ხერხემლის ცრემლები


26vano merabiSvili

„მინდა მე ორი კაცი… ორი გვამი მჭირდება… მომიტანეთ ეს ორი გვამი… პრემია დიდია!“
(ვ. მერაბიშვილი, 2009)

ამ რამდენიმე დღის წინ, როდესაც სასამართლო პროცესზე ვანო მერაბიშვილს ცრემლები წამოუვიდა, როგორც საკუთარ თავს, ასევე ფეისბუქზე ჩემს ნაცნობთა უმრავლესობას შევატყვე, რომ ამ ცრემლებმა თანაგრძნობა კი არა, უფრო გაღიზიანება გამოიწვია. განსაკუთრებით იმით, რომ ბატონი ვანოს ოჯახზე მისგან ნახსენები 9-წლიანი გასაოცარი ზეწოლა ვერც გავიხსენეთ და ვერც დავიჯერეთ…

ცუდია, როცა თანაგრძნობა არ შეგიძლია. ჩვენთვისვე ცუდია. თითოეულ იმ ადამიანში, რომელსაც ამ სიტყვების წაკითხვისას იფიქრებს, რომ ზუსტად იგივეს განიცდის, თანდათან ხომ შეუძლებელი ხდება სულიერების თუ მიმტევებლობის ქრისტიანული დოგმის იმ ძნელადშესრულებადი მოთხოვნის შესრულება, რომ ჩვენი ოპონენტებიც და მტრებიც კი ისევე უნდა გვიყვარდეს, როგორც ჩვენი მოყვასნი. ამ ცრემლების ხილვისას უამრავი მკაცრი განცხადების ფონზე ხომ ცხადია, შორს ვართ იმის რწმენისაგან, რომ სიბრალული ამაღლებს ადამიანს, ხოლო შურისძიების თუ თუნდაც სამართლის აღსრულების ჟინი ჩვენს სულს აცარიელებს და ამძიმებს…

როდესაც 2013 წლის ივნისში სტატია – „ჟამი სინანულისა“ დავწერე და ბლოგზე განვათავსე (https://solomonternaleli.wordpress.com/2013/06/24/ჟამი-სინანულისა), მართლაც მქონდა იმის იმედი, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ მონანიების – კერძოდ, კი ორმხრივი მონანიების პროცესი დაიწყებოდა, რაც საშუალებას მოგვცემდა, რომ საზოგადოების ორ პოლიტიკურად მიკერძოებულ მხარეს შორის ჩატეხილი ხიდი აღგვედგინა, დაგვედგინა, რა არის სწორი, და რა არასწორი… რა – მისატევებელი და რა – სამართლის ნორმებით გასასწორებელი… რას ეყოფოდა ბოდიში, რას – ფინანსური თუ სხვა სახის კომპენსაცია, და რა – აუცილებლად უნდა გამხდარიყო სისხლის სამართლის წესით და სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში სამართლიანი და კანონიერი ვადით პატიმრობის საფუძველი. სხვათა შორის, ახლაც ვთვლი, რომ ამ უკანასკნელი კატეგორიის შესატყვისი პირების რიცხვი დიდი არ იქნება… არ მგონია, რომ რამდენიმე ათეულზე მეტი… ჩემს სტატიაში გახსენებული მქონდა როგორც ნიურნბერგის პროცესი (რომელზეც გასამართლებულ პირთა რაოდენობა თუნდაც ფაშიზმის საზარელი დანაშაულების შემდეგ მხოლოდ 1800 თუ იყო) და საზოგადოების დენაციფიკაციის მწყობრი სისტემა, რომელმაც გერმანული საზოგადოება იძულებული გახადა, გაცნობოდა იმ საშინელებებს, რაც საკონცენტრაციო ბანაკებში ხდებოდა და ზოგჯერ პირადადაც მონაწილეობა მიეღო ამ საშინელებათა შედეგების ლიკვიდაციაში (მაგალითად, ფაშიზმის ათეულ ათასობით დახვრეტილ მსხვერპლთა გვამების გზებისპირა მიწაყრილებიდან ამოთხრასა და გადასვენებაში). ამავე დროს ხაზი გავუსვი იმას, თუ როგორ შეძლებისდაგვარად ნაკლებმტკივნეულად დასძლია გერმანელმა ერმა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ჩატეხილი ხიდის და საზოგადოების გაერთიანების უმძიმესი ამოცანა – სწორედ იმის წყალობით, რომ სამართლის აღსრულებასთან ერთად მონანიების და მიტევებისა პროცესი სწორად იქნა წარმართული. ხაზი მინდა გავუსვა – ლაპარაკი ფაშიზმზე და ნაცმოძრაობაზე იმიტომ არ დამიწყია, რომ მათ შორის ტოლობის ნიშანს ვსვამ. არამედ იმიტომ, რომ თუნდაც იმ საოცარი მასშტაბის საშინელების შემდეგ აღორძინების და ერის გამთლიანების მექანიზმები გავიხსენოთ და ჩვენთვის საჭირო დასკვნები გავაკეთოთ – არა კოპირებით, არამედ მასშტაბების და ნიუანსების სწორი გათვალისწინებით…

მაგრამ ამ სტატიის დაწერიდან ნახევარ წელზე მეტი გავიდა და მგონი, სასურველის უკუპროცესებთან გვაქვს საქმე.

სასამართლო პროცესების 99% არც კი დაწყებულა. პროკურატურა გადატვირთულია ხელუხლებელი საჩივრებით. არამცთუ უგულავას და კეზერაშვილის, არამედ ახალაიას და მერაბიშვილის საქმეებიც კი, მგონი, შორსაა დასრულებისაგან. ნაცმოძრაობის პასუხისგებაში მიცემულ მაღალჩინოსან პირთა მიმართ რამდენჯერმე მოხდა ბრალის დამძიმება ახალი გარემოებების გამო, მაგრამ ჯერ ყოფილი მთავარი პროკურორის გადადგომის, მერე – მისი მოადგილის უცნაური გაუჩინარების, და ბოლოს უკვე მეორე მთავარი პროკურორის სკანდალური გადადგომის გამო მთელი რიგი პროცესები ისევ გაჭიანურდა ან სულაც კითხვის ქვეშ დადგა.

