როგორ შევცვალოთ ხელისუფლება-4 (პასუხის პასუხი ია ანთაძეს :)))


ია, დიდი მადლობა პასუხისათვის. ახლა შევეცდები, გიპასუხოთ. (სამწუხაროდ, გრძელი სიტყვის მოკლედ თქმა ჩემი ჰობი არაა და ამიტომ ისევ ახალი ნოუთის დაწერა მომიწია)

ქვეყანას დღეს მომავალი პოტენციური პირველი პირი არ ჰყავს. და მაინც ჩვენი ქვეყანა გაცილებით უფრო მზადაა პოლიტიკურად სერიოზული ცვლელებებისათვის, ვიდრე ეგვიპტე, ტუნისი და ლიბია. სადაც ოპოზიცია, თუნდაც თორთლაძის დონეზე, აღარაფერს ვამბობ თარგამაძეზე – პარლამენტში არ იყო და სადაც არასაპარლამენტო ოპოზიცია ან ციხეში იყო, ან – ემიგრაციაში.

სააკაშვილის პრობლემა არის ის, რომ განსხვავებით ალიევისაგან, ის პოლიტიკურ სტაბილურობასაც ვერ უზრუნველყოფს.

1) დამთავრდა მისი 4,5 მილიარდიანი კრედიტ-გრანტი და ამის მერე უკვე წლიურად დაახლოებით ნახევარ მილიარდამდე მხოლოდ ვალის მომსახურების პროცენტი იქნება გადასახდელი. ამას ჩვენი სახელმწიფო ბიუჯეტი ვერ აიტანს.

2) არავითარი მიმზიდველი საინვესტიციო გარემო არ არსებობს. და მოდით, სახეში შევხედოთ ფაქტს, რომ სანამ პრეზიდენტი არის ადამიანი, რომელსაც რუსეთი ოფიციალურად მაინც ნომერ პირველ მტრად აღიქვამს, აქ გიჟის მეტი სერიოზულ ინვესტიციას არ ჩადებს.ხოლო ქართველი ბიზნესმენები კარგად გრძნობენ, რომ სადაც არა სჯობს (ატყავებენ!), გაცლა სჯობს!

3) მალე სააკაშვილს მოუწევს პოლიციის შემცირებაზე წასვლა, რამდენადაც, პოლიციის ხელფასები თვიურად, სულ მცირე, 30 მილიონი ლარია. უკვე ძალიან მალე დაიწყება სახელმწიფო დაცვის კადრების შემცირებაც. ეს კი ისეთ პროცესებს გამოიწვევს პოლიციაში, რომლის პროგნოზირება ადვილია, მასშტაბის გათვლა კი – ძნელი. ის პოლიციელები, რომლებიც გუშინ ვეტერანებს ურტყამდნენ, ხვალ თავად აღმოჩნდებიან უმუშევრების როლში.

4) ამას ემატება ის, რომ სულ უფრო მეტი მაღალი რანგის პირი ”მოუტყდება” მიშას.

ნაცმოძრაობა ჯერ ახერხებს საიდუმლოდ შეინახოს გელა ბეჟუაშვილის ფაქტიურად გაქცევა ქვეყნიდან და ისიც, რომ ბეჟუაშვილმა საკმაოდ სერიოზული ინფორმაცია მიაწოდა ამერიკის სახ. დეპარტამენტს იმ მოსალდონელ ახალ ავანტიურებზე, რასაც სააკაშვილი გამუდმებით ხლართავს. მოსალოდნელია, რომ მალე კიდევ 2-3 ნიჭიერი და მოაზროვნე ადამიანი დატოვებს სააკაშვილის გუნდს.

რა თქმა უნდა, რეჟიმი შეეცდება, რომ გაბითურებული აკელა შეცვალოს და ახალი პრინცი მოიყვანოს. ყველაზე სავარაუდოდ, – გიგა ბოკერია, რომელსაც დღემდე უცხოეთში ნიჭიერი პრაგმატიკოსის რეპუტაცია აქვს. არაა გამორიცხული – ვანო მერაბიშვილი, რომელსაც ქვეყანაში ეფექტური მენეჯერის იმიჯი აქვს. მაგრამ პრობლემა იმაშია, რომ არც ერთს და არც მეორეს დასავლეთი ახალ მასშტაბურ ინვესტიციებს არ მისცემს, ხოლო ქართული საზოგადოება და ბიზნესი კი არ მოტყუვდება, რომ ასეთი როქირება სინამდვილეში არის მიშას რეჟიმის შენარჩუნება მიშას ჩრდილში მოსვენებით და არავითარი შიდა სტაბილიზაცია და ბიზნესის აქტივაცია ამას არ მოჰყვება.

ამიტომ საკითხი ძირითადად ასე დგას – რეჟიმის წევრებს უნდათ შეინარჩუნონ ის აურაცხელი სიმდიდრე, რაც დააგროვეს და მიიღონ უსაფრთხოების გარანტიები. ამის შანსი არის მაშინ, თუ ისინი წავლენ სერიოზულ დათმობებზე საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესების მიმართულებით და იმდენად ტრანსპარენტულს გახდიან პროცესს, რომ შესაძლებელი გახდება სულ ცოტა საპარლამენტო არჩევნებში მათი დამარცხების გაფორმება. მაგრამ უცნაური ლაფსუსია ის, რომ საკონსტიტუციო ცვლილებებით მათ თავად მოიჭრეს ეს გზა, როცა შეიძლებოდა ქვყნის მთავარი მმართველი – პრეზიდენტი 2013-მდე ყოფილიყო ნაციონალი, ხოლო პარლამენტში ნაციონალურ მოძრაობას არ ექნებოდა ფორმალური უმრავლესობა, თუმცა შეიძლებოდა ყოფილიყო ყველაზე დიდი ფრაქცია და ოპოზიციას შორის დაპირისპირებაზე ეთამაშა თავისი პოლიტიკური ინტერესების გატანაში. ამჟამად შეტანილი ცვლილებებით ქვეყნის პირველი პირი – პრემიერ მინისტრი – სწორედაც რომ საპარლამენტო არჩევნებზე იქნება დამოკიდებული.

ამ ვარიანტზე ალასანიას და ბოკერიას შეთანხმება რეალურია და დარწმუნებული ვარ, გაუმჯობესებული საარჩევნო გარემოს პირობებში რესპუბლიკელებს, თავისუფალ დემოკრატებს (ალასანია), ახალ მემარჯვენეებს, ქდმ-ს და ფორუმს საკმაოდ კარგი შანსები ექნებათ, რომ ჯამურად 50-60%-იც კი აიღონ.  

მაგრამ თავად ნაციონალურ მოძრაობაში ასეთ მიმართულებას მომხრეები უფრო ნაკლები ეყოლება, ვიდრე – მოწინააღმდეგეები. მოწინააღმდეგეები იქნებიან ისინიც, ვისაც კრიმინალური გზებით ურიცხვი ქონება აქვს დაგროვებული. და აქ, პირველ რიგში, სწორედ ბოკერიას ერთ-ერთი პოტენციური სპონსორი – კეზერაშვილი იგულისხმება. წინააღმდეგი იქნებიან ასევე ისინიც, ვინც ასეთ განაწილებაში საპარლამენტო სკამს დაკარგავს – წიკლაურები, ოჩიაურები, მალაშხიები და სხვა წვრილფეხობა, რომელთა ინტელექტუალური რესურსი ვერაფრით ახლოს მოვა მათ მყვირალა ურაპატრიოტობანასთან… თუმცა მათი ხმა მაინცდამინც არც ჩაითვლება მოსასმენად. მთავარი მაინც ისაა, რომ მერაბიშვილი გაცილებით მონდომებული იქნება, რომ საქმე ქუჩის აქციებისკენ წაიყვანოს. და შემდეგ ამ აქციების რუსეთთან კავშირის საბაბით მოახერხოს ოპოზიციის ნაწილის სერიოზული ნეიტრალიზაცია (90 დღე ციხეში მოთავსებით)

მაგრამ აი, აქ შემოდის მუბარაქის ფაქტორი!

ის რაც წარმოუდგენელი ჩანდა გუშინ, შეიძლება მოხდეს დღეს!

1. ფაქტია, რომ მერაბიშვილს ხალხის დახოცვას არავინ აპატიებს და იგი მაშინვე გაიზიარებს კადაფის ბედს, ხოლო რეზინის ჯოხების გამოყენება შეიძლება არ აღმოჩნდეს საკმარისი, თუ ისევ 100,000 კაცი გამოვა, თანაც განწყობილი ისე,რომ ფოთლების ჩამოვარდნა აღარ ჩაითვლება ჯოჯოხეთში მოხვედრის საფუძვლად, იმის გათვალისწინებით, რომ რეალურ ჯოჯოხეთს სწორედ ეს რეჟიმი გვიმზადებს!

2. მეორე მნიშვნელოვანი,რაც არაბულ რევოლუციებს თან ახლდა, არის ის, რომ მათ აშკარად დაგვანახეს – რევოლუციის წარმატებისთვის აუცილებელია პროტესტის გაშლა მთელი ქვეყნის მასშტაბით. როცა მთავრობას აღარ შეუძლია სერიოზული ძალების აქეთ-იქეთ გადასროლა. ამ მხრივ, ქართული პარტიის სერიოზული რეგიონალური მუშაობა ძალიან მნიშვნელოვანია მომავალი საპროტესტო მოძრაობის წარმატებისათვის.

3. დაბოლოს, არაბულმა რევოლუციებმა დაგვანახეს, რომ რაც არ უნდა ხმამაღლა იყვირონ დიქტატორებმა იმაზე, რომ მათი შეცვლის მერე ქვეყანა დაინგრევა და მითიურ-რეალური საფრთხე ამოხეთქავს, ამან არ აიძულა დასავლეთის ლიდერები, რომ მათთვის მხარი დაეჭირათ. ჰოდა, თუ მუბარაქსა და კადაფის,მათ  შემდეგ  რეგიონის პოტენციური ფანატიური ისლამიზაციის შიშითაც კი არ დაუჭირეს მხარი, ვითომ მიშას ყვირილი – ”რუსი მოდის! რუსი მოდის!” აიძულებს ამერიკელებს, რომ სააკაშვილს მხარი დაუჭირონ?

ამიტომ მგონია, რომ  მალე გამოჩნდება, რომ სააკაშვილის რეჟიმი, ისევე როგორც საბჭოთა კავშირი, რომელიც თითქოს ურყევი იყო, სინამდვილეში, თიხის ფეხებზე დგას. თუ საბჭოთა კავშირი 2 წელიწადში დაიშალა, სააკაშვილის ”ერთი უკვდავი პარტიის” დაშლას მაქსიმუმ 2 კვარტალი დასჭირდეს.

იმედია, რომ ოპოზიცია მოუკლავი დათვის ტყავის გაყოფის ნაცვლად სწორედ ისე მოახდენს თავისი ნაბიჯების კოორდინაციას, როგორც ჩვენ ყველას დიდი ხანია გვსურს, რომ მოახდინონ.

თუ არადა, სამუდამოდ მართლა წავლენ ისტორიის სანაგვეზე – მიშასთან ერთად… და  ვაითუ – საქართველოსთან ერთად !

 ===========================

ია ანთაძე: დაგვიანებული პასუხი სოლომონს

Feb 27, 16:27

პირველ რიგში, მადლობა მინდა გითხრათ იმის გამო, რომ ჩემს ბლოგს სერიოზული კომენტარით გამოეხმაურეთ. ამგვარი დისკუსია სასარგებლოა საზოგადოებისთვის, თითოეული ჩვენგანისთვის და ჩვენი ბლოგისთვის.

