქართველოს ეკონომიკას სტაგნაცია და საინვესტიციო შიმშილი ელოდა, ხოლო ეს ხალხის უკმაყოფილებას გაზრდიდა. მაგრამ ეკონომიკური ანალიზის და პროგნოზების მიხედვით, მდგომარეობა საკმაოდ მალე გამოსწორდა და უკვე პირველი იმედისმომცემი პერსპექტივებიც ჩანს. თავისი ნაბიჯით რუსეთს ისევ სურს პოტენციურ უცხოელ ინვესტორებში გაურკვევლობის და საფრთხის მოლოდინი დაამკვიდროს. ამით იგი საქართველოს ხელისუფლებასაც დააძაბუნებს და უფრო გაზრდის შანსს, რომ საქართველოში, რუსულის გარდა, არავითარი ინვესტიცია არ შემოვიდეს.
3.4 შეიძლება უშუალოდ საქართველო იმდენად არც იყოს ამ გადაწყვეტილების მთავარი ფაქტორი: ახლო აღმოსავლეთში, სირიასა და, ახლა უკვე, თურქეთშიც სერიოზული ესკალაცია, რაც უახლოეს მომავალში სრულმასშტაბიანი საერთაშორისო საომარი კონფლიქტის რისკს სულ უფრო ზრდის, რუსეთის მთავრობას კიდეც აიძულებს და კიდეც შანსს აძლევს, რომ მღვრიე წყალში თავადაც შეტოპოს და რაც შეიძლება მეტი თევზი დაიჭიროს. საქართველოსთვის ყველაზე საშიში ვარიანტი ქვეყანაში რუსების სამხედრო კონტიგენტის შემოჭრაა – ამჯერად იმ საბაბით, რომ რუსულ ნაწილებს სომხეთისკენ სასწრაფოდ კორიდორის გაჭრა დაჭირდეთ და საქართველოს სუვერენიტეტი კიდევ ერთხელ ფეხებზე დაიკიდონ. თუ ეს მთავარი მიზეზია, მაშინ, სავარაუდოდ, მავთულხლართების გადმოწევა, ძირითადად, ქართული ხელისუფლების გაღიზიანების და სერიოზულ პროვოკაციაზე წამოგების პირველ ნაბიჯად უნდა განვიხილოთ და, სამწუხაროდ, ალბათ, ამით საქმე არ შემოიფარგლება.
3.5. ძალიან საინტერესო მოსაზრება, რომელიც ლევან ბერძენიშვილმა გამოთქვა ნინო ჟიჟილაშვილის „პოლიტმეტრში“ 4 ივნისს – თუ მართალია ის მოსაზრებები, რასაც ბევრი პოლიტოლოგი თუ პოლიტიკოსი – ირაკლი კაკაბაძე, გოგა ხაინდრავა და ზოგადად ქართული მედია (კერძოდ, წინა ხელისუფლებისაგან დამოუკიდებელი მისი ნაწილი) მუდმივად გამოთქვამდნენ ვანო მერაბიშვილის რუსულ ისტებლიშმენტთან საიდუმლო კავშირების შესაძლებლობის შესახებ, მაშინ არაა გამორიცხული, რომ მავთულხლართების გადმოწევა, რაც მერაბიშვილის დაკავებიდან 2 დღეში მოხდა, სწორედ რომ პუტინის მკვეთრი რეაქცია იყოს მისთვის ძვირფასი და სანდო პირის ხელისუფლებიდან – უმუშევრობაში, ხოლო ახლა კი – უკვე ციხეში, გადაბარგებაზე. აქვე ვიტყვი, რომ მე პირადად, ამ აზრს მაინცდამაინც არ ვიზიარებ. თუ ვანო ივანიშვილი მართლაც რუსეთის აგენტია (რასაც არ გამოვრიცხავ), მაშინ რუსეთის ხელისუფლება, ლოგიკის მიხედვით, უნდა მორიდებოდა თავისი გასაგები იმედგაცრუების ასე სასწრაფოდ და აშკარად დემონსტრირებას. თუმცა ლევან ბერძენიშვილის მიერვე გადაცემაში მოყვანილი ტიუტჩევის სტროფი – „Умом Россию не понять“ – ძალიანაც უპრიანია იმის შესახსენებლად, რომ ლოგიკა ხშირად შეიძლება არც განსაზღვრავდეს ამ ქვეყნის მმართველი ძალის საქციელს.

4. რუსეთის ხელისუფლების კიდევ ერთი მიზანი ამ საქციელით შეიძლება იყოს, ქართულის გარდა, დასავლური ხელისუფლებების დამცირება. უნდა ითქვას, რომ როგორც 2008 წლის ომის შედეგებით, ასევე 2009 წლის შემდეგ მიხეილ სააკაშვილისადმი უაზრო მხარდაჭერით დასავლეთის პოზიციები და პოპულარობა ქართულ საზოგადოებაში სერიოზულად შერყეულია და, მართალია, რუსეთის ხელისუფლება ამ აგრესიით თავის თავს კიდევ ერთხელ წარმოაჩენს ბოროტ ხულიგნად, რომელსაც წესიერება, მიღებული ნორმები და სამართალი ფეხებზე ჰკიდია, მაგრამ, ამავე დროს, საკმაოდ სერიოზულად ურტყამს ამ ყველაფრის დამცველების რეპუტაციას. თუ რუსეთმა მოახერხა და თავისი გაიტანა, ეს საგრძნობი სილა იქნება როგორც ქართული, ასევე – შეიძლება, მეტადაც კი – დასავლური მხარეებისათვის. დამკვირვებელთა პოზიცია – „ჩვენ ყველაფერს ყურადღებით ვაკვირდებით!“ თითქმის გროტესკამდე მიდის და რუსეთი შეგნებულად კიდევ ერთხელ აფიქსირებს თავის პოზიციას: – „ჩვენ ძალა გვაქვს და გაგვიდის! აბა, თქვენმა წესიერმა სტრატეგიულმა პარტნიორებმა მოახერხონ და დაგიცვან!“