ამის პარალელურად, გაიზარდა ნაციონალური მოძრაობის ლიდერების მიერ საკუთარ უდანაშაულობაზე ლაპარაკის რიტორიკა, სრული ტემპით მიმდინარეობს მათი მხარდამჭერების მობილიზება და სხვადასხვა სახის სარეკლამო თუ პიარ-აქციები. ლოზუნგებით „თავისუფლება ვანოს!“ „იძებნება სამართალი!“ (პირადად თაკო სალაყაიას ხელში დაჭერილი ბანერი ამ ლოზუნგით), „შეწყდეს პოლიტიკური დევნა!“ – წარმართული ეს კამპანია დაახლოებით ისეთივე მასშტაბური ხდება, როგორც ჩემს ბავშვობაში ანჯელა დევისის დაცვის მოძრაობა იყო.

ამ ფონზე გამოიკვეთა, რომ ნაცმოძრაობის პასუხისმგებელ პირთა მიმართ სასამართლო გადაწყვეტილების მოლოდინის პირობებში საზოგადოების მიერ განსაკუთრებით მწვავედ აღიქმება სხვადასხვა არხით გავრცელებული ის ინფორმაციები, რომელიც მათ ბრალეულობას საბოლოოდ, რა თქმა უნდა, არ ადასტურებს, მაგრამ მნიშვნელოვნად მაინც ამყარებს საზოგადოების დიდი ნაწილის მიერ ისედაც უეჭველად მიჩნეულ შეხედულებას, რომ ნაცმოძრაობის მმართველობა იყო დაფუძნებული მასიურ ტერორზე და ადამიანის უფლებების დარღვევის უამრავ შემთხვევაზე, რომელთაც საზოგადოების ფსიქოლოგიური დაშინების ან ადამიანების ფინანსური გატყავების სისტემური ხასიათი ჰქონდათ. ადამიანები სულ უფრო მეტად გამოხატავენ დარწმუნებას იმაში, რომ ნაცმოძრაობა დამნაშავე რეჟიმი იყო და ამავდროულად – ეჭვს იმაში, რომ არსებულ ხელისუფლებას ამ რეჟიმის გასამართლება ძალუძს! ეს კი ძალიან ფეთქებსაშიში ნაზავია!

ანუ, ყველა ის კომპონენტი, რომელიც მე ზემოთხსენებულ სტატიაში აღვწერე – მთავარი დამნაშავე პირების მიმართ სამართლის დადგომა, ნაკლებდამნაშავე პირების მიერ სისტემურ დანაშაულში თუნდაც ნება-უნებლიედ ხელშეწყობის გამო მონანიება და, საჭიროების შემთხვევაში, დაზარალებულთათვის კომპენსაციის გადახდა, ხოლო საზოგადოების ადრე დაჩაგრული ფენის მიერ – მათთვის მიტევება და რეაბილიტაცია – პრაქტიკულად გაჩერებულია და ამის გამო საზოგადოების გახლეჩა არამცთუ არ შემცირებულა, არამედ, მგონი, იმ კრიტიკულ ზღვარს აღწევს, როცა შეიძლება პროცესებმა უმართავი ხასიათი მიიღოს და ამა თუ იმ ადგილზე სერიოზული კონფლიქტები წარმოშვას. არ დაგვავიწყდეს, რომ არდამადგარი სამართალი ან გადავადებული სამართლის აღსრულება ძალიან ნოყიერი ნიადაგია პირადი შურისძიებების და ანგარიშსწორების დასაწყებად, რაც ჩვენი საზოგადოებისათვის, მით უფრო – ჩასაფრებული გარეშე მტრის პირობებში, უდიდესი საფრთხის შემცველია!

ყველაფერი ამის დაწერა კი მაიძულა იმ ამბებმა და საზოგადოების კიდევ ერთხელ აფორიაქებამ, რაც მუხროვანის ამბოხთან დაკავშირებული ვიდეომასალის ამოტივტივებამ გამოიწვია.
პირველ რიგში, არ შემიძლია არ ვთქვა, რომ ამ მასალის გავრცელების წყარო და საშუალებებიც ნამდვილად უნდა იქნას გამოძიებული, მაგრამ ნებისმიერ იმ ადამიანს, რომელიც ავთენტურობის გარდა იმ კითხვას სვამს, შეიძლება თუ არა წყაროს დადგენამდე ამ მასალაზე დაყრდნობით პროკურატურის მიერ ვიდეოში აღწერილი მოვლენების შესასწავლად გამოძიების დაწყება, მოსმენის ღირსად არ ვთვლი! რადგან დამნაშავე რეჟიმების მიმართ რომ წყაროების დადგენა იყოს მთავარი მიზანი და არა – ამ მასალებით ასახული დანაშაულებების გამოძიება, ასეთი მიდგომით ამ რეჟიმთა უძლეველობა ლამის გარანტირებული იქნებოდა. და ის, ვინც საკითხს ასე სვამს (ნაცმოძრაობის აპოლოგეტების და ადვოკატების ჩათვლით), მიმაჩნია, რომ სწორედ სიმართლის მიჩქმალვით და დასამარებითაა დაინტერესებული.