რაც შეეხება საკითხს – ხელისუფლების შეცვლის ჰიბრიდულ მეთოდოლოგიას (ანუ პარალელურ შეტევას ორ ფრონტზე). თქვენ ბრძანებთ, რომ ოპოზიციური სპექტრის ნაწილმა ხელისუფლებასთან დიალოგის გზით უნდა ცადოს საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესება და სხვა საჭირბოროტო საკითხების გადაჭრა; ხოლო ოპოზიციის მეორე ნაწილმა უნდა ცადოს ხალხის მობილიზება საპროტესტო გამოსვლებისთვის. გზადაგზა გაირკვევა, რომელი ძალა, რომელი მიმართულება უფრო ქმედუნარიანია და ხალხიც მას გაჰყვება.

თუ გულისხმობთ, რომ ოპოზიციის ორივე ნაწილმა შეთანხმებულად უნდა იმოქმედოს, ჩემი აზრით, ეს ამჯერად შეუძლებელია. პოლიტიკაში ტაქტიკურ შეთანხმებებს წინ უსწრებს ერთი სტრატეგიული შეთანხმება – ვინ იქნება პრეზიდენტი (პრემიერმინისტრი). თანამშრომლობის ბევრი მცდელობა სწორედ იმის გამო ჩაშლილა, რომ სხვადასხვა პოლიტიკური პარტია ამ ერთ – სტრატეგიულ – საკითხზე ვერ შეთანხმებულა. კოორდინირებული ქმედება მხოლოდ მაშინ არის შესაძლებელი, როდესაც ძალთა სამომავალო ბალანსი პროცესის მონაწილე ყველა გუნდისთვის მისაღებია (თუნდაც, ბალანსი რომელიმე ეტაპზე).

დღეს ოპოზიციის მთავარი პრობლემა სწორედ ისაა, რომ არ მოხერხდა შეთანხმება ამ სამომავლო ბალანსთან დაკავშირებით. ვინ იქნება ქვეყნის პირველი პირი? ბურჯანაძე? ალასანია? სუბარი? უსუფაშვილი? გამყრელიძე? გვარების ჩამოთვლა კიდევ შეიძლება. მართალია, პოლიტიკოსები საზოგადოებას ეუბნებიან, რომ ჯერ სააკაშვილია მოსაშორებელი და შემდეგ, არჩევნებზე უნდა გაირკვეს, ვინ დაიკავებს ქვეყნის ამა თუ იმ პოსტს, მაგრამ ეს განმარტება გულუბრყვილო მოქალაქეებისთვის კეთდება. შედარებით გამოცდილება კი იციან, რომ სანამ პოლიტიკური ლიდერები მთავარზე არ შეთანხმებიან, კოორდინირებულ მოძრაობას არ/ვერ დაიწყებენ.

საკითხავია, ბოლო წლების განმავლობაში, როდის ხერხდებოდა ოპოზიციის დიდი ნაწილის გაერთიანება? ასეთი რამ მოხდა ერთხელ ასლან აბაშიძის ირგვლივ (1998–1999 წლებში) და მეორედ ბადრი პატარკაციშვილის ირგვლივ – 2007–2008 წლებში. სწორედ ეს ორი ადამიანი აღმოჩნდა მაკოორდინირებელი ფიგურა, რაც მთლიანად განაპირობა მათმა რესურსმა (ავტორიტეტი, ფული, მათ უკან მდგომი ძალების პოლიტიკური ნება). სიცოცხლისუნარიანი კი არც ერთი გაერთიანება აღმოჩნდა და არც მეორე, რადგან ორივე ხელოვნურად იყო შეკოწიწებული და ხელისუფლების მხრიდან წნეხს ვერ გაუძლო.

დღევანდელ პოლიტიკურ ლიდერებს შორის არ არის ვინმე, ვისაც მაკოორდინირებელი რესურსი აღმოაჩნდებოდა – ან ავტორიტეტი, ან ფული, ან მის უკან მდგომი ძალების პოლიტიკური ნება, ან (მით უმეტეს) ყველაფერი ერთად. ამიტომაც ამბობენ ოპოზიციური ლიდერები გულწრფელად, რომ საზოგადოება აღარ უნდა ელოდოს მათ თავმოყრას რაიმე საერთო კოალიციაში. სინამდვილეში, ასეთი კოალიცია შეიქმნება იმ შემთხვევაში, თუ პოლიტიკურ ასპარეზზე შემოვა ახალი ფიგურა, საგანგებოდ ძლიერი რესურსით (მაგალითად, ლევან ვასაძე ან ვინმე სხვა, მისი მსგავსი). მე მოვლენების ამგვარ განვითარებას არ გამოვრიცხავ. თუმცა, დრო სულ უფრო ცოტა რჩება.

იმ შემთხვევაში, თუ ქართულ პოლიტიკურ სივრცეში არ გაჩნდება ახალი მაკოორდინირებელი ფიგურა, რჩება დიდი ალბათობა, რომ მოხდება სხვა რამ, რის შესახებაც ჩემს მოსაზრებას მორიგ ბლოგში დავწერ.

სულ ეს იყო, რაც ამჯერად თქვენი კომენტარის პასუხად მინდოდა, მეთქვა.

Advertisements

როგორ შევცვალოთ ხელისუფლება (კომენტარი ია ანთაძის ბლოგზე ”შემოდგომის ყვავილებს დიდებაში მივიტან”)


ბლოგის მისამართი: http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html)

==============

”საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება”.
==================================

ხალხი შესაძლებლობებს საითაც დაინახავს, იმ მიმართულებით წავა.

არჩევანი იმაზე, თუ ვის გაყვნენ, ჯერ არ დგას.

ვინც უკეთ გამოიჩენს თავს, იმას მიემხრობა ხალხი.

დავუშვათ, სოფელში უნდა წავიდეთ ქალაქიდან.

არის ლიმუზინი და არის ურემი.

რა თქმა უნდა, უმრავლესობა ლიმუზინს აირჩევს, მაგრამ თუ აღმოჩნდა, რომ გზა ქვიანია, ლიმუზინი დაიმტვრა და ჭირი მოგჭამა, მისი მგზავრები უყოყმანოდ გადაჯდებიან ამ დროისთვის წამოწეულ ურემში. ასე რომ, ვფიქრობ, არჩევანი გაკეთდება უკვე მაშინ, როცა ორივე ამ გზით პირველი ნაბიჯები გადადგმული იქნება და ხალხი დაინახავს, ვისი გზა უფრო რეალურად და უფრო მალე მივა დასახულ მიზნამდე.

===============================

„პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:
1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.“

==========

კიდევ ერთი აუცილებელი და რეალური პირობაა, რომ შეიცვალოს საარჩევნო გარემო, საარჩევნო კოდექსი და არჩევნების ჩატარების და მონიტორინგის წესი.

ამის რეალურად შეცვლა კი პრაქტიკულად გამორიცხულია, თუ არ მოხდება ხელისუფლებაზე სერიოზული ზეწოლა როგორც საგარეო, ასევე საშინაო ფაქტორებით.

ჩვენი ხელისუფლება მხოლოდ მაშინ შეიძლება იყოს ცოტათი ნორმალური მაინც, როცა კედელთანაა მიჭყლეტილი… და კიდევ უფრო დავარცხნილად ლაპარაკობს, თუ უცხოეთმაც დაუქნია თითი. სამწუხაროდ, არსებული რეალობის გათვალისწინებით, გაცილებით მეტია შანსი, რომ სწორედ უცხოეთის თითის დაქნევა დაარბილებს ხელისუფალთა უგუნურ და ღორმუცელობით განპირობებულ სიხისტეს. მაგრამ უცხოეთი თავს არ შეიწუხებს და მშვენივრად აიტანს მიშას, თუ ჩვენ ავიტანთ! მუბარაქს, კადაფის და ბოკასასაც კი იტანდნენ საკმაოდ ხანგრძლივი დროით და მიშა მაგათ ფონზე არც ისე ავტოკრატია…

თითქოს ჩაკეტილი წრეა – არსებული ავტოკრატიული გარემო ძალიან სათუოს ხდის თავისუფალი ადამიანების მიერ თავისუფალი აზრის გამოხატვას. თუ ჩვენ ჩვენს პროტესტს არ გამოვხატავთ, დასავლეთი მიშას არ დატუქსავს. და თუ დატუქსვა არ მოხდება, მთავრობა წნეხს არ შეასუსტებს და ხალხის ნებას არ გამოთავისუფლებს.

და მაინც, პირველი ნაბიჯი ჩვენ უნდა გადავდგათ.

ამ ნაბიჯის გადადგამას ხალხში მზარდი სასოწარკვეთა უფრო ადვილს გახდის. ამას დაემატება ამერიკის მთავრობის მიერ დემოკრატიის განმტკიცების პროგრამით გახსნილი საკომუნიკაციო და მედია არხებიც.

ამიტომ, ჩემი აზრით ხელისუფლები შეცვლის სასურველი ვარიანტი ჰიბრიდულ მეთოდს გულისხმობს.

ხდება პარალელურად მიმდინარე შეტევა ორ ფრონტზე:  

1)      საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესება, საარჩევნო კოდექსის და არჩევნების მონიტორინგისთვის საჭირო ღონისძიებების განხორციელება. ამას ახორციელებს ე.წ. რვიანი ხელისუფლებასთან მჭიდრო კონტაქტით. მაგრამ ეს აქტივობები განწირულია გაჯანჯლებისა და დაძირვისათვის, თუ არ იქ ნება პარალელურად მეორე – აქტიური იძულების გზა.

2)      მასობრივი საპორტესტო მოძრაობის, გაფიცვების, მიტინგების ორგანიზება მთელი ქვეყნის მასშტაბით შემდეგი მიმართულებებით:
a. ადგილობრივი მედიის თავისუფლება, საკაბელო არხებზე ზეწოლის მოხსნა, რათა მათ გადასცენ რეგიონებში მაესტრო და სხვა არხები.
b. ბიზნესის განთავისუფლება, უკანონოდ ჩამორთმეული ქონების რეპატრიაცია
c. პოლიტიკური რეპრესიების აღკვეთა და დაკავებულების განთავისუფლება
d. სასამართლო პროცესებზე მედიის და უფლებადამცველი ორგანიზაციების მონიტორინგი
e. სახელფასო დავალიანებების (ლაპარაკია ბოლო თვეებზე და არა დიდი ხნის ვალზე) დაფარვის მოთხოვნა
f. ადგილობრივი ორგანიზაციების ჩართვა განათლების, კომუნალური მეურნეობის და სხვა საკითხვების განხილვაში
g. ბიუჯეტის, საპენსიო და სხვა დახმარებების ტრანსპარენტულობა.

 
სავარაუდოდ, მეორე გზის ამოქმედება უნდა მოხდეს ჯერ დედაქალაქში, მაგრამ შემდეგ (როცა დასავლეთისგან საქართველოს მთავრობაზე წნეხი გაიზრდება და მას მოუწევს რიგ საკითხებში დათმობებზე წასვლა) და უნდა მოხდეს მისი გაშლა რეგიონებში. ამ ფონზე, არაა გამორიცხული, რომ დედაქალაქში შედარებით უპირატესი გახდეს #1) მეთოდზე მუშაობა, ხოლო მასიური საპროტესტო მოძრაობა (მეთოდი #2), როგორც ხელისუფლების ჭკუაზე იძულებითი მოყვანის მეთოდი – რაიონებში გახდეს უფრო კონცეტრირებული. ეს იმითაც იქნება გამართლებული, რომ მოხდება პოლიტიკურად აქამდე უფრო ჩაკეტილი და დახშული რეგიონების აქტივაცია და მათი დაახლოება დედაქალაქის უფრო აქტიურ პოლიტიკურ სპექტრთან, რომელსაც ამავე დროს ექნება დრო და საშუალება რაიონებში გავიდეს და აღარ იყოს ასფალტის ოპოზიცია. გაიგოს, რა ხდება რეგიონებში და მოახდინოს თავისი სტრატეგიის შესატყვისი მოდიფიცირება

კატეგორიულად არ ვთანხმდები იმას, რომ მიშა მაგარია!