5. მაგრამ მოდით, სხვა პოტენციური მიზეზიც განვიხილოთ. დავუშვათ, ეს არც არის რუსეთის ცენტრალური ხელისუფლების მიერ განხორციელებული აქცია? უფრო სწორად – მხოლოდ რუსეთის ხელისუფლებისა. გარდა რუსეთის ცენტრალური ხელისუფლებისა, კიდევ ვის ინტერესებში შედის მოვლენების ასეთი განვითარება? და ვის შეეძლო ამ განვითარებისათვის ხელის შეწყობა? ბოლო დღეებში ქართული სოფლების მოსახლეობა სულ უფრო მეტად იხრება იმ აზრისაკენ, რომ რუს ჯარისკაცებს ამ მავთულხლართების გადმოწევისა და გაჭიმვისათვის სპეციალურად ფულს უხდიან. არ ვიცი, რამდენად დასაბუთებულია ეს ეჭვი, მაგრამ გამორიცხული არ არის. მოდით, ახლა გავიხსენოთ, თუ როდის მოხდა ბოლო ხანებში, როცა რუს ჯარისკაცებს ან მეთაურებს, გარკვეული მიზნების გამო, მავანმა საქართველოს ტერიტორიაზე ფული გადაუხადა ანდა დაჰპირდა:
5.1. განმუხურის სპექტაკლი. 2007 წლის ოქტომბერში საქართველოს პრეზიდენტმა თავისი რეჟისორული უნარ-ჩვევები ნათლად აჩვენა. განმუხურში რუსების “განდევნის” და პრეზიდენტის მიერ კალაშნიკოვებზე მკერდით მიწოლის შთამბეჭდავი საგა სწორედაც რომ პირველი “მოდელირებული ქრონიკა” იყო, რაც აბსოლუტურად გამორიცხულია, რუსი სამხედროებისათვის თანხის გადახდის გარეშე მომხდარიყო http://www.myvideo.ge/?video_id=411618 განმუხურის სპექტაკლი
5.2. რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ „…შინაგან საქმეთა მინისტრმა ივანე მერაბიშვილმა გადაუშალა გული რუსულ გაზეთ „კომერსანტს“ და ისეთი რამ თქვა, რის გამოც თავის მართლება მერე არაერთხელ მოუხდა. „იცით, გივი თარგამაძემ 2008 წლის აგვისტოში რუს სამხედროებს 50,000 დოლარი შესთავაზა იმისათვის, რომ გორში სტალინის ძეგლი დაენგრიათ. მაშინ ხომ კონტაქტები არაოფიციალური იყო და ფულის მეშვეობით რუსებისგან ყველაფრის ყიდვა შეიძლებოდა და გადაწყდა, სტალინის ჩამოშორება ფულზე გადაცვლილიყო. მათ გორი დაბომბეს, მაგრამ სტალინის ძეგლს ხელი არ ახლეს.“ სააკაშვილის სისტემის მაშინდელი „ხერხემლის“ ეს „აღიარებითი ჩვენება“ კარგად ამტკიცებს, რომ საქართველოს ვარდოვანი ხელისუფლება არ ერიდებოდა ომში მოწინააღმდეგე მხარესთან ძალიან საეჭვო სახის ფინანსური გარიგეებების დაგეგმვას! http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2047026.html
5.3. აგვისტოს ომის დროს საქართველოს ხელისუფლებამ (სავარაუდოდ, კახა ლომაიამ), რუს გენერალ ბორისოვს გადაუხადა 50,000 დოლარი, იმის სანამცვლოდ, რომ მას ქართული სამხედრო ბაზის რამდენიმე ახალი კორპუსი არ აეფეთქებინა. ბორისოვმა პირობა შეასრულა. ხოლო საქართველოს ხელისუფლებამ მას მადლობა გამოუცხადა გორში წესრიგის დამყარებისათვის. (უნდა ითქვას, რომ ბორისოვმა მართლაც აღკვეთა გორში მაროდიორობის ფაქტები, მაგრამ არა მგონია, მსგავს სიტუაციაში ანექსირებული ქვეყნის ხელისუფლება მადლობას უნდა იხდიდეს).
5.4. არსებობს სერიოზული საფუძველი იმისა, რომ 2008 წლის ივნისიდან საქართველოს ხელოისუფლების სხვადასხვა წევრების მხრიდან მოულოდნელად დამტკბარი ენა რუსეთის ხელისუფლების და კერძოდ, რუსი სამშვიდობოების სარდლის მარატ კულახმეტოვის მიმართ (ხშირად ლაპარაკობდნენ იმაზე, როგორ „არ უჯერებს“ კოკოითი კულახმეტოვს, რომ რუსეთის სამშვიდობოები „ვერ ახერხებენ“ ოსი სამშვიდოებების კონტროლს…, კულახმეტოვს აქებდა საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი თემურ იაკობაშვილი), იმას უკავშირდებოდა, რომ საქართველოს ხელისუფლებამ სწორედ ამ გენერალს სერიოზული თანხა გადაუხადა იმის სანაცვლოდ, რომ საომარი კონფლიქტის შემთხვევაში, რუს სამშვიდობოებს ნეიტრალური პოზიცია დაეკავებინათ და საერთოდ, ყაზარმიდან გარეთ არც კი გამოსულიყვნენ. შემდგომში, იგივე მოსაზრება გაიმეორა აგვისტოს ომის “გამომძიებელი კომისიის” მიმართ ეროსი კიწამრიშვილმა. ამ ეჭვის საფუძველს აძლიერებს ის, რომ ომის მეორე დღიდანვე, ქართულმა მხარემ რუსი სამშვიდოებების მიმართ რიტორიკა სასწრაფოდ შეცვალა, ხოლო კულახმეტოვი კი მალე მის წინააღმდეგ მოწყობილ ტერაქტს, სადაც ჟიგულში 20 კგ ტროტილი იყო ჩამონტაჟებული, რომელმაც 7 სამხედრო და რუსების შტაბის უფროსი პეტრიკი იმსხვერპლა, სასწაულებრივ გადაურჩა. http://www.resonancedaily.com/index.php?id_rub=2&id_artc=1577