ხაზი უნდა გავუსვათ ერთ ძალიან საინტერესო მომენტს. მიუხედავად იმისა, რომ ვიდეომასალის ავთენტურობა ჯერ კიდევ დასადგენია, მასალაში ასახულ მთავარ გმირებს – ვანო მერაბიშვილს, დავით ნაირაშვილს, გიგი უგულავას, მიხეილ სააკაშვილს – არ გასჩენიათ (ყოველ შემთხვევაში – არ მოგვისმენია არც მათგან და არც საზღვარგარეთ მყოფ ზურაბ ადეიშვილის, დათა ახალაიას და ერეკლე კოდუასაგან), რომ ამ ვიდეოზე ისინი არ არიან ასახულნი, რომ მათი საუბარი გაყალბებულია, რომ მათ ეჭვი ეპარებათ თუნდაც იმაში, რომ მასალა დამონტაჟებულია. მეტიც, გამოჩნდა ხალხი, ვინც ამას ყველაფერს ადასტურებს და ამბობს, მართალია ეგ, მეც იქ ვიყავი მაგ დროსო (მაგ. გივი თარგამაძე), ან იმას – იქ არ ვიყავი, მაგრამ ზუსტად ვიციო (შოთა უტიაშვილი). ავთენტურობას ძირითადად ან ძალიან ფრთხილი ხალხი ახსენებდა, რომელთაც ეს სისხლში აქვთ გამჯდარი (ადვოკატები, ნაცმოძრაობის ნაბარტყი „ენჯეო“-ები), ან ისინი, ვინც იქ არ იყო (აკაკი ბობოხიძე) და ვინაც იჩქარა და ვანოსაც კი დაასწრო ვანოს „გაპრავება“.

ვანოსთვის დასწრების და მისი „გაპრავების“ კი მართლაც ფანტასტიური მარგალიტები იყო წარმოდგენილი, რომელიც ქართული პოლიტიკური ისტორიის ქრესტომათიაშია შესატანი.
შოთა უტიაშვილი, რომელიც 2009 წელს შსს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის უფროსი იყო და სწორედაც რომ ევალებოდა მინისტრის ყველა გადაწყვეტილების საქმის კურსში ყოფნა, და თუ საჭირო გახდებოდა, ამ გადაწყვეტილებათა განმარტებაც თუ ანალიზიც: „არსებობდა ინფორმაცია, რომ ეს ხალხი აწარმოებდა მოლაპარაკებას აჯანყების შესახებ სხვა მეთაურებთანაც და ვანო იძლევა ბრძანებას – ის კი არა, რომ ნებისმიერი ორი ადამიანი მოკალით, ამ ორ ადამიანზეა ლაპარაკი – კრიალაშვილზე და ოთანაძეზე. ჰქონდა თუ არა ლიკვიდაციის ბრძანების გაცემის უფლება? – ჰქონდა, რა თქმა უნდა, ეს იყო მიმდინარე ამბოხი, სახელმწიფოს ემუქრებოდა საფრთხე და სახელმწიფოს ვალი იყო ამის ნეიტრალიზება ნებისმიერი საშუალებით. მას შემდეგ, რაც საფრთხე მოიხსნა და ნათელი იყო, რომ ამბოხება აღარ მოხდებოდა, ბრძანება შეიცვალა დაკავების ბრძანებით და მერე უკვე მიმდინარეობდა დაკავების ოპერაცია” („ნეტგაზეთი“, 30.01.2014).

გიგი უგულავამ განაცხადა, რომ კარგად არ ახსოვს, რატომ და როგორ მოხვდა მუხროვანში, სავარაუდოდ, პრეზიდენტთან ერთადო… და რომ შემთხვევით და მოულოდნელად მოხვდა, ამის მაგალითად თავისი მდგომარეობასთან შეუსაბამო ჩაცმულობა მოიყვანა! ხოლო იმის „გასაპრავებლად“, რატომ ახსენა ვანო მერაბიშვილმა ორი გვამი – განაცხადა, ხომ ვიცით მაგის გრამატიკის ამბავი, „ორი გვამი მჭირდება“ რომ თქვა, სინამდვილეში ამას გულისხმობდა, – წადით, ის ორი მეამბოხე დამიჭირეთ, მაგრამ თუ არ დაგნებდებიან, და სროლას აგიტეხენ, მაშინ მოგიწევთ მოკლათ, და გვამები უეჭველად მომიტანეთო… (თეოლოგის მხრიდან ასეთი ფილოლოგიური განმარტება მართლაც უიშვიათესი ლოგიკის სანატრელი ნიმუშია!)

ნუგზარ წიკლაურმა ილაპარაკა იმაზე, რა საშინელ საფრეთხეს წარმოადგენდა მუხროვანის ამბოხი და მისი ორგანიზატორები – კრიალაშვილი და ოთანაძე, და მერე კი საოცარი დასკვნა გააკეთა: – „საუბარი იმაზე, თითქოს ვინმემ გასცა წინასწარ ბრძანება, რომ უპირობოდ მომხდარიყო ამ ადამიანების ლიკვიდაცია, არის უსინდისო ტყუილი. როდესაც მერაბიშვილი საუბრობს, იმ დროს საფრთხე უკვე აღარ არსებობს მუხროვანში”.

აკაკი ბობოხიძემ განაცხადა – „თუ ეს პირდაპირი მნიშვნელობით არის ნათქვამი, საშინელებაა ჩვენთვის და ვანო მერაბიშვილისთვის“. თუმცა შემდეგ დაუმატა – „დასადგენია რა კონტექსტშია თემაზე საუბარი. როდესაც წვრთნა მიმდინარეობს ტერორისტების განიარაღებასა და დაჭრილების გამოყვანაზე, იქ გამოიყენება მსგავსი ფრაზები, მაგალითად გვჭირდება ხუთი დაჭრილი, სამი მიცვალებული და ასე შემდეგ. მე არ ვაპირებ გავამართლო ან არ გავამართლო არავინ, რადგან დასადგენია რა ვითარებაშია ეს ჩანაწერი გადაღებული, რა კონტექსტშია გვამებზე საუბარი, რადგან სახალხოდ გვამებზე და მკვლელობის შეკვეთაზე საუბარი სრული აფსურდია, მე საერთოდ არ ვიცი რა საბრძოლო ოპერაციაზეა საუბარი. ეს კადრები პირადად ჩემთვის არაფრის მთქმელია, რადგან საბრძოლო ვარჯიშისას მსგავსი სიტყვები ხშირად მომისმენია. პირველ რიგში უნდა დადგინდეს ეს კადრები რამდენად შეესაბამება ორიგინალს და არ არის დამონტაჟებული, შემდეგ კი უნდა დადგინდეს რასთან გვაქვს საქმე. სად არის ის გვამები, რომლებიც მერაბიშვილმა შეუკვეთა, რა შეუკვეთა და ვერ მიიღო?..“ სხვათა შორის, უნებლიე lapsus lingua-დ (ქვეცნობიერ წამოცდენად) შეგვიძლია ჩავთვალოთ, რომ მუხროვანის ამბოხზე საუბრისას აკაკი ბობოხიძე წვრთნას იხსენებს, წვრთნა ხომ ძალიან ახლოსაა რეპეტიციებთან, გადაღებებთან, მოდელირებასთან!..