მიშა ფლაყვეა, და ეს ძალიან მალე გამოჩნდება.

მისი ძალა კვერცხშია და ეს კვერცხი იყო დასავლეთის მხარდაჭერა და კრიმინალური ბიზნესი (ელიტური კორუფცია). თუ ხალხის აქტივაციის და მიშას მუბარაქიზაციის ფონზე დასავლეთის მხარდაჭერა შესუსტდება ან სულაც გაქრება, ელიტური კორუფცია ძალიან ადვილი გასაშიფრი გახდება და მიშას საკუთარი ”გენერლები” (მერაბიშვილი, ადეიშვილი, უგულავა, ბოკერია)  დაძირავენ, რომელთათვის მას ერთი შეუცვლელი როლი აქვს – დასავლეთის კარგი დამოკიდებულების გარანტირება. და თუ ამას და ვეღარ შეძლებს, ხოლო ინვესტიციების მოზიდვას კარგა ხანია ვეღარ ახერხებს, მაშინ მიშას ფასი ნოლი ხდება და მისი დროზე მოცილება ისევე მოუნდებათ, როგორც ცალკე აბაშიძეს და ცალკე ვარდოსნებს უნდოდათ ყავლგასული შევარდნაძის მოცილება.

რა თქმა უნდა, ამ გეგმაზე ხელისუფლებას კონტრგეგმა ექნება, რაც ძირითადად კარგად ნაცნობი და აპრობირებულია – ოპოზიციის დახლეჩა და მისი ნაწილის ყიდვა.

ოპოზიციას მგონი, გადარჩენის ბოლო შანსი აქვს – ეს არის არა გაერთიანება, არამედ კოორდინაცია და შეთანხმება იმაზე, რომ დათვის ტყავის გაყოფა მხოლოდ დათვის „ჩამოლაბორანტების“ შემდეგ ხდება!
ორი ფრთიდან (ამომრჩევლები და პროტესტანტები) იმარჯვებს ის, ვისაც ხალხი უფრო გამმარჯვებლად ჩათვლის და გაყვება ბოლო ეტაპზე.

მაგრამ ყველამ უნდა გააცნობიეროს, რომ თუ ის ოპოზიციონერია, ყველა ვარიანტში იქნება მოგებული, თუ იგებს რომელიმე ოპოზიციონერი, ხოლო წაგებული – თუ იგებს ხელისუფლება.

რადგან თუ ეს ხელისუფლება კიდევ იგებს, იგი მართლა მიაღწევს ყველაზე უარეს სინგაპურიზაციას და ბურიზაციას, სოფლის მოთხრას და ბიზნესის სრულ მონოპოლიზაციას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქართველი ხალხი და ქართული ოპოზიცია აქ აღარც იარსებებს… ქვეყანა დაიშლება მარტივ მამრავლებად! ნაწილს თურქეთი წაიღებს, ნაწილს – რუსეთი, ხოლო ნაწილს – ჩვენი მოძმე მეზობლები… დარჩება ავლაბრის სამეფო, რომელშიც მჯდარ მონაკოს პრინცს ოპოზიცია აბსოლუტურად აღარ დაჭირდება, თორთლაძეც – კი!

„შემოდგომის ყვავილებს დიდებასთან მივიტან“

Feb 21: 18:05

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

უკვე ყველამ დავიზეპირეთ, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლა არჩევნებით და კონსტიტუციური ვადების დაცვით ჯერ არ მომხდარა. არ ყოფილა შემთხვევა, რომ სახელისუფლო პარტია მთლიანად წასულიყო ოპოზიციაში, ოპოზიციური პარტიები კი ხელისუფლებაში მოსულიყვნენ.

მაგრამ ამ ზოგადი ტენდენციის დაშლა ორ ჭრილში შეიძლება. შესაბამისად, გაგრძელებასაც სხვადასხვანაირს უნდა ველოდეთ.

პირველი ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება გაძევებულ იქნა სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომით –>
2. ედუარდ შევარდნაძე მშვიდობიანი რევოლუციის ფონზე გადადგა –>
3. დადგა დრო, როდესაც ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს.

მეორე ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
2. ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლებაც შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და კვლავ პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
3. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაც შეიცვლება ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით, ისევ და ისევ, პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად.

საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება.

იმისთვის, რომ განვსაზღვროთ, ზოგადი ტენდენციის ორგვარი განმარტებიდან რომელია უფრო შესაბამისი დღევანდელი პოლიტიკური მომენტისთვის, უნდა ვცადოთ იმის გარკვევა, რა ფაქტორები მოახდენს გავლენას პოლიტიკური პროცესის ამა თუ იმ მიმართულებით გაგრძელებაზე.

პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:

1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.

ედუარდ შევარდნაძის პრეზიდენტობისას, 1998 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, თბილისის საკრებულოში მოქალაქეთა კავშირმა ყველა სხვა პარტიაზე მეტი მანდატი მიიღო, მაგრამ ოპოზიციურმა კოალიციამ ჯამში მანდატების უმრავლესობა და საკრებულოს მართვის უფლება მოიპოვა. აი, ამგვარი სქემის ამოქმედება საქართველოს პარლამენტში მოგვცემდა იმის თქმის საშუალებას, რომ ხელისუფლება არჩევნების გზით, მშვიდობიანად შეიცვალა.

მაგრამ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ასეთი შედეგი თავისით ვერ დადგება: ვერც ოპოზიციური პარტიები გაძლიერდებიან, თუ მათზე წნეხი არ მოიხსნა; არც ადამიანებს გაუქრებათ შიშის გრძნობა, თუ მათი დაშინება არ შეწყდა (ვგულისხმობ ბიზნესმენს, მოსამართლეს, მასწავლებელს, ჟურნალისტს და ყველა სხვას). რაც მთავარია, ვერც ნაციონალური მოძრაობა დათმობს ძალაუფლებას მხოლოდ იმის გამო, რომ მიხეილ სააკაშვილს კონსტიტუციით განსაზღვრული საპრეზიდენტო ვადა ამოეწურება.

საქმე ის არის, რომ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელია პოლიტიკური ძალაუფლების გამოყენება უკანონო სიმდიდრის მოსაპოვებლად. ქვეყნებში, სადაც სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელი არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს კანონის უზენაესობა, მმართველი პარტიები ნებით არასოდეს თმობენ ძალაუფლებას. ეს ორი მოვლენა – თავისუფალი სასამართლო და ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა – პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან. როგორც წესი, დამოუკიდებელი სასამართლოს არმქონე ქვეყნის ლიდერები კანონს მიღმა ცხოვრობენ და მერე ძალაუფლებას ებღაუჭებიან, რადგან ძალაუფლებასთან ერთად ყველაფერს კარგავენ – სიმდიდრეს, თავისუფლებას, პოლიტიკაში ყოფნის და, ხშირ შემთხვევაში, სამშობლოში ცხოვრების უფლებასაც.

ამიტომ, თუ სახელისუფლო პარტიაზე სერიოზული წნეხი არ განხორციელდა (როგორც ქვეყნის გარეთ, ისე ქვეყნის შიგნით არსებული ძალების მხრიდან), ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა არ ხდება – მეტისმეტი რისკია ყოფილი მმართველებისთვის და იმიტომ. ხელისუფლებიდან ავტორიტარი ლიდერების წასვლას ყოველთვის წინ უძღვის საუბარი მათ ზღაპრულ ქონებაზე და თან სდევს საუბარი გარანტიებზე. ოღონდ, გარანტიების ხსენება, როგორც წესი, საყოველთაო ძალადობის ფონზე იწყება.

შესაბამისად, მშვიდობიანად და არჩევნებით ხელისუფლების შესაცვლელად, პირველ რიგში, არსებული ხელისუფლების პოლიტიკური ნებაა საჭირო. თანაც, ეს ნება არჩევნების დღეს კი არ უნდა გამომჟღავნდეს, არამედ, წლების განმავლობაში უნდა არსებობდეს და პოლიტიკურ პროცესს განვითარების საშუალებას აძლევდეს.

გამოდის, მხოლოდ ის ხელისუფლება შეიძლება შეიცვალოს არჩევნების გზით, რომელიც კანონის ფარგლებში მოქმედებს და რომელიც, ვიდრე ძალაუფლებას დათმობს, სულ მცირე, სამართლიანი სასამართლოს არსებობას უშვებს.

რეალობას თუ არ გავექცევით, უნდა ვაღიაროთ, რომ საქართველოში არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლის შანსი ძალიან მცირეა. რადგან ხელისუფლების არჩევნებით შესაცვლელად, აი, რა უნდა მოხდეს: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებამდე დარჩენილ წელიწადნახევარში მიხეილ სააკაშვილმა უნდა გაათავისუფლოს სასამართლო და გაწიროს ბევრი თანამებრძოლი, არ შეუშალოს ხელი ოპონენტი პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებას, გამოთავისუფლებული მედიის მხრიდან მოისმინოს ათას ერთი ტყუილი და მართალი საკუთარ თავზე, უარი თქვას ხალხისა და ფინანსების კონტროლზე და, რაც მთავარია, ეს ყველაფერი იმისთვის უნდა ჩაიდინოს, რომ ბოლოს აღმოჩნდეს ოპოზიციაში (ანუ უმცირესობაში).

რატომ უნდა გვქონდეს მოვლენების ამგვარად განვითარების მოლოდინი?

მით უმეტეს, რომ არსებობს ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის მეორე, გაცილებით უმტკივნეულო გზა მთელი ნაციონალური მოძრაობისთვის და პირადად მიხეილ სააკაშვილისთვის. ეს გზა მე ამგვარად მესახება: ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაიწყებს თანამშრომლობას კონსტრუქციულ ოპოზიციასთან, ვთქვათ, საარჩევნო გარემოს გასაუმჯობესებლად, უსაფრთხოების კონცეფციის დასახვეწად და კიდევ სხვა კეთილშობილური მიზნებით. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი გამოცხადდება მტრის აგენტებად (რასაც ხელს შეუწყობს მათი ლიდერების მოსკოვური ვიზიტები, რომლებიც არჩევნების წინ გახშირდება). შედეგად, საპარლამენტო არჩევნებში კონსტრუქციული ოპოზიცია მიიღებს 40-50 მანდატს (რაც მის მიმართ მოსახლეობის ნდობის ადეკვატური – და მეტიც – იქნება). დანარჩენი ოპოზიცია ვერ მიიღებს ვერაფერს, ხოლო ადგილების ორ მესამედს პარლამენტში კვლავ დღევანდელი ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაეპატრონება. საპარლამენტო უმრავლესობა კენჭისყრით დაუჭერს მხარს ახალ პრემიერს – სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს. ოპოზიცია კენჭისყრაში მონაწილეობას არ მიიღებს და, ალბათ, დარბაზსაც დატოვებს პროტესტის ნიშნად (იქნებ არც დატოვოს). ამასობაში, პირდაპირი კენჭისყრით არჩეული ახალი პრეზიდენტიც გვეყოლება.

ყველაფერი მოხდება მარტივად და გენიალურად. სიახლის მომხრეები მორცხვად იტყვიან, რომ ხელისუფლება განახლდა; არსებულის შენარჩუნების მომხრეებიც ამასვე იტყვიან, ოღონდ, უფრო დაჟინებით. თან, გონის დაკარგვამდე იზეიმებენ, რომ ძალაუფლება არ დათმეს.