რატომ უნდა უნდოდეთ საქართველოს ყოფილი ხელისუფლების დღემდე ხელისუფლებაში დარჩენილ ნარჩენებს (სააკაშვილის, ბოკერია, უგულავა, ნაცმოძრაობის ფრთა პარლამენტში, შოდა ქართლის გუბერნატორი) მავთულხლართის გადმოწევა? რატომ და როგორ შეიძლება ემთხვეოდეს მათი ინტერესები რუსეთის ხელისუფლების ინტერესებს?
აი, რატომ:

ა) რომ ჩავიდნენ კონფლიქტის არეში, ფარშევანგებივით კუდები გაშალონ და ადგილობრივ მოსახლეობას დააყვედრონ – “აი, ჩვენ დროს რა მშვიდად იყავით და ახლა რა საშინელებები ხდება – ივანიშვილი ვერ გიცავთო!” (თუმცა ამაზე ღირსეული პასუხი მიიღეს ადგილობრივებისაგან)
ბ) რომ მოაწყონ ახალი პროპაგანდისტული კამპანია („კმარა“-ს ადგილი დაიკავა „დროა“-მ) და თავისი იდეოლოგიური პლატფორმა ააღორძინონ.
გ) რომ შესთავაზონ საქართველოს აღმასრულებელ ხელისუფლებას „მდგომარეობიდან გამოსავლის ერთად ძიება“, რაც, შეიძლება იგივე იყოს, ბანკის მძარცველებმა რომ პოლიციას თანამშრომლობა შესთავაზონ… მძარცვლების დაკავებაში.
დ) რომ გაამხნევონ გენმდივნის დაკავებით დაბნეული თავისი თანამოაზრენი, და საზოგადოებაში იმის ილუზია შექმნან, რომ მათ გარეშე ივანიშვილის მთავრობა ვერაფერს ახერხებს და ისევ ისინი არიან ქვეყნის „გადამრჩენლები“;
ე) რომ შეეცადონ მიიღონ გარანტიები თავიანთი უსაფრთხოების შესახებ და ისევ არხეინად გააგრძელონ თავიანთი ძირგამომთხრელი საქმიანობა.
ვ) რომ დაანახონ უცხოელ თანამოაზრეებს, რომ მათი დახმარებით “კურთხეული” კოჰაბიტაცია წარმატებით გრძელდება, ხოლო საქართველოს მოსახლეობას, ვისაც ეს ბედკრული სიტყვა ჭირივით შესძულდა, რაც შეიძლება მეტად გაუცრუონ სამართლის მიერ პურის ჭამის იმედი.

დასკვნა:
ყოველივე ამის საფუძველზე შეიძლება დავასკვნათ, რომ ე.წ. საზღვარზე მავთულხლართების 100-300 მეტრით გადმოწევის მცდელობა სერიოზული პროვოკაციაა, რომელიც ხელს აძლევს ერთი მხრივ – რუსეთის ხელისუფლებას და, მეორე მხრივ, ნაციონალურ მოძრაობას.

საქართველოს ხელისუფლებამ, (მისმა იმ ნაწილმა, რომელსაც ეს არ აწყობს! და არა იმან – რომელიც ამ ყველაფრის ორგანიზებაში შეიძლება ეჭვმიტანილი იყოს) ეს ყველაფერი უნდა გამოიძიოს, ამავდროულად ემოციებს არ უნდა აჰყვეს. კერძოდ, – იმუშაოს ყველა იმ მიმართულებით სადაც რეალური შედეგის მიღწევა შეიძლება: უცხოელებთან, იმის მოთხოვნით, რომ მათ რუსებზე ზეწოლის უფრო ქმედითი მონაცემები გამოიყენონ; რუსეთის ხელისუფლებასთან – ყველა მიღებული დიპლომატიური საშუალებებით (პროტესტი, ნოტა, ჟენევის ფორმატი); მედია საშუალებებთან (სწორედ „ვაშინგტონ პოსტიდანაა“ დასაწყები – 10,000 კმ-დან რომ „გვაკვირდება“ და გვმოძღვრავს); ადგილობრივ მოსახლეობასთან, რომ მათ ბედს ანაბარად მიტოვებულად არ იგრძნონ თავი.