რადიო „თავისუფლების“ ყოფილი ჟურნალისტი და 2008 წლიდან ნაცმოძრაობის შტატიანი „გამპრავებელი“ დავით პაიჭაძე (ფეისბუქზე):
David Paitchadze: „ … რა არის აქ მაკომპრომეტირებელი? მზადდება ან იწყება ამბოხი, არის სახელმწიფო გადატრიალების ალბათობა. ფერების და ენის მოჩლექის სიტუაცია ნამდვილად არაა. ვისაც ახსოვს, მშვიდობიანად განიმუხტა ვითარება. პრეზიდენტი ავიდა და ლამის პირადად დაა…ნა ადგილზე სატანკო დანაყოფის მეთაური. ჯარისკაცების უდიდეს ნაწილს ეპატია. ოთანაძე და კრიალაშვილი (2001 წლის 25 მაისის ამბოხის მოთავენიც) მოგვიანებით არ დანებდნენ და წინააღმდეგობა გასწიეს. ოთანაძე გადარჩა, კრიალაშვილი სნაიპერის ტყვიამ იმსხვერპლა. გაიჩალიჩეს, პირდაპირ ვთქვათ. და რა უნდა ექნათ? შევარდნაძემ ოთანაძე ამბოხის მოწყობის შემდეგ სამხედრო ატაშედ გაუშვა უკრაინაში. იდიოტი! (შევარდნაძეს ვგულისხმობ). იმათ დანებება შეეძლოთ. მაშინ ორივე გადარჩებოდა. … როცა მერაბიშვილი ამბობს, რომ ორი გვამი მჭირდება, ეს ნიშნავს, რომ ზუსტად ჰყავს იდენტიფიცირებული შესაძლო სახელმწიფო გადატრიალების მოთავეები და იცის, რომ საჭიროა მათი განეიტრალება. ის იმ დროს შინაგან საქმეთა მინისტრია და რასაც აკეთებს –– მისი პირდაპირი მოვალეობაა.“

მოკლედ, ნაციონალურ მოძრაობაში დიდი აჟიოტაჟი ატყდა და პირველ დღეს გაცემული განმარტებების უმრავლესობა ამ ორ ვერსიას შორის დალაგდა – დიახ, ორ გვამზე იყო ლაპარაკი, რადგან როცა ამბოხია, შსს მინისტრმა ითავა და მეამობოხეების ლიდერების განადგურება ბრძანა! და ეს სწორედაც რომ ადექვატური გადაწყვეტილება იყო (ამ ვერსიას იზიარებდნენ გივი თარგამაძე, შოთა უტიაშვილი(დროებით!), ბაჩო ახალაია, ნუგზარ წიკლაური, დავით საყვარელიძე, დავით პაიჭაძე…). მეორე ვერსიით კი ვანოს უბრალოდ გრამატიკა აქვს ასეთი ძნელად გასაგები, და მის ლექსიკაში „გვამი“ ის გვამი არაა, რასაც ჩვენ ვფიქრობთ, ან – წვრთნის დროს გამოყენებული სპეც-ტერმინოლოგიის გამო, ან – იოანე დამასკელის განმარტებების თანახმად. ანუ „გუამი“ იგივე „პიროვნებაა“. ამ ვერსიის დამცველები იყვნენ გიგი უგულავა, აკაკი ბობოხიძე და ვიდეოზე ასახული ყოფილი გენშტაბის უფროსი, ახლა კი დიდ ბრიტანეთში სამხედრო ატაშე დავით ნაირაშვილი – „სამი კაცი რომ იყვნენ, გახსოვთ?! უბრალოდ, ისინი გაიქცნენ და ვანო გაღიზიანდა ამ კონკრეტულ საკითხზე. იგულისხმა – ან დაიჭირეთ, ან რაღაცა ქენით, მომიყვანეთ ეს ხალხიო. მეტი არაფერი.“ ნაირაშვილს შეიძლება თავად აქვს გრამატიკულ-ანალიტიკური ასოციაციების პრობლემა, რადგან სხვა შემთხვევაში უნდა ესმოდეს, რომ არის მხოლოდ ერთი „რაღაცის ქნა“, რაც ცოცხალი ადამიანების მოყვანას გვამების მოტანად აქცევს!

ყველაზე საინტერესო კი მაშინ დაიწყო, როცა ვანო მერაბიშვილმა თავად გააკეთა განმარტება და, როგორც ია ანთაძემ შენიშნა, სწორედ განსაზღვრა (ან, სავარაუდოდ, ადვოკატმა ოთო კახიძემ ურჩია), რომ გვამების არაგვამობის გრამატიკულ-ლექსიკური ვერსიაც ძალიან აბდაუბდა იყო, და რომ არც ის ვერსია – მოღალატეები იყვნენ და უნდა გაგვენადგურებინა, აბა რა, ეგრე ეკუთვნოდათო, – არ იყო ისეთი არგუმენტაცია, რასაც მერაბიშვილს უცხოელები მოუწონებდნენ… ანუ, ვანომ მომენტალურად „გადააგდო“ ყველა თანაპარტიელი „გამპრავებელი“ და თქვა – სწორედაც რომ გვამებზე ვლაპარაკობდი (ანუ, არაფერი არ მეშლება გრამატიკულად და ჩემს ლექსიკაზე ლაპარაკს შეეშვითო), მაგრამ ამას როგორ გავბედავდი და თუნდაც მოღალატე ადამიანების მოკვდინების ბრძანებას როგორ გავცემდი ამხელა დემოკრატიის ურყევი ბურჯი და ხერხემალი კაციო! ეგო, კრიალაშვილის და ოთანაძის განადგურების ბრძანება კი არ იყო, არამედ უკვე სავარაუდოდ მკვდარი რუსი ინსტრუქტორების გვამებზე ვლაპარაკობდიო!