ბოლოს, ყველანი შევთანხმდებით, რომ მიშა მაგარია!

P.S.: ვინც ამ სტატიაში გამოთქმულ მოსაზრებებს არ ეთანხმებით, მაშინ, თქვენ ბრძანეთ, სხვაგვარად როგორ უნდა შეიცვალოს ამჟამინდელი ხელისუფლება არჩევნების გზით

„შემოდგომის ყვავილებს დიდებასთან მივიტან“

Feb 21: 18:05

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

უკვე ყველამ დავიზეპირეთ, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლა არჩევნებით და კონსტიტუციური ვადების დაცვით ჯერ არ მომხდარა. არ ყოფილა შემთხვევა, რომ სახელისუფლო პარტია მთლიანად წასულიყო ოპოზიციაში, ოპოზიციური პარტიები კი ხელისუფლებაში მოსულიყვნენ.

მაგრამ ამ ზოგადი ტენდენციის დაშლა ორ ჭრილში შეიძლება. შესაბამისად, გაგრძელებასაც სხვადასხვანაირს უნდა ველოდეთ.

პირველი ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება გაძევებულ იქნა სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომით –>
2. ედუარდ შევარდნაძე მშვიდობიანი რევოლუციის ფონზე გადადგა –>
3. დადგა დრო, როდესაც ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს.

მეორე ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
2. ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლებაც შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და კვლავ პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
3. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაც შეიცვლება ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით, ისევ და ისევ, პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად.

საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება.

იმისთვის, რომ განვსაზღვროთ, ზოგადი ტენდენციის ორგვარი განმარტებიდან რომელია უფრო შესაბამისი დღევანდელი პოლიტიკური მომენტისთვის, უნდა ვცადოთ იმის გარკვევა, რა ფაქტორები მოახდენს გავლენას პოლიტიკური პროცესის ამა თუ იმ მიმართულებით გაგრძელებაზე.

პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:

1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.

ედუარდ შევარდნაძის პრეზიდენტობისას, 1998 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, თბილისის საკრებულოში მოქალაქეთა კავშირმა ყველა სხვა პარტიაზე მეტი მანდატი მიიღო, მაგრამ ოპოზიციურმა კოალიციამ ჯამში მანდატების უმრავლესობა და საკრებულოს მართვის უფლება მოიპოვა. აი, ამგვარი სქემის ამოქმედება საქართველოს პარლამენტში მოგვცემდა იმის თქმის საშუალებას, რომ ხელისუფლება არჩევნების გზით, მშვიდობიანად შეიცვალა.

მაგრამ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ასეთი შედეგი თავისით ვერ დადგება: ვერც ოპოზიციური პარტიები გაძლიერდებიან, თუ მათზე წნეხი არ მოიხსნა; არც ადამიანებს გაუქრებათ შიშის გრძნობა, თუ მათი დაშინება არ შეწყდა (ვგულისხმობ ბიზნესმენს, მოსამართლეს, მასწავლებელს, ჟურნალისტს და ყველა სხვას). რაც მთავარია, ვერც ნაციონალური მოძრაობა დათმობს ძალაუფლებას მხოლოდ იმის გამო, რომ მიხეილ სააკაშვილს კონსტიტუციით განსაზღვრული საპრეზიდენტო ვადა ამოეწურება.

საქმე ის არის, რომ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელია პოლიტიკური ძალაუფლების გამოყენება უკანონო სიმდიდრის მოსაპოვებლად. ქვეყნებში, სადაც სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელი არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს კანონის უზენაესობა, მმართველი პარტიები ნებით არასოდეს თმობენ ძალაუფლებას. ეს ორი მოვლენა – თავისუფალი სასამართლო და ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა – პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან. როგორც წესი, დამოუკიდებელი სასამართლოს არმქონე ქვეყნის ლიდერები კანონს მიღმა ცხოვრობენ და მერე ძალაუფლებას ებღაუჭებიან, რადგან ძალაუფლებასთან ერთად ყველაფერს კარგავენ – სიმდიდრეს, თავისუფლებას, პოლიტიკაში ყოფნის და, ხშირ შემთხვევაში, სამშობლოში ცხოვრების უფლებასაც.

ამიტომ, თუ სახელისუფლო პარტიაზე სერიოზული წნეხი არ განხორციელდა (როგორც ქვეყნის გარეთ, ისე ქვეყნის შიგნით არსებული ძალების მხრიდან), ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა არ ხდება – მეტისმეტი რისკია ყოფილი მმართველებისთვის და იმიტომ. ხელისუფლებიდან ავტორიტარი ლიდერების წასვლას ყოველთვის წინ უძღვის საუბარი მათ ზღაპრულ ქონებაზე და თან სდევს საუბარი გარანტიებზე. ოღონდ, გარანტიების ხსენება, როგორც წესი, საყოველთაო ძალადობის ფონზე იწყება.

შესაბამისად, მშვიდობიანად და არჩევნებით ხელისუფლების შესაცვლელად, პირველ რიგში, არსებული ხელისუფლების პოლიტიკური ნებაა საჭირო. თანაც, ეს ნება არჩევნების დღეს კი არ უნდა გამომჟღავნდეს, არამედ, წლების განმავლობაში უნდა არსებობდეს და პოლიტიკურ პროცესს განვითარების საშუალებას აძლევდეს.

გამოდის, მხოლოდ ის ხელისუფლება შეიძლება შეიცვალოს არჩევნების გზით, რომელიც კანონის ფარგლებში მოქმედებს და რომელიც, ვიდრე ძალაუფლებას დათმობს, სულ მცირე, სამართლიანი სასამართლოს არსებობას უშვებს.

რეალობას თუ არ გავექცევით, უნდა ვაღიაროთ, რომ საქართველოში არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლის შანსი ძალიან მცირეა. რადგან ხელისუფლების არჩევნებით შესაცვლელად, აი, რა უნდა მოხდეს: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებამდე დარჩენილ წელიწადნახევარში მიხეილ სააკაშვილმა უნდა გაათავისუფლოს სასამართლო და გაწიროს ბევრი თანამებრძოლი, არ შეუშალოს ხელი ოპონენტი პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებას, გამოთავისუფლებული მედიის მხრიდან მოისმინოს ათას ერთი ტყუილი და მართალი საკუთარ თავზე, უარი თქვას ხალხისა და ფინანსების კონტროლზე და, რაც მთავარია, ეს ყველაფერი იმისთვის უნდა ჩაიდინოს, რომ ბოლოს აღმოჩნდეს ოპოზიციაში (ანუ უმცირესობაში).

რატომ უნდა გვქონდეს მოვლენების ამგვარად განვითარების მოლოდინი?

მით უმეტეს, რომ არსებობს ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის მეორე, გაცილებით უმტკივნეულო გზა მთელი ნაციონალური მოძრაობისთვის და პირადად მიხეილ სააკაშვილისთვის. ეს გზა მე ამგვარად მესახება: ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაიწყებს თანამშრომლობას კონსტრუქციულ ოპოზიციასთან, ვთქვათ, საარჩევნო გარემოს გასაუმჯობესებლად, უსაფრთხოების კონცეფციის დასახვეწად და კიდევ სხვა კეთილშობილური მიზნებით. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი გამოცხადდება მტრის აგენტებად (რასაც ხელს შეუწყობს მათი ლიდერების მოსკოვური ვიზიტები, რომლებიც არჩევნების წინ გახშირდება). შედეგად, საპარლამენტო არჩევნებში კონსტრუქციული ოპოზიცია მიიღებს 40-50 მანდატს (რაც მის მიმართ მოსახლეობის ნდობის ადეკვატური – და მეტიც – იქნება). დანარჩენი ოპოზიცია ვერ მიიღებს ვერაფერს, ხოლო ადგილების ორ მესამედს პარლამენტში კვლავ დღევანდელი ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაეპატრონება. საპარლამენტო უმრავლესობა კენჭისყრით დაუჭერს მხარს ახალ პრემიერს – სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს. ოპოზიცია კენჭისყრაში მონაწილეობას არ მიიღებს და, ალბათ, დარბაზსაც დატოვებს პროტესტის ნიშნად (იქნებ არც დატოვოს). ამასობაში, პირდაპირი კენჭისყრით არჩეული ახალი პრეზიდენტიც გვეყოლება.

ყველაფერი მოხდება მარტივად და გენიალურად. სიახლის მომხრეები მორცხვად იტყვიან, რომ ხელისუფლება განახლდა; არსებულის შენარჩუნების მომხრეებიც ამასვე იტყვიან, ოღონდ, უფრო დაჟინებით. თან, გონის დაკარგვამდე იზეიმებენ, რომ ძალაუფლება არ დათმეს.

ბოლოს, ყველანი შევთანხმდებით, რომ მიშა მაგარია!

P.S.: ვინც ამ სტატიაში გამოთქმულ მოსაზრებებს არ ეთანხმებით, მაშინ, თქვენ ბრძანეთ, სხვაგვარად როგორ უნდა შეიცვალოს ამჟამინდელი ხელისუფლება არჩევნების გზით 

============================

ია ანთაძის ბლოგი: ”შემოდგომის ყვავილებს დიდებაში მივიტან”

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

„შემოდგომის ყვავილებს დიდებასთან მივიტან“

Feb 21: 18:05

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

უკვე ყველამ დავიზეპირეთ, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლა არჩევნებით და კონსტიტუციური ვადების დაცვით ჯერ არ მომხდარა. არ ყოფილა შემთხვევა, რომ სახელისუფლო პარტია მთლიანად წასულიყო ოპოზიციაში, ოპოზიციური პარტიები კი ხელისუფლებაში მოსულიყვნენ.

მაგრამ ამ ზოგადი ტენდენციის დაშლა ორ ჭრილში შეიძლება. შესაბამისად, გაგრძელებასაც სხვადასხვანაირს უნდა ველოდეთ.

პირველი ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება გაძევებულ იქნა სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომით –>
2. ედუარდ შევარდნაძე მშვიდობიანი რევოლუციის ფონზე გადადგა –>
3. დადგა დრო, როდესაც ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს.

მეორე ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
2. ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლებაც შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და კვლავ პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
3. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაც შეიცვლება ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით, ისევ და ისევ, პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად.

საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება.

იმისთვის, რომ განვსაზღვროთ, ზოგადი ტენდენციის ორგვარი განმარტებიდან რომელია უფრო შესაბამისი დღევანდელი პოლიტიკური მომენტისთვის, უნდა ვცადოთ იმის გარკვევა, რა ფაქტორები მოახდენს გავლენას პოლიტიკური პროცესის ამა თუ იმ მიმართულებით გაგრძელებაზე.

პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:

1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.

ედუარდ შევარდნაძის პრეზიდენტობისას, 1998 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, თბილისის საკრებულოში მოქალაქეთა კავშირმა ყველა სხვა პარტიაზე მეტი მანდატი მიიღო, მაგრამ ოპოზიციურმა კოალიციამ ჯამში მანდატების უმრავლესობა და საკრებულოს მართვის უფლება მოიპოვა. აი, ამგვარი სქემის ამოქმედება საქართველოს პარლამენტში მოგვცემდა იმის თქმის საშუალებას, რომ ხელისუფლება არჩევნების გზით, მშვიდობიანად შეიცვალა.