და რაც მთავარია, უნდა გაგრძელდეს ყოფილი ხელისუფლების წევრების მიმართ დაწყებული გამოძიება. თუ ჩემი ვარაუდი სწორია და ბოლო დროს ნაწვიმარზე სოკოებივით მომრავლებულ პრობლემებში (17 მაისი, მავთულხლართების გადმოწევის, „ვაშინგტონ პოსტის“ სტატიის და ა.შ.) მართლაც მათი – „საშიშროების საბჭოს“ ხელი ურევია, შანტაჟისტებმა არ უნდა იფიქრონ, რომ მათი შანტაჟი წარმატებული გამოდგა.

და ალბათ, უპრიანი იქნება, „საშიშროების საბჭოს“ ეთხოვოს, წარმოადგინოს ბოლო 7 თვის განმავლობაში ჩატარებული სამუშაოების ანგარიში და ხარჯთაღრიცხვა.

P.S. ბატონ ბოკერიას და მის მეუღლეს ნუ ეგონებათ, რომ მართლა Mr. and Mrs. Smith-ები არიან.
ეგრე, სააკაშვილიც “tough guy”-დ („მიშა მაგარიად“) გვაჩვენებდა თავს, მაგრამ ხომ გამოჩნდა, რომ მისი სიმაგრე მკვეთრად ბოტოქსირებული და ფუყე ყოფილა 🙂

putin2-bok


ვაჰ, სოფელო!..


სერგეი ბაღაფში გარდაიცვალა.

იგი აფხაზეთის არაღიარებული (ვანუატუს და ნაურუს თუ არ ჩავთვლით) რესპუბლიკის პრეზიდენტი იყო.

ვუთანაგრძნობ აფხაზ ხალხს და მისი ოჯახს და ახლობლებს ბატონი ბაღაფშის გარდაცვალების გამო.

მიხეილ სააკაშვილი ცოცხალია და ენერგიის და მადის ნაკლებობას არ უჩივის. იგი  აღიარებული და ნაწილობრივ ანექსირებული საქართველოს პრეზიდენტია.

მიხეილ სააკაშვილმა მოიარა ევროპა და ამერიკა, განათლდა კოლუმბიის და ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტში, ევროსაბჭოს სტაჟორი იყო, იურისტი კაცია, ამერიკაში იურიდიულ კანტორაში ნამუშევარი. ცნობილი ფილოსოფოსის ანდრე გლუქსმანის და ცნობილი მფრინავ-პოლიტიკოსის ჯონ მაკკეინის ძმაკაცია და გლუქსმანის შვილი მასზე წიგნებს წერს. ბავშვობაში საბნის ქვეშ შემძვრალი კრის დე ბურგის არვიცოდი-და თურმე აკრძალულ „ლედი ინ რედს“ უსმენდა და დამოუკიდებელ საქართველოზე ოცნებობდა… მერე, როცა დრომ მოიტანა და სსრკ კგბ-ს დაქვემდებარებულ სასაზღვრო ჯარებში მსახურობდა და სპეცლიმიტით და კგბ-სვე გენერალ ბიძამისის რეკომენდაციით  კიევის საერთაშორისო ურთიერთობათა უნივერსიტეტში მოეწყო, მაშინაც საქართველოს დამოუკიდებლობაზე ოცნებობდა, ოღონდ, მხოლოდ ისეთ საქართველოზე, სადაც თავად იქნებოდა პრეზიდენტი და სადაც თავის ჭკუაზე დაალაგებდა, ააშენებდა, და შეღებავდა ყველაფერს… ბატონი სააკაშვილი ყოველთვის ხაზს უსვამს თავის პროდასავლელობას, რომ მისი ამოცანაა საქართველო გაიყვანოს დასავლურ ორბიტაზე, შეიყვანოს ნატოში (ალბათ – სეატოშიც! თუკი სინგაპურზე მიდგა საქმე) და  ევროკავშირში… გახადოს წარმატებული, მდიდარი და კეთილდღეობის ნავსაყუდელი ქვეყანა, „გაერთიანებული და გაძლიერებული ევროპული ქვეყანა“, „კავკასიის შვეიცარია“,  „კავკასიური სინგაპური“, „ყველაზე სწრაფად მზარდი ეკონომიკა“, „ყველაზე არაკორუმპირებული პოლიციით მზეამოსული“ და ა.შ… სამწუხაროდ, ეს ყველაფერი ჩამოთვლილი სულ უფრო გვშორდება (სინგაპურის და პოლიციური/პოლიციით-მზეამოსული სახელმწიფოს გარდა),  მირაჟივით… ეტყობა იმიტომ, რომ იქეთ არ მიგვათრევს ბატონი სააკაშვილი, თუმცა თვითონ ჰგონია, რომ არასაკმარისად სწრაფად და ენერგიულად მიგვათრევს… მეტი ტრაქტორი და ბულდოზერია, ალბათ, საჭირო, რომ ქვეყანა შედგეს… ან, – კიდევ უფრო მეტად შეგვდგეს… ამიტომ ბატონი სააკაშვილი ტყავიდან ძვრება – ყველაგან სადაც ომია, ქართველებს აგზავნის ნატოს და ევროკავშირის მოქალაქეების მაგიერ, რათა მერე ამ ქვეყნების ლიდერებმა ყველაფერზე, მის ყველანარ უმსგავსობაზე თვალი დახუჭონ… ყველას ექაჩება საქართველოში ინვესტიციების ჩასადებად და არწმუნებს, რომ საერთოდ არაფერს გადაახდევინებს… უფასო ყველის ამბავია…