ასე აღმოჩნდა სცენაზე აქამდე სრულიად უცნობი ორი გვამი – რუსი ინსტრუქტორებისა, რომლებიც თურმე მეამბოხეებს ეხმარებოდნენ! რაც განსაკუთრებით საინტერესოა, ამ რუსების შესახებ თურმე შსს მინისტრმა წინასწარ არამარტო ის იცოდა, რომ ისინი ამბოხებულებს ეხმარებოდნენ, არამედ ისიც გაუგია, რომ ამბოხებულებმა კვალის დაფარვის მიზეზით ისინი დახოცეს (!) და სწორედ ამ დახოცილი რუსების გვამებს ითხოვდა თურმე გამწარებული მერაბიშვილი სასწრაფოდ და დიდი პრემიის სანაცვლოდ!..
ამ თითქოსდა ორი უმნიშვნელო ნიუანსით მერაბიშვილმა რამდენიმე კურდღელი მოკლა: ა)ქართველების მოკვლა არ მიბრძანებიაო, რუსის გვამებზეა ლაპარაკიო, “დაგვამშვიდა”; ბ) მაგრამ ისიც განჭვრიტა, რომ თუნდაც ამბოხებულთა ინსტრუქტურობაში ეჭვმიტანილი რუსების ასე – გასამართლების გარეშე ადგილზე – ლიკვიდაცია არ ჯდება მთლად საერთაშორისო სამართლის ნორმებში და რომ ამას შეიძლებოდა მოჰყოლოდა რუსეთის ხელისუფლების მოთხოვნა ამ საკითხის სასწრაფო საერთაშორისო გამოძიების თაობაზე და ამიტომ რუსის გვამები თავად ამბოხებულებს აჰკიდა; გ) ისევე, როგორც იმ კითხვაზე პასუხის გაცემა, თუ სად გაქრა ეს რუსის გვამები!

აქ უნდა გავიხსენოთ, რომ ვიდეოში მერაბიშვილი ჯერ ამბობს, ფეხდაფეხ უნდა მივყვეთო. მაგრამ შემდეგ კი ორი კაცის – ორი გვამის უცილობლად მოტანის მოთხოვნას აყენებს. მერე კი ისევ მიმართულებების გაყოფაზე აძლევს სასწრაფო დავალებას დათა ახალაიას და ერეკლე კოდუას. აშკარაა, რომ ძალოვნებმა თან ვიღაცეებს უნდა მისდიონ და თან ამ დევნის შედეგად ორი გვამი უნდა მოიტანონ! რაც საკმაოდ რთულია, რადგან გვამების ძიება სხვა სახის ოპერაციას გულისხმობს, ვიდრე ცოცხალი და გაქცეული მეამბოხეების დევნა.

ორი გვამის მერაბიშვილისეულმა განმარტებამ, სავარაუდოდ, დიდი დაბნეულობა შეიტანა ნაცმოძრაობის ბანაკში. განსაკუთრებით გაწბილებულნი დარჩნენ ის პირები, რომლებმაც დილით იჩქარეს და ზემოთხსენებული ორი ვერსიიდან ერთ-ერთით „გააპრავეს“ თავისი სასიქადულო პატიმარი, რომელმაც ახლა მათ ორივე ვერსიას ხაზი გადაუსვა და აშკარაა, სულაც არ იყო მათი მადლიერი! სამაგიეროდ, მიკროფონს და კამერას მიაწყდნენ ის პირები, ვინც აქამდე სიჩუმეს ინარჩუნებდნენ – კერძოდ, რისი-არ მინისტრი დიმიტრი შაშკინი, რომელმაც მელიის მთავარი კუდობა იკისრა და ლოგიკურად მაშინვე აღმოცენებულ კითხვაზე – ეს ოხერი რუსის ინსტრუქტორები თუ არსებობდნენ, ამის თაობაზე რატომ არავის, არასდროს მთელი 5 წლის განმავლობაში არ გითქვამთო? იმწამსვე მხედრულად უპატაკა მედიას – კი, იყო ასეთი ინფორმაცია კონტრდაზვერვიდან, მეც, როგორც სასჯელაღსრულების მინისტრმა, ვიცოდი, ამ ორი რუსი ინსტრუქტორის შესახებო:
“იმ ღამეს ასევე იყო აჯანყების მცდელობა სასჯელაღსრულების სპეცრაზმში, რომელიც მაშინ იმყოფებოდა ორთაჭალის ბაზაზე. იქვე იყო რუსული გარეგნობის ორი ადამიანები შემჩნეული, ისინი სუაბრობდნენ რუსულად და ორგანიზებას უკეთებდნენ ამ ამბოხს ქართველებთან ერთად, იმ ადამიანებთან ერთად ვინც შემდეგ გასამართლდნენ ამ დანასაულისთვის. ეს ხალხი ასევე დაფიქსირდა მუხროვანის ბაზაზე და ჩვენ გვქონდა ინფორმაცია, რომ ამბოხებულებმა კვალის დაფარვის მიზნით მოახდინეს მათი ლიკვიდაცია. გავრცელებულ კადრებში, ვანო მერაბიშვილი, სწორედ ამ ორი გვამის მოძებნის ბრძანებას იძლევა, რადგან ეს იყო უტყუარი კავშირი რუსეთის სპეცსამსახურებთან”, – აცხადებს “პრაიმტაიმნიუსთან” საუბრისას დიმიტრი შაშკინი. მისივე თქმით, გამოძიებამ ვერ დაადგინა, თუ სად დამარხეს ეს ორი ადამიანი. “ჩვენი იფორმაციით, ეს მკვლელობა ჩაიდინეს თვითონ ორგანიზატორებმა კვალის დაფარვის მიზნით, თუმცა ამის დამტკიცება შეუძლებელი აღმოჩნდა გვამების ადგილსამყოფელის დაუდგენლობის გამო. არსებობენ მოწმეები, რომლებმაც ნახეს ეს ორი ადამიანი. ჩვენი ინფორმაციით, ესენი იყვნენ “გერეუს” ოფიცრები”, – აღნიშნავს შაშკინი.