მაგრამ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ასეთი შედეგი თავისით ვერ დადგება: ვერც ოპოზიციური პარტიები გაძლიერდებიან, თუ მათზე წნეხი არ მოიხსნა; არც ადამიანებს გაუქრებათ შიშის გრძნობა, თუ მათი დაშინება არ შეწყდა (ვგულისხმობ ბიზნესმენს, მოსამართლეს, მასწავლებელს, ჟურნალისტს და ყველა სხვას). რაც მთავარია, ვერც ნაციონალური მოძრაობა დათმობს ძალაუფლებას მხოლოდ იმის გამო, რომ მიხეილ სააკაშვილს კონსტიტუციით განსაზღვრული საპრეზიდენტო ვადა ამოეწურება.

საქმე ის არის, რომ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელია პოლიტიკური ძალაუფლების გამოყენება უკანონო სიმდიდრის მოსაპოვებლად. ქვეყნებში, სადაც სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელი არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს კანონის უზენაესობა, მმართველი პარტიები ნებით არასოდეს თმობენ ძალაუფლებას. ეს ორი მოვლენა – თავისუფალი სასამართლო და ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა – პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან. როგორც წესი, დამოუკიდებელი სასამართლოს არმქონე ქვეყნის ლიდერები კანონს მიღმა ცხოვრობენ და მერე ძალაუფლებას ებღაუჭებიან, რადგან ძალაუფლებასთან ერთად ყველაფერს კარგავენ – სიმდიდრეს, თავისუფლებას, პოლიტიკაში ყოფნის და, ხშირ შემთხვევაში, სამშობლოში ცხოვრების უფლებასაც.

ამიტომ, თუ სახელისუფლო პარტიაზე სერიოზული წნეხი არ განხორციელდა (როგორც ქვეყნის გარეთ, ისე ქვეყნის შიგნით არსებული ძალების მხრიდან), ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა არ ხდება – მეტისმეტი რისკია ყოფილი მმართველებისთვის და იმიტომ. ხელისუფლებიდან ავტორიტარი ლიდერების წასვლას ყოველთვის წინ უძღვის საუბარი მათ ზღაპრულ ქონებაზე და თან სდევს საუბარი გარანტიებზე. ოღონდ, გარანტიების ხსენება, როგორც წესი, საყოველთაო ძალადობის ფონზე იწყება.

შესაბამისად, მშვიდობიანად და არჩევნებით ხელისუფლების შესაცვლელად, პირველ რიგში, არსებული ხელისუფლების პოლიტიკური ნებაა საჭირო. თანაც, ეს ნება არჩევნების დღეს კი არ უნდა გამომჟღავნდეს, არამედ, წლების განმავლობაში უნდა არსებობდეს და პოლიტიკურ პროცესს განვითარების საშუალებას აძლევდეს.

გამოდის, მხოლოდ ის ხელისუფლება შეიძლება შეიცვალოს არჩევნების გზით, რომელიც კანონის ფარგლებში მოქმედებს და რომელიც, ვიდრე ძალაუფლებას დათმობს, სულ მცირე, სამართლიანი სასამართლოს არსებობას უშვებს.

რეალობას თუ არ გავექცევით, უნდა ვაღიაროთ, რომ საქართველოში არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლის შანსი ძალიან მცირეა. რადგან ხელისუფლების არჩევნებით შესაცვლელად, აი, რა უნდა მოხდეს: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებამდე დარჩენილ წელიწადნახევარში მიხეილ სააკაშვილმა უნდა გაათავისუფლოს სასამართლო და გაწიროს ბევრი თანამებრძოლი, არ შეუშალოს ხელი ოპონენტი პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებას, გამოთავისუფლებული მედიის მხრიდან მოისმინოს ათას ერთი ტყუილი და მართალი საკუთარ თავზე, უარი თქვას ხალხისა და ფინანსების კონტროლზე და, რაც მთავარია, ეს ყველაფერი იმისთვის უნდა ჩაიდინოს, რომ ბოლოს აღმოჩნდეს ოპოზიციაში (ანუ უმცირესობაში).

რატომ უნდა გვქონდეს მოვლენების ამგვარად განვითარების მოლოდინი?

მით უმეტეს, რომ არსებობს ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის მეორე, გაცილებით უმტკივნეულო გზა მთელი ნაციონალური მოძრაობისთვის და პირადად მიხეილ სააკაშვილისთვის. ეს გზა მე ამგვარად მესახება: ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაიწყებს თანამშრომლობას კონსტრუქციულ ოპოზიციასთან, ვთქვათ, საარჩევნო გარემოს გასაუმჯობესებლად, უსაფრთხოების კონცეფციის დასახვეწად და კიდევ სხვა კეთილშობილური მიზნებით. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი გამოცხადდება მტრის აგენტებად (რასაც ხელს შეუწყობს მათი ლიდერების მოსკოვური ვიზიტები, რომლებიც არჩევნების წინ გახშირდება). შედეგად, საპარლამენტო არჩევნებში კონსტრუქციული ოპოზიცია მიიღებს 40-50 მანდატს (რაც მის მიმართ მოსახლეობის ნდობის ადეკვატური – და მეტიც – იქნება). დანარჩენი ოპოზიცია ვერ მიიღებს ვერაფერს, ხოლო ადგილების ორ მესამედს პარლამენტში კვლავ დღევანდელი ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაეპატრონება. საპარლამენტო უმრავლესობა კენჭისყრით დაუჭერს მხარს ახალ პრემიერს – სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს. ოპოზიცია კენჭისყრაში მონაწილეობას არ მიიღებს და, ალბათ, დარბაზსაც დატოვებს პროტესტის ნიშნად (იქნებ არც დატოვოს). ამასობაში, პირდაპირი კენჭისყრით არჩეული ახალი პრეზიდენტიც გვეყოლება.

ყველაფერი მოხდება მარტივად და გენიალურად. სიახლის მომხრეები მორცხვად იტყვიან, რომ ხელისუფლება განახლდა; არსებულის შენარჩუნების მომხრეებიც ამასვე იტყვიან, ოღონდ, უფრო დაჟინებით. თან, გონის დაკარგვამდე იზეიმებენ, რომ ძალაუფლება არ დათმეს.

ბოლოს, ყველანი შევთანხმდებით, რომ მიშა მაგარია!

P.S.: ვინც ამ სტატიაში გამოთქმულ მოსაზრებებს არ ეთანხმებით, მაშინ, თქვენ ბრძანეთ, სხვაგვარად როგორ უნდა შეიცვალოს ამჟამინდელი ხელისუფლება არჩევნების გზით


THE GREAT SIMULATOR – Mikhail Saakashvili as a prominent film director and his technique of Overlapping


 Saakashvili’s government is famous for staging different plays and shows to justify and decorate its “heroic” actions and denounce and blame the opponents – be they international or domestic. Usually such plays which people attribute to “Vano Pictures Inc.” (after the name of the Interior Minister Vano Merabishvili) appear not randomly but rather as a well timed attempt to overlap some facts and events unpleasant for Saakashvili’s government and move public’s interest from a real problem to a fake simulation. Since sometimes the response needs to be rather quick, for years Saakashvili came to idea that such “holy(bluff)wood” needs to be operational on 24X7 format to allow rapid and mind-shocking response.

The very first attempt of such an Overlapping happened in few months after Saakashvili’s first elections. Koba Davitashvili, a prominent member of Saakashvili’s team left the United National Movement and expressed strong disagreement with Saakashvili’s attempt to change the Georgian constitution in a way which would give (and regretfully later did give) nearly uncontrolled power to the president! For Saakashvili, being then a crowned prince of Democracy and a Wizard of transparency, such a blow was very painful, so he did act swiftly in rather unusual manner. That evening George Kenchadze, a quite unknown member of the ruling party was arrested in the State Chancellery building for a bribing attempt, the whole media switched their primetimes to cover that story and Davitashvili’s allegations towards Misha becoming a mini-Putin remained mainly unheard by the public. One year later that man, imprisoned and trailed without any information given to public and media (e.g. for whom the 100,000 USD was intended to be given), was secretly released. It was one day story – one news-killer bullet. It went well and Saakashvili discovered a brilliant way how to blind and deaf public. Apparently, he even had a meeting with his inner circle and advised to work on that tactics of overlapping. For every news there might be a killer the counter-news should be created – that was his invention.

The vivid example of such an action was internationally uncovered by Norwegian observers during 2008 election campaign in village Khurcha (Western Georgia), where Georgian government staged a play of “Abkhaz” shelling a bus, transporting the Georgian voters form Abkhazia to Georgia. The specially brought journalists were placed in advance like in theatre to watch a show. The Georgian government was willing to impress international society with showing how Abkhazians limit the rights of Georgian population, and whilst that is very true, there is no need to create faked evidences on that! The event called Khurcha accident was well documented by Human Rights Georgian office as “Machiavellian Conspiracy”, not only as an attempt to blame Abkhazian side but as an attempt to overlap the mass violation of the election process and voting happening in Tbilisi, Marneuli, Batumi,Kutiasi and elsewhere.
www.humanrights.ge/admin/editor/uploads/pdf/Khurcha.pdf

It needs to be emphasized that the American journalist who investigated Khurcha events has been beaten 4 times by Merabishvili’s men during 2 year period. Last time, just two days ago

http://www.humanrights.ge/index.php?a=main&pid=12978&lang=eng

Another astonishing example of Misha’s talented directing and performance was a show in Ganmukuri village, where after Russian peacekeepers assault on Georgian soldiers, patrolling local patriot camp, Misha appeared there as modern BraveHeart pushing by his chest armed Russian soldiers and shouting on Russian officer, threatening the Russian general in command of peacekeepers. It was an impressive show and one could question how the hell bodyguards would allow the president and command-in-chief of Army to engage in such a confrontation with adversary armed personnel if not a case it being a staged comedy.
www.civil.ge/eng/article.php?id=16138
http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1930512,00.html
What a Brave Heart in fact Saakashvili is the whole world witnessed during 2008 August war, when he was chewing his tie or abandoning the French Foreign minister and running away like a rabbit after just hearing sounds of a jet’s roar.

During 2009 nearly 100-days protests MIA (Interiors Ministry)’s “Vano Pictures” released several clips for denouncing peaceful protesters. In one of the recording series, released March 25-31, the Ministry’s agent was trying to provoke some members of an opposition party (Nino Burjanadze’s Democratic Movement) to buy ammunition. The man, a “metaphysical philosopher” as he describes his background, with no connections to army, the man who was claiming that he would bring thousands of armed personnel to demonstration, was used as the main scapegoat. Another similar footage of a protester man in the tent, to whom another person, allegedly MIA agent again, which was filming the show, proposed to test a free narcotics, which he accepted. As it was noticed by lawyers and human rights activists, in both cases, the MIA movie-makers failed to remember or to know at all, that in such arrangements the proposer and seller of the arms or drugs must be seen as a prime criminal and prosecuted, and it is illegal for legal institutions to stage such proposer-initiated probes! What was the most interesting: first movie had been released 2 weeks before the mass protests announced date. Besides, as the Radio Liberty has noticed: “…it is also conceivable that the entire operation was intended at least in part to enhance the prestige of the Interior Ministry and to deflect attention from the controversial announcement that the prison sentences handed down to four of its staffers have been halved, and the men will shortly be released.” http://www.rferl.org/content/Georgian_Arrests_Raise_Disturbing_Questions/1516070.html
In fact, sadistic killers of the Sandro Girgvliani were soon pardoned by Saakashvili after not yet serving even a half of their yet mild sentence of 6-8 years (to be compared: in Saakashvili’s Georgia the man still serves 9 years for stealing a little pig!)