სერგეი ბაღაფში ნამდვილად არ იყო დასავლური ორიენტაციის პიროვნება. პოლიტიკური რეალობებიდან გამომდინარე მისი მთავარი დასაყრდენი არა დასავლური დემოკრატიები, არამედ სწორედაც რომ რუსეთის იმპერია იყო. ბატონი ბაღაფშის ამოცანა იყო აფხაზეთის დამოუკიდებლობის განმტკიცება და აფხაზეთის აღიარების პროცესისი შეუქცევადად გადაქცევა (თუ – ბოლომდე მიყვანა არა). ამ მხრივ, ბატონი ბაღაფში სააკაშვილზე უფრო მოკრძალებულ ამოცანას ისახავდა და ამიტომ მეტსაც მიაღწია. ტერიტორიები რაც ჰქონდა, იმაზე მეტი დატოვა (ბატონმა სააკაშვილმა ამისთვის კარგი „პლაცდარმი“ შეუქმნა კოდორის ხეობისთვის „ზემო აფხაზეთის“ სახელის დამკვიდრებით)… რომ მოვიდა, არცერთი ქვეყანა არ აღიარებდა და ახლა უკვე 5-ია. მართალია, აქედან ზოგიერთი ისეთია, სადაც აფხაზეთი კი არა, ალბათ რუსეთიც არ იციან, მაინცდამაინც. და მაინც, დარწმუნებული ვარ, რომ ბაღაფში დღეს აფხაზი ხალხისთვის უფრო წარმატებული და პოპულარული პოლიტიკოსია, ვიდრე სააკაშვილი – ქართველებისათვის.

თუმცა დარწმუნებული არ ვარ, რომ საბოლოოდ ის პოლიტიკა, რასაც ბაღაფში მემკვიდრეობით ატარებდა, აფხაზ ხალხს ბედნიერებამდე მიიყვანს! მაგრამ განა სააკაშვილის მიერ გატარებული პოლიტიკის გვირაბში ქართველებისთვის სინათლე ჩანს? ან პერსპექტივის განცდა მაინც არის?

სერგეი ბაღაფშის მთავარი მხარდამჭერი რუსეთის იმპერია კია, მაგრამ ეს თავიდან სულაც არ იყო ასე! პირიქით, რუსეთი ისე აქტიურად უჭერდა მხარს ბაღაფშის ოპონენტს და პუტინის თანამესანგრეს, კგბ-ს კრეატურას რაულ ხაჯიმბას, რომ ბაღაფშის გამარჯვების შემდეგ კარგა ხანს ეკონომიკური ბლოკადა გამოუცხადეს. ხოლო მერე აიძულეს, რომ ხაჯიმბა, რომლის მომხრეები ბაღაფშის მომხრეებს იარაღით უპირისპირდებოდნენ, ვიცე-პრეზიდენტად აეყვანა…  

ბაღაფშის პოლიტიკურ კარიერაში სიძნელეები სწორედ მაშინ დაიწყო, როცა თითქოს მისთვის რუსეთის უპირობო მხარდაჭერის ოქროს ხანა დადგა. გავრცელებული ხმებით, რუსეთი სწორედ აფხაზეთიდან აპირებდა საქართველოსთან ომის პროვოცირებას, საზღვარზე აფხაზურ-ქართული შენაერთების დაპირისპირების და შემდეგ მსხვერპლის და „აფხაზეთზე თავდასხმის გამო პასუხის“ საბაბით სამეგრელოში შეჭრით (უკვე რუსული დივიზიებით) და სწორედ ბაღაფში იყო ის ადამიანი, რომელიც ამ გეგმებს შეეწინააღმდეგა. არა მგონია, ეს საქართველოს და ქართველების სიყვარულით მოსვლოდა, მაგრამ თუ ეს მხოლოდ პრაგმატული მოსაზრებით და საკუთარი სამშობლოს ინტერესებიდან გამომდინარე გააკეთა, მაშინაც კი ამ ნაბიჯის სიბრძნე აშკარაა ისტორიული პერსპექტივაში. შემდეგ, როდესაც მიხეილ სააკაშვილმა კიდევ უფრო გრანდიოზულ „ოსურ ხაფანგში“ თავგამეტებით ისკუპა, აფხაზეთის ტერიტორიიდან ბაღაფშს ისევ არ შემოუყვანია აფხაზური ნაწილები – თავისი ხალხის მსხვერპლსაც მოერიდა და თავის რეპუტაციასაც. საინტერესოა, მის ადგილზე ბატონი სააკაშვილი რას იზამდა? მგონი, მხოლოდ რიტორიკული კითხვაა, რადგან ბატონ სააკაშვილს არც თავისი ხალხის მსხვერპლი ადარდებს (გაიხსენეთ – „ჯარისკაცი იმის ჯარისკაცია, რომ უნდა დაიღუპოს!“) და არც იმის პრობლემა არ აქვს, რომ რეპუტაცია გაყალბებებით და დადგმული სპექტაკლებით (ხურჩის ცნობილი სპექტაკლი, განმუხურის კომედია, სერიალები ენვერ-კოჭოიაზე…) „გაამშვენიეროს“…