შემდეგ ამას მოჰყვა შოთა უტიაშვილის უკვე შეცვლილი ჩვენება – ვანომ უკეთ იცის, ვანომ რა იგულისხმაო (!!!)… ამაზე გამახსენდა, როგორ „გაახსენდა“ პლასტმასის ტყვიების 2009 წ. 6 მაისს გამოყენების ფაქტი ბატონ შოთას, რომელიც ამას ლამის თვენახევარი მედგრად უარყოფდა და მხოლოდ მერე-ღა „გაიხსენა“, როცა მიტინგის მონაწილეს ექიმებმა თვალიდან პლასტმასის ტყვია ამოუღეს!)… და მერე კი წამოვიდა ვანოდამადასტურებელი უფრო ნაკლები კალიბრის საფანტი ყველასთვის კარგად ცნობილი გიგა ნასარიძისაგანაც.

სადღეისოდ, მუხროვანის ამბოხზე შემდეგი შეიძლება ითქვას – კვამლი უცეცხლოდ ნამდვილად არ იყო! შეიარაღებული ამბოხი, ალბათ – არა, მაგრამ იყო ხელისუფლების მიმართ დაუმორჩილებლობის, ან მინიმუმ გარკვეული პროტესტის დაფიქსირების სურვილი, რაც მყარი მტკიცებულებების შემთხვევაში ნამდვილად შეიძლებოდა გამხდარიყო კრიალაშვილის, ოთანაძის, ამირიძის და სხვათა მიმართ პასუხისგებაში მიცემის (მაგრამ არავითარ შემთხვევაში -ლიკვიდაციის!) საფუძველი.

მაგრამ ხელისუფლებამ თავისთვის კარგად ჩვეული სცენარი არჩია. იგი შეეცადა არა დაუმორჩილებლობის პრევენციას ან სათანადო მყარი მტკიცებულებების მოპოვებას, არამედ ერთადერთ (!) მოწმის – გია ღვალაძის ფარულად ჩაწერილ ვიდეოზე და შემდეგ ძალიან საეჭვო წესით მოპოვებულ ჩვენებებზე ააგო მითი სამხედრო შეთქმულების და ქვეყნის უმაღლესი ხელისუფალთა განადგურების სცენარზე. როგორც ტვ „იმედის“ გადაცემა „პანორამიდან“ გახდა ცნობილი, გია ღვალაძე ახლა ლაპარაკობს მის მიმართ განხორციელებულ ზეწოლაზე და იმაზე, რომ ჩვენებები ოჯახის მიმართ ძალადობის მუქარის შიშით მისცა. http://imedi.ge/index.php?pg=nws&id=23532
აქვე იგი იმასაც ამბობს, რომ საიდუმლო ვიდეოჩანაწერში ე.წ. „გენერლების შეხვედრა“ მისი ფანტაზიორობის ნაყოფი იყო და არა რეალურად არსებული შეხვედრისა, მით უფრო, რომ ამ გენერლების ნაწილი იმ დროს საქართველოში არ იმყოფებოდა და ეს კუდის თანამშრომლებმაც იცოდნენ. ეს ყველაფერი, უეჭველად გამოსაძიებელია – ღვალაძის ჩვენებაც და ვიდეოც 2009-შიც დადგმული მეგონა (არ გამოვრიცხავ, რომ ვიდეოში უკვე კუდის მიერ დაშინებულ-“დავერბოვკებული” ლაპარაკობს) და დღესაც ეჭვით ვუყურებ მის მიერ საკუთარი თავის გამამართლებელ აღიარებას.

ძალიან ლოგიკურია სალომე ზურაბიშვილის ანალიზი, რომელიც იხსენებს, რომ 5 მაისს ოპოზიციას დაგეგმილი ჰქონდა თბილისში შესასვლელი გზების ბლოკირების მშვიდობიანი აქცია და რომ ხელისუფლების სურვილი იმ დღეს მუხროვანის ამბოხის ინსცენირებისა შეიძლებოდა პოლიტიკური პარტიების ლიდერების დაპატიმრებითაც დამთავრებულიყო. ხოლო რაც შეეხება 21 მაისს ამბოხებულთა ლიდერების ცხვარიჭამიის გზაზე ლიკვიდაციის ოპერაციას, ამას, სავარაუდოდ, ხელისუფლებისათვის ის მნიშვნელობა ექნებოდა, რომ დაეშინებინა 26 მაისისათვის ეროვნულ სტადიონზე დაგეგმილი დიდი სახალხო შეკრების მონაწილეები…
http://www.reportiori.ge/?menuid=2&id=14734