During that hard-for-Saakashvili spring 2009 protests police has used non-uniformed gangs to attack and intimidate protesters. Several times such attacks were recorded. Despite of nearly 100 victims passing that silent terror not a single case was investigated by Georgian unjust justice system. Moreover, on May 6, June 12, and especially June 15 violent crackdown the police and/or plain-clothed policeman used rubber bullets, sticks and rocks against demonstrators. Police detained and beaten George Gachechiladze, oppositional celebrity singer and protest leader. Two protesters been blinded by plastic bullets, which was initially denied by Police spokesperson to be used. Later he even admitted, that the shots were targeted to the protesters heads, as “it was dark and police forces saw nothing but heads” (!). On June 15 even journalists were attacked by police and video equipment detained. Again, no investigation was held, only apologies were expressed by Police Deputy Minister.

https://www.amnesty.org/en/library/asset/EUR56/001/2009/en/2d4db874-5e22-4fc0-99a5-54f2015fa1bc/eur560012009en.html

But on June 19, the opposition members circled Parliament’s building and verbally assaulted some President supporter MPs. At the same time, several young men in black, which opposition claimed to be non-uniformed police, were throwing stones towards Parliament’s direction. The state televisions, ignoring the mass protests for weeks and never reporting respective footage of the police attacks on protesters, were timely invited to record and immediately aired such an outstanding “violent attack of protesters on Parliamentarians”. Although it is shown in media recording that the stone throwers the same time attacked peaceful demonstrators, nobody was questioned, whether that was a well-mastered provocation. Several ambassadors were also contacted and asked to express their opinions and US Ambassador John Tefft eagerly denounced opposition for this “violent attack” on Parliament. The coverage of that day event in National puppet-media was longer than of all 90 days of previous peaceful meetings and attacks on protesters. Interestingly that has happened few days before MIA Minister Merabishvili’s already delayed trip to Washington, DC. So instead of answering difficult questions regarding previous days clearly government-concerted attacks on protesters, Merabishvili enjoyed a luxury to speak mainly about that last event and “violence of protesters”.

On March 13, 2010 the whole world was astonished to watch out the fake Russian invasion report, prepared and aired without proper notification by the Imedi TV, one of the major Georgian TV. Later it was regarded as World’s all-time No.1 Shocking Hoax by the Time magazine.
http://www.rferl.org/content/Saakashvilis_Erratic_Response_To_Invasion_Hoax_Raises_Suspicions/1984530.html
http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,1931133_1931132_1972067,00.html
After the fake invasion report Internet forums placed a record of conversation between allegedly the Imedi TV directors – Director General Arveladze and his Deputy Tsamalashvili. In this conversation a man, allegedly Arveladze tells a woman (allegedly Tsamalashvili) that “Misha” (Saakashvili’s nickname) is against of putting warning on the footage, notifying the public that the report is fake! He says, “Misha” wants the maximum [shocking] effect of the report not to be diminished!

The government of Georgia has ruled out opposition’s proposal to examine the phone conversation, although such a probe was carried out by the New Rights opposition party and western qualified experts proved the recording to be genuine conversation, rather than artificially constructed of the fragments, which was Arveladze’s explanation of the case (by which he admitted it was his voice, but “cut-and-glued”, he said).
www.humanrightsge.org/index.php?a=main&pid=8210&lang=eng

On May 6, 2010, Saakashvili declared May 6 (St. George’s Day in Georgia) – an anniversary of Police beating people outside Tbilisi Police HQ – as Police Day and held victorious Parade of Police forces outside glass-walled MIA building. Nearly 15,000 law enforcement persons outlined their loyalty to their Emperor, which sustained hard year of nearly isolation. Opposition and people have marched to the place trying to express protests, but were stopped by mass police forces nearby. Saakashvili and Merabishvili again staged the “drama” – Police officers suddenly have spilled the red paint on their uniforms and faces, mimicking “badly injured and blooded victims” of “violent protesters”. There are photos which show such astonishing “performance” of Merabishvili’s “artists”.

 


After Russian-Georgian conflict in 2008, change of administration in Washington and change of Ambassador in Tbilisi Saakashvili had hard time of nearly lonely year having not a single political meeting rather than attending some middle-level business meetings (of Catalan Businessmen in Barcelona which was on Spanish language), social events (mainly in Arabic world) and inaugurations (in Latin America). This time the Georgian government revealed unexpected desire to get closer ties with Iran leadership – most probably to attract international attention by such controversial steps. At the same time new wave of spy scandals were announced by MIA.

The several explosions during 2009-2010 took place in Western Georgia, and even outside US Embassy in Tbilisi.

On Nov 5, Georgian MIA arrested 20 people (later the number was down to 13) in a what was said major – several-year long counterintelligence operation. 6 military pilots of Georgian army have been detained, as well as some Tbilisi and Adjara based businessmen in operation called Enveri, by the name of double agent which allegedly Georgian intelligence contracted as early as in 2006! What was interesting that when it was announced in TV, the Rustavi-2 channel has offered a full-blown movie about Enveri operation the same evening, which means that intelligence officials were very interested in show not to be delayed. Another question was if the operation watched the traitors for so long time why the pilots were not arrested before – at least during August 2008 war – when they could have made significant damage to Georgian warfare and operational capabilities (and supposedly have done so!), as they were engaged in escorting Georgian army leadership, the movie said.

Nov 28 blast in central Tbilisi outside major opposition Labor party killed a citizen, living in the neighborhood, 58 year old lady. Another blast occurred in half an hour in the outskirts of Tbilisi, crashing the grocery store.
People were soon informed that another big terrorist team from Western Georgia was arrested and in the footage (ironically called by public Enveri-2) the Georgian layman with very low knowledge of any military issues (messing up different types of ammunition names) was telling by monotonous storytelling how the Russian army officer Zhenia had threatened to kill all his family unless he was carrying out terrorist acts in the whole Georgian territory. Interestingly, the terrorist has messed up the fence of US embassy with the other one of nearby cemetery (quite different types of fences one should mention. Ministry of Interior said that the main person, nicknamed “Kochoia” was still at large and promised more arrests to follow.

And finally, few days ago, the Kochoia was proudly announced to be arrested in Gali district. Abkhazians have expressed anger over what they called – abduction of a “peaceful peasant” from their controlled territory. But the most interesting televised event has again happened on Feb 23 evening and again at the Imedi TV station.
The journalists – Nodar Meladze (the one who took a 1 hour- worship-style personal interview with MIA minister 2 months ago, which many called start of election campaign by Merabishvili) and even more famous Lasha Kharazishvili (the anchor of that well-remembered Russian invasion hoax a year ago) appeared shaken but brave in the news program showing in a live action how policy was searching bombs at their offices and nearby! They were reporting – “15 meters from were we stand the police and miners are now eliminating the explosive, we don’t know what is it, but most probably – Hexogen!” Everyone I know was amazed – why the hell to keep journalists in 15 meters from the site of possible explosion? It was either fake or the police in Georgia simply takes no care of human lives!. Imedi TV reporter was stopping the passer-by people in the neighborhood and asking an incredibly wise question – “do you know what’s going on in the Imedi building?” The people were wondering – “we don’t know for sure but we have heard, it’s a bomb!” Apparently that was to document that some people in Tbilisi still watch the Imedi news which became outrageously unpopular since the fake war simulation. What was the most interesting in the footage, apparently arrested Kochoia said to police that he has thrown several bombs on Imedi TV territory nearly 4 months ago! And those bombs were planted in chocolate box, skimmed-milk can and juice package!! What a wonderful case in product-crisis-hit Georgia – nobody has touched such desirable items for 4 months! People were laughing at this miserable “invention” calling the nearly 12 hour footage Enveri-3, and many have noticed that all the search and massive road blocking happened not far – 1 km away from US Embassy  and just the same night when top officials of US State Department – James Steinberg and Phil Gordon came to Tbilisi.

Coincidence? You’d bet!..
http://news.yahoo.com/s/afp/20110224/wl_afp/georgiarussiaconflictmedia_20110224112121

Saakashvili was a Man on Stage for 2003-2006. He lost popularity at home and become an antihero in 2007. He bluffed the whole world by his “resignation” and two incredibly falsified elections in 2008 and with new term and 80% parliamentary majority mastered jumped immediately in the Russian trap of war in South Ossetia. Now he seems a person who everybody would be happy not to meet or speak – man of yesterday and with no future, man who does nothing but bluffs and invents some Munchausen stories about his great success and greatest future developments. The President, which sells anything (including farming lands to Africaner Boers for settlement in Georgia) hoping to collect enough money to pay to his last hope and savior – Police!
So instead of pretty innocent and kind Munchausen he turns to be a dangerous simulator. He wants to threaten the world by his illusions and although many of his illusions might be true, by inventing the cases and by cartooning them he simply damps even the realistic threats.


On Feb 11 Misha had live televised 75-min annual report to the Parliament, his speech was full of lies, exaggerations and unanswered questions about elite corruption, unjust and manipulated courts, pocket-puppet media, racketed businesses… After being interrupted 33 times by flattering applauds from his monogamous Parliament, he looked nothing else but youngish Brezhnev – mighty in lies and shaken in reality. Long time MP Gigi Tsereteli, who adjusted his true dedication and eternal love to every political party from Communist to United National Movement, found nothing better than to compare Mikheil Saakashvili with Ronald Reagan! Leaving aside the success of these two men and the place they have in their countries histories and countrymen hearts, one difference is crystal clear:
 

 

– Ronald Reagan was a Great Communicator (and he rests in history with this name if not many better ones!)
– Mikheil Saakashvili is a Great Simulator (and he will rest in history with this name, if not many worst ones!)

 

 

      


”თურქეთი ჩვენი მეგობარია!” ? – კომენტატორი ”ბათუმელები” ია ანთაძის ბლოგიდან


http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2293138.html#relatedInfoContainer

ავტორი: ბათუმელები

18.02.2011 02:47

==================

თურქეთი ნელ–ნელა , მაგრამ საფუძვლიანად შემოდის და არა მარტო ეკონომიურად, არამედ კულტურულადაც ისევ ცდილობს აჭარის დაპყრობას.

ვერც გაამტყუნებ, – საქართველოს ხელისუფლებისგან გზა ფართოდ აქვს გახსნილი.

 სააკაშვილმა ბათუმი ევროპულ სამუსიკო მექად გამოაცხადა. მსოფლიო დონის ვარსკვალავებიც თვეგამოშვებით სტუმრობენ ზღვისპირა ქალაქს. ეს ყველაფერი ძალიან კარგია, მაგრამ ვერც საქართველოს პეზიდენტი და ვერც აჭარის ხელისუფლება რატომღაც ვერ ხედავენ რეალურ ფაქტებს ან უარესი, ხედავენ და არ იმჩნევენ.

დასავლეთ საქართველოში ამჟამად 197 მუსლიმანური საკულტო და სასწავლო დაწესებულება მოქმედებს. აქედან 184 აჭარაშია. 44 ობიექტი კულტურულ–ისტორიული მნიშვნელობისაა, დანარჩენი საკულტო და სასწავლო ცენტრებია. მარტო ხულოს რაიონში 77 ასეთი მუსლიმანური სასწავლო ცენტრია.

არდადეგების პერიოდში ბავშვები ყურანსა და ისლამს შეისწავლიან, რომელთა რაოდენობა 60–ს აღწევს, დღეისათვის 3000 აჭარელი მოზარდი მედრესეებში სწავლობს, რომლებიც სოკოებივით მრავლდება აჭარაში. სასულიერო პანსიონატები აჭარის მაღალმთიან რაიონებში მოქმედებს, სადაც ბავშვები ისლამის საფუძვლებს ეცნობიან, ღამესაც ათენებენ და იკვებებიან კიდეც. როგორც ამბობენ, ამ ყველაფერს საქველმოქმედო საზოგადოება „მადლი“ აფინანსებს, რომლის უკან არაბული ფული მოიაზრება, თუმცა ამის დამადასტურებელი ფაქტები არ არსებობს.