ბაღაფშისთვის კი  შემდეგი პრობლემები კი სულ უფრო მწვავე ხდებოდა. რუსეთი სულ უფრო ცინიკურად ითხოვდა „ვალების“ დაბრუნებას. როგორც ამბობენ, долг платежом красен! 2008 წლის აგვისტოს მერე საქართველოს მთავრობამ რუსეთის სახალხოდ აგრესორად ანათემისა და ეგზალტირებული კრულვის ფონზე დაჩქარებული ტემპებით გააგრძელა ჩუმად რუსეთისთვის ენერგეტიკული და სხვა ობიექტების მიყიდვა-დათმობა. ერთ-ერთი ყველაზე იდუმალებით მოცული ენგურჰესის გასხვისების მოლაპარაკებები იყო, რომელსაც გილაურის მთავრობა ვეღარ უარყოფს, მაგრამ კატეგორიულად არ ამხელს, რა ხდება. კულუარული ინფორმაციების თანახმად, შეთანხმებას ხელი აფხაზების ხისტმა პოზიციამ შეუშალა – მათ უარი თქვეს ენგურჰესის მათ მხარეზე დარჩენილი ნაწილის სამმართავი პუნქტის რუსეთისთვის გადაცემაზე. ამის შემდეგ რუსეთს მის კმაყოფაზე მყოფი აფხაზეთისაგან სულ უფრო უჭირს იმ დათმობების მიღება, რასაც იგი იოლად მოელოდა. ერთადერთი, რაც ბაღაფშმა იოლად დათმო, ეს სამთავრობო აგარაკები იყო, რომელთა გავერანებული მდგომარეობიდან აღდგენის რესურსი აფხაზეთს არ გააჩნდა. რკინიგზა იქნებოდა ეს, აფხაზეთიდან ქვიშა-ღორღის გატანა, აფხაზეთში კვალიფიციური სამუშაო ძალის შემოყვანის მიზეზით ათეულათასობით კაზაკის და მათი ოჯახების ჩამოსახლება, აეროპორტის გადაცემა თუ, განსაკუთრებით სანაპირო ზოლის და სასაზღვრო ტეროტორიების გადაცემა, ბაღაფშის მთავრობა ძალიან ძნელად ან სულაც არ თმობდა ამ ყველაფერს, რითაც რუსეთის მთავრობის შენიღბულ, მაგრამ მაინც საგრძნობ გაღიზიანებას იწვევდა. თქვენ წარმოგიდგენიათ, რუსეთმა რომ მიშას დაკარგული ტერიტორიები დაუბრუნოს და მერე იმაზე ჩუმად სამჯერ მეტი მოთხოვოს, ბატონი მიხეილი რაიმეზე უარს ეტყვის? ასე მგონია, ჩერქეზების გენოციდის აღიარება კი არა, სულაც ავღანეთიდან გამოიყვანს ჩვენს ანტიტერორისტულ შენაერთებს და დაღესტანში და ინგუშეთში საპატრულოდ გაუგზავნის რუსეთის პრეზიდენტს!

სერგეი ბაღაფშზე რუსეთიდან წარმოებული წნეხის მასშტაბის რეალურად შეფასებას ამჯერად, ალბათ,  ვერავინ შეძლებს, მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ ეს საკმაოდ ძლიერი წნეხი იქნებოდა. წარმოიდგინეთ, რა ხასიათზე იქნებოდნენ პუტინ-მედვედევი, როცა მათი სამხედრო, დიპლომატიური და ფინანსური მილიარდებიანი დახმარებების წყალობით უცებ დამოუკიდებლად ქცეული აფხაზეთი როგორ იწყებდა ევროკავშირისკენ იმედის თვალით ყურებას და „ჩვენ თანახმა არ ვართ!“ განცხადებებით პასუხს მადააშლილი სუზერენის მიერ ტერიტორიების და სხვა სიმდიდრეების მიტაცების მცდელობებზე.

ბაღაფში საკმაოდ ოსტატურად ახერხებდა დიპლომატიურ თამაშს. მისი პასუხი რუსეთის მტაცებლურ მოთხოვნებზე მოზომილი და დამთმობი იყო. მაგრამ მერე უცებ მიმდინარე  საიდუმლო მოლაპარაკებების შესახებ  ხდებოდა „შემთხვევით“ ინფორმაციის გაჟონვა და  აფხაზი ხალხის მხრიდან საკმაოდ ხმაურიანი საპროტესტო მუხტის გამოხატვა. ამის მერე ბაღაფშს „არაფერი რჩებოდა“ იმის გარდა, რომ რომ რუსეთისთვის დათმობები ან მომავლისთვის გადაედო, ან უარეყო, ან – ისეთ მინიმუმზე დაეყვანა, რომ რუსი პატრონებიც მთლად არ მოემდურებინა და აფხაზი საზოგადოებაც დაეშოშმინებინა. ამ მხრივ, სერგეი ბაღაფშის პოლიტიკური გამოცდილება მნიშვნელოვანწილად განსხვავდება მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკური კრედოსაგან, რომელიც ორიოდ სიტყვით ასე შეიძლება გამოიხატოს -„ არავითარი დათმობა – ხალხს!“