ასე რომ, ვანო მერაბიშვილმა, მიხეილ სააკაშვილის მხრიდან ამ თემაზე სრული დუმილის და გამიჯვნის პირობებში, ღირსეულად გააგრძელა დიდი მისტიფიკატორის და მოდელირების მამამთავრის ტრადიციები და შეთხზა ზღაპარი გვამებზე, რომლებიც თურმე ძალიან მნიშვნელოვანი იყვნენ მუხროვანის ამბოხების რუსული კვალის დასადგენად, მაგრამ რატომღაც არავინ მოიძია ამ ამბოხების თეატრალიზებული რეპეტიციიდან და ცნობილი სამხედრო მეთაურის ლიკვიდაციისა და სხვათა 20 წელზე მეტი ხნით ციხეში გამწესებიდან მთელი 5 წლის განმავლობაში… იმ ხუთი წლის განმავლობაში, როდესაც მთელ ქართულ ჯარზე და არა მარტო იმ მეთაურებზე – იყო ეს ბინძური ლაქა – ბრალდება რუსების მიერ ორგანიზებულ სამხედრო ამბოხში და სამშობლოს ღალატში მონაწილეობაზე… ამიტომ, როცა გიგა ბოკერიამ 31 იანვარს ინგა გრიგოლიას გადაცემაში ლამის ნახევრსაათიანი გამოსვლის დროს “ნამუსი მოწმინდა” თავის ხელისუფლებას, რომ ორი გვამი რუსი ინსტრუქტორების გვამი იყო და არა – ქართველი ამბოხებულებისო, ხოლო ამ გვამების სამწუხაროდ ვერმონახვის გამო ეს ვერსია ვერც გავაჟღერეთ საბრალდებო დასკვნაში და ამიტომაც დღემდე არავის გაგიგიათ მათ შესახებო. მხოლოდ ის დაავიწყდა ეთქვა, რატომ არ მოუხსნეს ამ ადამიანებს რუსებთან კავშირის თითიდან გამოწოვილი ვერსია.

დასკვნები:

1. ნაციონალური მოძრაობის ლიდერების ამოცანად, მათ მიერ არჩეული ტაქტიკის თანახმად, რჩება მაქსიმალურად უარყონ მათ წინააღმდეგ არსებული ნებისმიერი სამხილი და არავითარ შემთხვევაში არ აღიარონ ის სისტემური დანაშაული, რომელიც ქვეყანაში მათი მმართველობის დროს ისეთივე ხშირი იყო, როგორც შევარდნაძის დროს – კორუფცია. ამ საყოველთაო უარყოფის შენარჩუნებით ისინი ცდილობენ, გაწელონ დრო იქამდე, როცა ქვეყანაში ნებისმიერ მომხდარ ბუნებრივ თუ არაბუნებრივ კატასტროფის თუ კრიზისის თავის სასიკეთოდ გამოყენებას და ხელისუფლებაში დაბრუნებას შეეცდებიან. ამის გათვალისწინებით, რაოდენ პარადოქსულად არ უნდა ჟღერდეს, საქართველოში დღეს რუსეთის ფაქტორის და რუსეთის აგრესიის ყველაზე უფრო მომლოდინე და მნატვრელი ძალა, სწორედ თითქოსდა მარად რუსეთთანდაპირისპირებული ერთიანი ნაცმოძრაობაა! ამდენად, თუ რუსეთთან ურთიერთობა ნორმალიზაციისკენ წავა, ეს მათთვის კატასტროფის ტოლფასი იქნება, ხოლო თუ რუსეთი საქართველოს მიმართ ახალი აგრესიის განხორციელებას ეცდება, ეს სწორედ ნაცმოძრაობის წისქვილზე დაასხამს წყალს. ამიტომ არაა გამორიცხული, რომ ნაცმოძრაობის მხრიდან გაგრძელდეს ამ სანატრელი დაძაბულობის მოსახდენად პროვოკაციების მცდელობები.

2. ხელისუფლებაში მყოფ „ქართულ ოცნებას“ სულ უფრო მცირე დრო რჩება საზოგადოების ჯერ კიდევ არსებული მხარდაჭერის შესანარჩუნებლად. რეალობა ისეთია, რომ არც რუსეთთან ურთიერთობის რეალური გაუმჯობესებაა მოსალოდნელი (სულაც პირიქით, სოჭის ოლიმპიადის დასრულების შემდეგ რუსეთი ისევ გააქტიურებს ძველ პროვოკაციებს და სავარაუდოდ, ახლებსაც მოიფიქრებს ევროკავშირისაკენ საქართველოს წინსვლის ეფექტურად ჩასაშლელად!), ხოლო პენსიების და ხელფასების მატების და უნივერსალური სადაზღვევო პაკეტის შემოღების შემდეგ ჯერჯერობით არც სერიოზული ეკონომიკური გაუმჯობესება და ინვესტორების მოდინება თუ წარმოების გამოცოცხლება ჩანს. პირიქით, ლარის კურსის 8%-იანმა ვარდნამ მნიშვნელოვანწილად იმპორტზე დამოკიდებული ქვეყანა მინიმალური საარსებო კალათის გაძვირების და პენსიების და ხელფასების ზრდის ეფექტის შემცირების რეალობის წინაშე დააყენა! ამ პირობებში თუ ხელისუფლების მთავარი დანაპირებიც – სამართლის დამკვიდრება – არ იქნა რეალიზებული, სავარაუდოდ, უახლოეს წელიწადში საქართველოს ხელისუფლების მიმართ ნდობის მაჩვენებელი 50%-ს შეიძლება ჩამოცდეს. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ნატოს ან ევროკავშირის მიმართულებით რაიმე ხელშესახები (!) პროგრესი იქნა. აღარ ვლაპარაკობ იმაზე, რომ ასეთი პროგრესი ჯერჯერობითაც საეჭვოა, და რუსეთის მეცადინეობით კიდევ უფრო საეჭვო შეიძლება გახდეს…

3. აღნიშნულ პირობებში საქართველოს პოლიტიკური კაბადონზე არაა გამორიცხული, რომ ადრე „გაკრეფილი“ შუა სპექტრის პარტიების რეიტინგებმა მომატება დაიწყოს. სამწუხარო აქ არაფერი იქნებოდა, რომ არა მათი დიდი ნაწილის წარსულში აშკარა სატელიტური ასოცირება ყოფილ რეჟიმთან, და იმის მოლოდინი, რომ ასეთი წარსულის გარეშე მყოფი დანარჩენი პარტიების უმრავლესობაც (გარდა სალომე ზურაბიშვილის საქართველოს გზისა, რომელიც ორგანიზაციულად ჯერ კიდევ სუსტია) უდიდესი ალბათობით რუსეთთან ალიანსზე იქნებიან ორიენტირებულები. ამ უკანასკნელის ინდიკატორები ძალიან ბევრია, – როგორც უკვე არსებული ლიდერების (ნინო ბურჯანაძე, კახა კუკავა) განცხადებები, ასევე ის, რომ ძალიან გაიზარდა ბოლო თვეებში ანტიდასავლური მესიჯების და ინფორმაციების ზვავი, რომელიც ნამდვილად არ ტოვებს შემთხვევითობის შთაბეჭდილებას და კარგად ორგანიზებული და კარგად დაფინანსებული აისბერგის მწვერვალი უნდა იყოს, რომლის სრული სისრულით გამოჩენას, ალბათ, ისევ ოლიმპიადის დასრულების შემდეგ უნდა ველოდოთ. არაა გამორიცხული, ამ დროს ვინმე ახალიც გამოჩნდეს პოლიტიკურ სარბიელზე. მით უფრო, რომ როგორც ანდაზა ამბობს, ხშირად ახალი,ეს მხოლოდ დავიწყებული კარგად ძველია ხოლმე…

4. ყველაზე მოგებული ამ სიტუაციით რუსეთი შეიძლება აღმოჩნდეს! რაც უფრო ცოტა დრო რჩება მის მიერ ყველა შესაძლო კოზირების ამოქმედებამდე, მით უფრო ზუსტი და გამოზომილი უნდა იყოს ხელისუფლების ქმედებები მათი ნეიტრალიზაციისათვის. ხოლო ძირითადი ქმედება კი აუცილებლად უნდა იყოს საკუთარ მხარეზე საზოგადოების უდიდესი ნაწილის მობილიზება – რაც საკუთარ სიმართლეში და სამართლიანობაში, ისევე როგორც საკუთარი მიდგომების და ხედვების საზოგადოების უდიდესი ნაწილისათვის სარგებლიანობის დანახვებაში უნდა იყოს.

5. რაც შეეხება ნაცმოძრაობის ტაქტიკას, იგი მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება აღმოჩნდეს წარმატებული, თუ ხელისუფლება მაქსიმალურად დაუშვებს შესაძლო შეცდომებს. ნაცმოძრაობის ლიდერებმა უნდა იცოდნენ, რომ ხელისუფლების მიერ რეიტინგის დაკარგვაც კი ვერ იქნება მათი რეიტინგის ზრდის ავტომატური გარანტია. მეტი შანსია, რომ რეიტინგი სხვა ოპოზიციურ პარტიებს მოემატოთ და არა – ნაცმოძრაობას… როდესაც ადამიანი იტყუება, მას წარმატების შანსი მხოლოდ მაშინ აქვს, როცა მისი ტყუილი დაჯერებულია. ქართული საზოგადოება კი უკვე გამოვიდა სეთურის მონებისმაგვარი ფსიქოლოგიური დილეტანტიზმიდან და განმუხურის, ხურჩის, „ენვერის“, ტვ „იმედის“ დანაღმვის, და, რაც მთავარია, „მოდელირებული ქრონიკის“ შემდეგ, 2006-2012 წლებში ოპოზიციის ნებისმიერი აქტივობის ფონზე „რუსი! რუსის!“ ძახილის და კრიზისების გადაგორების მერე კი „მოღალატეობის“ და „გამყიდველობის“ მრავალი ბრალდების გამოუძიებლობის შემდეგ, მაპატიეთ და, – „არ ჭამს“ არც იმ რუსი ინსტრუქტორების გვამებს, რომლებიც მხოლოდ ხუთი წლის მერე „გაახსენდათ“ ნაცმოძრაობის ასინეთებს და არც იმას, რომ საქართველოში ყველაზე მეტად გულწრფელი ცრემლი ვანო მერაბიშვილის ლოყაზე მოგორავს, და ყველაზე მეტად სამართალს მისი მეუღლე ეძებს, რომლის პირად ანგარიშზე, სავარაუდოდ, პირადი ანგარიშსწორების რამდენიმე ტრაგიკული თუ დრამატული შემთხვევა ირიცხება.

თქვენი არ ვიცი და მე, პირადად, ვანო მერაბიშვილის და თაკო სალაყაიას ცრემლების დაჯერების წინაპირობად მინიმუმ ერთი ნაბიჯი მიმაჩნია – მათ მიერ გარდაცვლილი ირინა ენუქიძის მიმართ სახალხოდ მოხდილი ბოდიში ერთადერთი შვილის სიკვდილში მონაწილეობისათვის…

მიტევება მხოლოდ მონანიებით იწყება, და არა – მითიური რუსი ინსტრუქტორების გვამებზე 5 წლის შემდეგ თუნდაც ლამაზად შეთხზული „ნიჭიერი“ ზღაპრებით…

=============================
P.S. ამ სტატიის გამოქვეყნებიდან რამდენიმე საათში გამოცხადდა, რომ დღეს ექს-ან-პროვანსის სასამართლომ გირაოს საფუძველზე წინასწარი პატიმრობიდან გაანთავისუფლა საქართველოს ყოფილი თავდაცვის მინისტრი და ნაცმოძრაობის შავი ფულის ბუხჰალტერი – დავით კეზერაშვილი. ამით სამართლის აღდგენის პროცესის შესაძლებლობა კიდევ უფრო გაურკვეველი ხდება, ხოლო ნაციონალების მხრიდან მონანიების შესაძლო სურვილის შანსი – ძალიან მიზერული… ამ გაურკვევლობასთან ერთად კი საზოგადოებაში ნიჰილიზმის და საკუთარი ძალებით სამართლის პოვნის სახიფათო კომბინაცია – კიდევ უფრო საშიში და რეალური…



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s