მაგრამ  რუსი მმართველების სულ უფრო ცუდად შეფარული გაღიზიანების და ლავროვის მოხშირებული ვიზიტების ფონზე ბოლო ორი წლის განმავლობაში საინტერესო პოზიცია გამოიკვეთა: ბაღაფშის ყველაზე აგრესიული კრიტიკა და აფხაზი ხალხის ინტერესების ღალატში და რუსებისთვის აფხაზეთის სიმდიდრეების გადაცემაში დადანაშაულების  ყველაზე მწარე ბრალდებების ავტორად იქცა ადრე ყველაზე პრორუსული აფხაზი პოლიტიკოსი რაულ ხაჯიმბა! პოლიტიკაში ოღონდ მეტოქე დაასუსტო და მართლაც ყველაფერი მოსულა, მაგრამ… რაულ ხაჯინბას მთავარი მინუსი წინა საპრეზიდენტო არჩევნებში სწორედ მისი პრორუსულობა იქცა… ამის მერე ხაჯიმბამ რუსი პატრონებისგან დისტანცირება დაიწყო და თუ ადრე პროქართულობას აბრალებდა ბაღაფშს და ანქვაბს, ახლა სწორდაც რომ პრორუსულობის ბრალდებებით იწყო მათი მეთოდურად დაძირვა!

სავლეს პავლედ ქცევის ეს საინტერესო პროცესი მხოლოდ შირმა იქნებოდა, რომ არა სერგეი ბაღაფშის უეცარი მოსკოვური გარდაცვალება, რომელმაც მე ჯერ კიდევ 20-იან წლებში მარშალ ფრუნზეს მოსკოვში ბრმა ნაწლავის საოპერაციოდ ჩასვლა და „მოულოდნელი“ სიკვდილი გამახსენა. უცნაური ის იყო, რომ ბაღაფშის ოპერაციიდან მეორე დღეს რატომღაც არავის უხსენებია სიმსივნე და მეტასტაზები, ხოლო შემდეგ, როცა მდგომარეობა უეცრად დამძიმდა, მიუხედავად ბრავადული განცხადებებისა (საშიში არაფერიაო, რომელიც ტიპიურად „პრავდის“ სტილში იყო და უკუღმა უნდა წაგეკითხა!) მესამე დღეს ბაღაფში მოულოდნელად გარდაიცვალა…  ის, რომ გვამი მაშინვე კი არ გადაასვენეს სოხუმში, არამედ რამდენიმე დღით მოსკოვში  დატოვეს „პანაშვიდის გადასახდელად“ კვალის ჩაფარცხვის ოპერაციას ჰგავდა…

საინტერესო კი ის არის, რომ თუ ამჟამად ბაღაფშის მმართველობის დროს მომხდარი საიდუმლო გარიგებების „გახსნა“ დაიწყო, ამით მოგებული სწორედ ის ყველაზე „მამხილებელი“ ოპონენტი  აღმოჩნდება, რომელიც გარდაცვლილს აფხაზი ხალხის ინტერესების ღალატში დებდა ბრალს, თუმცა თავად ვისი და რისი დამცველია, მე ამაში ეჭვი არ მეპარება. ჰოდა, საპრეზიდენტო ვადის დამთავრებამდე ბაღაფშის ასეთი მოულოდნელი წასვლა სწორედ ხაჯიმბას და მის ფარულ (თითქოს „დაპირისპირებულ“!) მფარველებს უხსნის ხელებს, რომ სავსებით მოსალოდნელი ორი შედარებით პროდასავლელი და პრაგმატიკოსი ლიდერიდან (შამბა და ანქვაბი, ამ უკანასკნელს ბოლო 3 წელიწადში სამი ტერორისტული აქტი მოუწეყვეს!) კი არ გაკეთდეს არჩევანი, არამედ – „აფხაზი ხალხის უფლებების გმირულად დამცველ“  რაულ ხაჯიმბაზე, რომელიც გამარჯვების შემთხვევაში ყველაფერს ისევე ლამაზად და უხმაუროდ გადააბარებს რუსეთს, როგორც ამას საქართველოში რუსეთთან მუდამ მეომარი და რუსეთისთვის ყველაფრის მიმყიდველ-დამთმობი მიხეილ სააკაშვილი ახერხებს…

სერგეი ბაღაფში კავკასიური ტრადიციების მიმდევარი ადამიანი გახლდათ და საკუთარი ხალხის ცემა-ტყეპით და, დაშინებით, ნულოვანი ტოლერანტულობით თავი არ გამოუჩენია. არ ვაპირებ იმის მტკიცებას, რომ მისი მმართველობა კორუფციისაგან თავისუფალი იყო, მაგრამ ამ მხრივ, რომ მიხეილ სააკაშვილს და ედუარდ კოკოითს ძალიან „ჩამორჩებოდა“, აშკარაა.

ამ წერილში განზრახ არ შევეხე სერგეი ბაღაფშის დამოკიდებულებას აფხაზეთის ქართულ მოსახლეობასთან. რა თქმა უნდა, არ მიმაჩნია, რომ იგი ამ მოსახლებისათვის მისაღები და მოსაწონი პოლიტიკოსი იყო. მის დროს  გალის მოსახლეობა ოფიციალურად გაფორმდა, როგორც აფხაზეთის აბსოლუტურად უუფლებო და დისკრიმინირებული საზოგადოება, ქართველების ათობით და ალბათ, ასობითაც დაყაჩაღების და მკვლელობის ფაქტები უხშირესად გამოუძიებელი რჩებოდა. მაგრამ ჩემი მიზანი ამჯერად არ ყოფილა სერგეი ბაღაფშის ქართველ მოსახლეობასთან დამოკიდებულების ანალიზი. ამჯერად, მე მსურდა  იმაზე დაფიქრება, თუ როგორ მოხდა, რომ არადემოკრატიული  რუსეთის მიერ მხარდაჭერილი სერგეი ბაღაფში უფრო ახერხებდა თავისი ხალხის (აფხაზების) ინტერესების დაცვას და არაკონფლიქტური მმართველობის წარმოებას, ვიდრე დემოკრატიული დასავლეთის მიერ ერთ დროს „დემოკრატიის შუქურად“ შერაცხული მიხეილ სააკაშვილი ქართველი ხალხის ინტერესების „დაცვას“!  მე მგონი, სანამ აფხაზებს ისეთი ლიდერები ეყოლებათ, როგორც მათთვის (sic!) სერგეი ბაღაფში იყო, ხოლო ქართველებს ისეთი, – როგორიც მიხეილ სააკაშვილია, არავითარი პერსპექტივა არ არსებობს იმისთვის, რომ აფხაზებს საქართველოს შემადგენლობაში დაბრუნების სურვილი გაუჩნდეთ! იმ საქართველოში, რომელიც თავის მოსახლეობას ამორალურად და ცინიკურად, საშინელი ძალადობის გამოყენებით უსწორდება, ყველანაირად ამცირებს და ატყავებს! მგონი, პირიქით, არაა გამორიცხული, რომ 2010 წელს ქართული ხელისუფლების მიერ დაწყებული ლტოლვილების დროებითი საცხოვრებელი ადგილებიდან მასიური და უკანონო, ღირსების შემლახავი „დეპორტაციის“ შემთხვევებმა საპირისპირო პროცესებს დაუდოს საწყისი – ქართველი ლტოლვილების დაბრუნებას აფხაზეთში აფხაზი დე-ფაქტო ლიდერების მმართველობის ქვეშ, რადგან რუსული/საბჭოთა ლოზუნგი „Бей своих, чтоб чужие боялись!“ სამწუხაროდ, სწორედ სააკაშვილის „ქართულმა“ სახელმწიფომ გადმოიღო, რომელსაც ქართული არაფერი შერჩა, ლამის, ჰიმნის გარდა!

რა თქმა უნდა, არგუმენტები არ მაქვს, ვილაპარაკო, რომ სერგეი ბაღაფშის უეცარი გარდაცვალება რუსეთის ხელისუფლების მიერ იყო მოწყობილი, მაგრამ ყოველივე დაფარული გაცხადდების… ეს სწორედ რომ აფხაზეთში საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარების დროს გახდება ცხადი. და თუ ჩემი ვარაუდი სწორია, მაშინ კიდევ ერთი საინტერესო საკითხი დგება დღის წესრიგში – რატომ უნდა ეზრუნა რუსეთს თავისი „მოკავშირის“ – სერგეი ბაღაფშის თავიდან მოშორებაზე და  რატომ იტანს უდრტვინველად „მოსისხლე მტრის“ მიხეილ სააკაშვილის ბაქიბუქს და კიტრის პწკალით ჩხვლეტებს? იმიტომ ხომ არა, რომ სწორედ სერგეი ბაღაფში იყო ის ადამიანი, ვინც საკმაოდ დახვეწილად არ აძლევდა რუსეთს აფხაზეთში თავისი ინტერესების სრულად გატარების შესაძლებლობას, ხოლო მიხეილ სააკაშვილის გამყიდველი, უნიათო და რეგვენი ხელისუფლებლება კი სწორედაც რუსეთის წისქვილზე ასხამს წყალს?!

აფხაზ ხალხს ვუსურვებ არ დაეკარგოთ დემოკრატიის შენარჩუნების ჟინი!

მხოლოდ ეს იქნება იმის გარანტია, რომ მომავალი პრეზიდენტი გარდაცვლილზე უკეთესი თუ არა, უარესი არ იქნება…

 

P.S. სერგეი ბაღაფში წარმოშობით ლაზი იყო და ცოლი ქართველი ჰყავდა.

რამდენადაც გამიგია, კარგი მეოჯახე და მამა იყო.

ჩვენი – აფხაზების და ქართველების – ბედის სიმწარე და უკუღმართობაა ეს, რომ ეს ადამიანი თავისი და მეუღლის სამშობლოს – საქართველოს წინააღმდეგ მოქმედებდა ლამის მთელი თავისი სიცოცხლე და, ნებით თუ ინერციით, ის გზა გააგრძელა, რომელიც ორივე ჩვენი ხალხის მომავლისათვის კატასტროფული შეიძლება იყოს… მაგრამ ვაღიაროთ, ამაში ჩვენი – საქართველოს მოქალაქეების წვლილიცაა, და, განსაკუთრებით, საქართველოს ბოლო ორი ხელისუფლების – უდიდესი ბრალია.