აჭარის მაღალმთიან სოფლებში ხელმოკლე ოჯახები ბავშვებს სასწავლებლად თურქეთში აგზავნიან. თურქები კი უკან დაბრუნებულებს აჭარაში მომრავლებულ თურქულ კომპანიებში მაღალანაზღაურებად სამუშაო ადგილებს პირდებიან.

===============================

სოლომონ თერნალელი:

ამას ჰქვია შენელებული მოქმედების ბომბი. შედეგი 3-5 წელიწადში სახეზე იქნება.

შედეგი იქნება რეალურად საქართველოსგან დამოუკიდებელი და თურქეთზე დამოკიდებული აჭარა.

ამ პოლიტიკის გატარება, ნაწილობრივ მაინც, შედეგია პრეზიდენტის დედის – გიული ალასანიას თურქოფილიისა!

დედა ნახე, შვილი ნახე…

აჭარა თუ ვეღარ ვნახე?


”ბურები გადაარჩენს საქართველოს!”?


ბურები (ჰოლანდიურად ”ბურ” – გლეხს, ფერმერს ნიშნავს) მე-17 საუკუნიდან ”აღმოსავლეთ ინდოეთის ჰოლანდიური კომპანიის” მიერ დაარსებული ადმინისტრაციის ფარგლებში დასახლდნენ სამხრეთ აფრიკაში, სადაც ორი თავისუფალი დასახლება – ორანჟის თავისუფალი შტატი და ტრანსვაალი – შექმნეს და იქ დიდი მამულები ჰქონდათ, რომელშიც იაფი მონური შრომის და თანამედროვე ტექნოლოგიების გამოყენებით საკმაოდ წარმატებული სოფლის მეურნეობა შექმნეს. ბურების ძირითადი ნაწილი ჰოლანდიელები იყვნენ, თუმცა იქ სახლობდნენ ასევე გერმანელი, სკანდინავი, პორტუგალელი, ბერძენი, პოლონელი, შოტლანდიელი, ირლანდიელი და ინგლისელი მიგრანტებიც. ბურები პროტესტანტები (კალვინისტები) არიან. მე-19 საუკუნეში დიდი ბრიტანეთის იმპერიამ, რომელშიც შედიოდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის დღევანდელი ტერიტორიაც, დაუშვა იქ ე.წ. თავისუფალი მიწების პრაქტიკა და ბურები ფაქტიურად დამოუკიდებლები იყვნენ.

მაგრამ 1880 წლისთვის თავისუფალი მიწების სტატუსი გაუქმდა. ბურები აჯანყდნენ და ე.წ. ინგლის-ბურების I ომი (1998-81) მათი გამარჯვებით და ტრანსვაალის დამოუკიდებლობის აღიარებით დამთავრდა. მაგრამ ინგლისელებმა დიდი რაოდენობით ჯარების კონცენტრაციის შემდეგ 1899-1902 წწ. ინგლის-ბურების II ომში დაამარცხეს ბურები და გააუქმეს მათი დამოუკიდებლობა. თუმცა ფორმალურად შეზღუდული დამოუკიდებლობა კოლონიებისთვისაც დაწესდა და ამ კოლონიებმა სამხრეთ აფრიკის  კავშირი შექმნეს. 

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში მე-20 საუკუნის ბოლოს აპარტეიდის დამარცხების და ქვეყნის სათავეში შავკანიანი უმრავლესობის მოსვლის შემდეგ ბური ფერმები ხშირად გამხდარან კრიმინალური თავდასხმების (ხოლო ზოგის აზრით -ეთნოციდის) სამიზნე. რამდენიმე ასეული ფერმერი იქნა მოკლული, გაძარცვული და იძულებული გახდა გაეყიდა თავისი ფერმა. განსაკუთრებით დიდი გამოძახილი მოჰყვა 2010 წ. აპრილში თეთრკანიანი ბური ლიდერის იუჯინ ტერ ბლანშეს მკვლელობას შავკანიანების მიერ.

  

 სამხრეთ აფრიკის მთავრობის მიწების ახალი რეფორმა ბურების შეშფოთების მიზეზია და ისინი სულ უფრო დაუცველად გრძნობენ თავს. ისინი იძულებულნი არიან გასამხედროებული ჯგუფები შექმნან თავის დასაცავად, რადგან სამხრეთ აფრიკის პოლიცია ვერ ახერხებს მათ ეფექტურად დაცვას.

შეიქმნა ბურების გადასახლების რამდენიმე გეგმა, სადაც სამიზნე ტერიტორიებად ავსტრალია, კანადა და ახალი ზელანდია განიხილება. მაგრამ ყველა ამ ქვეყანაში ბურების გადასახლება სერიოზულ ფინანსურ დანახარჯებს უკავშირდება. 

2010 წელს საქართველოს სახელმწიფო მინისტრმა დიასპორების საკითხებში მირზა (პაპუნა) დავითაიამ აფრიკაში ვიზიტით ყოფნისას ბურ ფერმერებთან გაფორმებული მემორანდუმი ჩამოიტანა.

მემორანდუმის ყველაზე მნიშვნელოვანი მუხლი არის შეთავაზება, რომელიც ეხება ბური ფერმერების ბიზნესის გადმოტანას საქართველოში. 40 000 ბური ფერმერის სახელით საქართველოში ჩამოვიდა ბურ ფერმერთა დელეგაცია, რომელთაც დაათვალიერეს მიწები და გაეცნენ საქართველოს მიწათმოქმედების და მესაქონლეობის ტრადიციებს და პირობებს. ბურებს მოეწონათ საქართველოში მეღვინეობის განვითარების ტრადიციები (სამხრეთაფრიკული ღვინოები, განსაკუთრებით, კაბერნეს და მერლოს ტიპის, ბოლო 30-40 წლის განმავლობაში მსოფლიოს ღვინის ბაზრის ერთ-ერთ ლიდერებად იქცნენ). საინტერესოა, რომ ბურებს დაცვის გარანტიები მისცა და საქართველოს პოლიციის ეფექტურობა პირადად გააცნო შინაგან საქმეთა მინისტრმა და სააკაშვილის რეჟიმის ხერხემალმა ვანო მერაბიშვილმა. ბურების მცირე ჯგუფმა დაათვალიერა მიწები ქართლში (რუსთავის და მცხეთის რაიონები), კახეთში და შირაქში. შირაქში უკვე განსაზღვრულია ბურებისათვის გადასაცემი მიწის გამოსასყიდი ფასი – 40 ლარი 1 ჰექტარ მიწაზე. აღსანიშნავია, რომ იმავე მიწის შეძენის მსურველ საქართველოს მოქალაქეს მინიმუმ 600 ლარის (15-ჯერ ძვირი ფასის!!) გადახდა მოუწევს!

 რა შეიძლება იყოს დადებითი და უარყოფითი ამ ”არაჩვეულებრივ მიგრაციაში”, როგორც ამ პროექტს ინგლისურ გაზეთ ”ინდეპენდენტის” კორესპონდენტი უწოდებს:

 დადებითი ფაქტორები:

1)      ბურებს ნამდვილად გააჩნიათ საკმაოდ მდიდარი და მრავალწლიანი ფერმერული გამოცდილება, და მათი ეს გამოცდილება – მეღვინეობაში, განსაკუთრებით,  შეიძლება ნამდვილად დადებითად წაადგეს საქართველოში ყურძნის ჯიშების სელექციას ან რომელიმე ახალი ტექნოლოგიების სწრაფად დანერგვას.

2)      არაა გამორიცხული, რომ ბურების პრობლემების გადაჭრისათვის როგორც მათმა არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, ასევე სამხრეთ აფრიკის და უფრომეტად – ნიდერლანდების მთავრობამ – საგრანტო დახმარება გამოჰყონ (თუმცა სავარაუდოდ ეს დახმარება, ან მისი დიდი ნაწილი მაინც, თავად ბურებს გადაეცემათ და არა – საქართველოს). არსებობს მოსაზრება, რომ ბურების ჩამოსახლების პროექტი საქართველოს პირველი ლედის პირადი ინიციატივაა.

3)      საქართველოს მიმართ ევროპის და დასავლური სამყაროს დაინტერესება გაიზრდება – საქართველო კარგა ხნით მოხვდება საინფორმაციო საშუალებების მხედველობის ველში, როგორც უაღრესად არაორდინალური საიმიგრაციო პროექტის ლაბორატორია

4)      თუ ბურები საქართველოში დასახლდებიან და მოქალაქეობას მიიღებენ, ამით საქართველოს მოსახლეობის ოდენობა გაიზრდება და მოსახლეობის, როგორც შრომისუნარიანი და გადახდისუნარიანი ნაწილის, ასევე – ჯარში გასაწვევი ნაწილის პროცენტული ზრდა მოხდება, რაც თანამედროვე სამყაროში პოზიტიურ დემოგრაფიულ ფაქტორად ითვლება.

მაგრამ, მოდით, ახლა უარყოფით ფაქტორებზე ვილაპარაკოთ:

  1. საქართველო, განსხვავებით კანადისა და ავსტრალიისაგან,არ მიეკუთვნება ქვეყნებს, სადაც დიდი ტერიტორიები აუთვისებელია. ამიტომ, ასეთ ქვეყანაში დიდი ოდენობით არამკვიდრი მოსახლეობის იმიგრაცია უეჭველად გამოიწვევს დაპირისპირებას ახლადჩამოსულ და მკვიდრ მოსახლეობას შორის. განსაკუთრებით, თუ ახლადჩამოსახლებული მოსახლეობა ეთნიკურად და რელიგიურად განსხვავდება მკვიდრისაგან და, მით უფრო, როცა ეს ხდება ეკონომიკური კრიზისის ფონზე.
  2. აბსოლუტურად მიუღებელია ფაქტი, როდესაც ქართული მიწის გასხვისება უცხოელებზე ხდება უფრო იაფად, ვიდრე მკვიდრ მოსახლეობაზე! ეს პირდაპირ ადასტურებს იმას, რაშიც ბევრი სხვა და მეც, ვადანაშაულებთ საქართველოს ხელისუფლებას, რომ მას სურს მკვიდრი მოსახლეობის ქვეყნიდან გარეკვა – პოლიტიკური მიზეზების გამო – რამდენადაც ხედავს, რომ მისი რეიტინგი ამ მოსახლეობაში მკვეთრად დაცემულია და აღდგენას არ ექვემდებარება. ამიტომ საქართველოს ხელისუფლება ნებისმიერი საშუალებით ცდილობს, რომ საქართველოს მოქალაქეებს ხელი ააღებინოს საკუთარ სამშობლოზე და მოახდინოს მათი დეპორტაციის ფინანსური მოტივირება. აღსანიშნავია, რომ ბურებისათვის შერჩეულ მიწების საკმაო ნაწილი უკვე არის საქართველოს მოქალაქეების მფლობელობაში, რაც ან შეცდომაა, ან გამიზნული ტაქტიკა, რომ ამ ადამიანებს (ისევე როგორც ადლიასა და ანაკლიაში) თავიანთ საკუთრებაზე იძულებით ათქმევინონ უარი.
  3. ბურების ჩამოსახლებას აშკარად ცუდი პოლიტიკური სუნი ასდის. საქართველოს მთავრობა უკვე ცდილობს დასავლეთის თვალში პოლიტიკური ქულების დაწერას. არაა გამორიცხული, რომ საქართველოს ავანტიურისტი პრეზიდენტის მენტალიტეტში ბურების ჩამოსახლებას (ისევე, როგორც უცხოელიმასწავლებლების დივიზიის ჩამოყვანას) გარკვეული ანტირუსული ცოცხალი ფარის მნიშვნელობა ენიჭებოდეს – ლოგიკით, თუ რუსეთი ისევ დაგვარტყამს, საფრთხის ქვეშ დადგებიან უცხოელი მოქალაქეები და უცხოეთის მთავრობები უფრო აქტიურად დაგვიცავენ – ”ეგებ ნატოს ჯარები შემოიყვანონ!” ასეთი ”ლოგიკა” აბსურდულია ნორმალური პოლიტიკოსისთვის, მაგრამ არა სააკაშვილის ტიპის ”ემოციური” მმართველისათვის, რომელმაც 2008 წლის 12 აგვისტოს ”სარკო-ზეიმზე” ხალხის მასიური კონცენტრირება და უცხოელი ლიდერების ჩამოყვანა სწორედაც რომ თავისი უსაფრთხოების გარანტირების მიზნითაც განახორციელა.
  4. პოლიტიკური მოტივი იმაშიც იქნება გამოყენებული, რომ კახეთის, შირაქის და ქართლის მოსახლეობის პროტესტული განწყობილების ნიველირება მოახდინოს არჩევნებზე. სავარაუდოდ, ბურების ლიდერებთან ნაცმოძრაობა გააფორმებს საიდუმლო მემორანდუმს, რომლითაც განისაზღვრება, რომ სწორედ არსებული მთავრობა არის პასუხისმგებელი ბურების დაცვის უზრუნველყოფაზე, რაც ბურ მოსახლეობას უბიძგებს, რომ მათ ყოველთვის ნაცმოძრაობას მისცენ საკუთარი ხმები.
  5. ზემოთხსენებული ”თავდაცვის მოტივი” შეიძლება საფუძვლად იქცეს საქართველოშიც ბურების თავდაცვითი ჯგუფების ჩამოყალიბებისათვის. სამხრეთ აფრიკაში არსებული რეალობის გათვალისწინებით ბური ფერმერები შეგუებულნი არიან, რომ საკუთარი თავის და მეურნებობის დაცვა მათივე მიერ ჩამოყალიბებული თავდაცვითი სახალხო რაზმების  საშუალებით უწევთ. ამ ნიადაგზე ბასიშვილის ზონდერბრიგადებს მალე ხელისუფლებამ შეიძლება ბურების ზონდერბრიგადაც ამოუყენოს  გვერდში, რაც საერთოდ კატასტროფულს გახდის ურთიერთობას ადგილობრივ მოსახლეობასა და ბურებს შორის.
  6. ბურების თითეულ ოჯახს სავარაუდოდ 10-20-ჯერ ან სულაც მრავალათასჯერ მეტი ფინანსური კაპიტალი ექნება მეურნეობის გასამართვად, ვიდრე ადგილობრივ მოსახლეობას. ამიტომ ჩამოსახლებიდან სულ რაღაც 2—3 წელიწადში, როგორც ტექნოლოგიური აღჭურვის მხრივ, ასევე დამატებითი მუშახელის დაქირავების პოტენციალის მხრივ ბურების მეურნეობები მშრალ ანგარიშზე დაამარცხებენ ადგილობრივ ფერმერებს და მსხვილ მეურნეობებსაც, რაც კიდევ ერთხელ მისცემს საფუძველს ნაცმოძრაობას, ამტკიცოს ყალბი თეზისი, რომ ”ქართველები – ზარმაცები და უნიათოები, ხოლო ბურები მუყაითები და კარგი ორგანიზატორები არიან”. დაახლოებით 5 წელიწადში ბურების მფლობელობაში არსებული მიწების რაოდენობა გაორმაგდება და შეიძლება გაათმაგდეს კიდეც, რადგან ადგილობრივი მოსახლეობა ვერ გაუძლებს არათანაბარ კონკურენციას იაფად მიჰყიდის  მათ მიწებს, ხოლო თავად მოჯამაგირედ დაუდგება, თუ მონებად არა, როგორც ეს სამხრეთ აფრიკაში იყო. ამ ეტაპზე მოსალოდნელია, რომ ბურების იმიგრაცია კიდევ უფრო გაიზარდოს, რადგან მსოფლიო თვალნათლივ დაინახავს, რომ საქართველო სასათბურე პირობებს უქმნის იმიგრანტ უცხოელებს და ძალად დენის ქვეყნიდან თავის მკვიდრ მოსახლეობას. მხოლოდ ზარმაცი და უნიათო უცხოელი თუ არ ისარგებლებს ასეთი ”შემოთავაზებით”.  
  7. კომპაქტურად ბურების ჩასახლება და მათი მწარე გამოცდილება სამხრეთ აფრიკაში შესაძლებელს გახდის, რომ მათ თავიდანვე იფიქრონ დამოუკიდებლობის საკანონმდებლო გაფორმებაზე. ამიტომ სავარაუდოდ, საქართველოს ეკონომიკაში ბურების შეტანილი წვლილის განუხრელი ზრდის კვალობაზე ისინი მოითხოვენ და, სავარაუდოდ, მიიღებენ კიდეც საკმაოდ ფართო ავტონომიას.
  8. დაბოლოს, 1999 წელს ევროსაბჭოში გაწევრიანებისას საქართველოს ხელისუფლებამ აიღო ვალდებულება ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის წინაშე, რომლის საფუძველზე უნდა შექმნილიყო საკანონმდებლო ბაზა 1944 წელს მესხეთიდან დეპორტირებული მაჰმადიანი ქართველების რეაბილიტაციის, რეპატრიაციის და ინტეგრაციისთვის. თუმცა მას შემდეგ, რაც საქართველო ევროსაბჭოს წევრი ქვეყანა გახდა, კანონპროექტის მიღების საკითხმა ნაკლებად პრიორიტეტული თემების რიგში გადაინაცვლა. „ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ კი ევროსაბჭოს წინაშე ნაკისრი ვლადებულება რიგი მიზეზების გამო კვლავ აქტუალურია. 2007 წელს საქართველოს პარლამენტმა მიიღო კანონი რეპატრიაციის შესახებ, მაგრამ, შეიძლება ითქვას, არასრული სახით. კანონი მესხების დაბრუნების მხოლოდ იურიდიული საფუძველია და მასში არ არის შეტანილი მუხლები რეპატრიაციის პროცესისა და სარეაბილიტაციოს ცენტრების დაფინანსების შესახებ. კანონი ამავდროულად ქმნის ბიუროკრატიულ სიძნელეებს, რაც აფერხებს პროცესის მიმდინარეობას.  ევროსაბჭოს წინაშე აღებული ვალდებულების თანახმად ე. წ. „თურქი მესხების“ რეპატრიაციის პროცესი 2002 წელს უნდა დაწყებულიყო და 2011 წლისთვის უნდა დასრულებულიყო, მაგრამ საქართველოს მთავრობის განცხადებებით მაჰმადიან მესხთა ისტორიულ სამშობლოში დაბრუნებისთვის არც საჭირო თანხა არსებობდა, არც შესაბამისი ეკონომიკური თუ პოლიტიკური ამინდი ქვეყანაში. ამჟამად, როცა საქართველოს მთავრობა ყველასათვის მოულოდნელად ”დროულად და გამართლებულად” თვლის საქართველოსთვის აბსოლუტურად უცხო მოსახლეობის – ბურების მასობრივ ჩამოსახლებას და კომპაქტურ ჩასახლებას, საოცრად ”ნაივური” (გია ბარამიძის ოქროს ტერმინი) ან გულმავიწყი უნდა იყოს პოლიტიკოსი, რომ ვერ გაითვალისწინოს, რომ როგორც ევროპის საბჭო, ასევე ეუთო (და ორივე ორგანიზაციაში – რუსეთი და თურქეთი პირველ რიგში) და ასევე თურქი მესხების რეპატრიაციის კავშირი სავსებით სამართლიანად შეახსენებენ და მოსთხოვენ კიდეც საქართველოს მთავრობას, რომ მან სწორედაც რომ უსწრაფესად და სწორედაც რომ კომპაქტურად ჩამოასახლოს ისტორიულ სამშობლოში არაკანონიერად გადასახლებული თურქი მესხები. ასე რომ, იმავე კვირაში, როგორც კი ბურების ჩამოსახლებაზე გადაწყვეტილებას გააფორმებს, საქართველოს  მთავრობას მოუწევს მიიღოს მსგავსი გადაწყვეტილება თურქი მესხების რეპატრიაციაზეც. და თანაც, აბსოლუტურად ლოგიკურად – განსხვავებით ბურებისაგან, თურქ მესხებს იმ 40 ლარსაც ვერ გამოართმევს ჰექტარ მიწაში. ხოლო თურქი მესხების მასობრივი, არაეტაპობრივი და კომპაქტური ჩამოსახლება (მით უფრო – თუ სამცხე-ჯავახეთში მოხდა ეს) რა ახალ პრობლემებს და გამოწვევებს გამოიწვევს, ამაზე დასაფიქრებლად საქართველოს დიდ უშიშროების საბჭოს დიდ მდივანს – გიგა ბოკერიას ალბათ არ სცალია – მას ხომ რუსეთის #1 მტრად ოფიციალურად აღიარების #1 ისტორიული ამოცანის შტურვალზე უდევს მარჯვენა…

http://www.independent.co.uk/news/world/europe/boer-farmers-head-for-new-home-in-georgia-2128794.html


არასტანისლავსკური ზეამოცანა – ფიქრები გიგა ზედანიას ბლოგზე http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2311045.html


ბატონი გიგას ბლოგმა მაფიქრებინა, რომ ნამდვილად საჭიროა ეგვიპტის რევოლუციის ქართულ სინამდვილეზე შესაძლო გავლენის ანალიზი, ოღონდ არა ასეთი ცალმხრივი – “რატომ არ!”, არამედ იმისაც, – “რატომ – კი!”

ბატონ გიგას მცდელობისთვის მადლობას მოვახსენებ და მინდა ვურჩიო, დავით ზურაბიშვილის ბლოგს გაეცნოს www.kalmasoba.com-ზე.

 

მე კი შევეცდები ზოგიერთ მის არგუმენტებს გამოვეხმაურო. ჩემი კომენტარები კვადრატულ ფრჩხილებში ჩავსვი და გავამუქე.

===========================================================

ტუნისისა და ეგვიპტის რევოლუციების შემდეგ საქართველოში ზოგიერთს გაუჩნდა აზრი, რომ როგორც პირველმა მისცა ბიძგი მეორეს, ასევე შესაძლებელია, ორივემ ერთად გამოიწვიოს მესამე რევოლუცია – ახლა უკვე საქართველოში. შევეცდები ვაჩვენო, რომ ეს აზრი მცდარია.

[გასაგებია, რომ ეს სტანისლავსკის სისტემის არა და, ნაცმოძრაობული სისტემის ზეამოაცანა არის].

დავიწყოთ პირველი პირებით. იმისათვის, რომ მსგავსი რევოლუციები მოხდეს, ავტოკრატი პრეზიდენტებიც ერთმანეთს უნდა ჰგავდნენ.

[„უნდა ჰგავდნენ“ არ ნიშნავს – „იდენტურები უნდა იყვნენ“]

 

ბენ ალი – დაბ. 1936 წელს, ტუნისის პრეზიდენტი 1987-იდან 2011 წლამდე;

ჰოსნი მუბარაქი, დაბ. 1928 წელს, ეგვიპტის პრეზიდენტი 1981-იდან 2011 წლამდე;

მიხეილ სააკაშვილი, დაბ. 1967 წელს, საქართველოს პრეზიდენტი 2004 წლიდან.

ხომ ხედავთ ფუნდამენტურ განსხვავებებს?

[ნუ, თუ მარტო ასაკი და პრეზიდენტობის ხანგრძლივობაა “ფუნდამენტური”, მაშინ დაგვიდასტურებია, რომ ვაცლავ ჰაველსა და მიშა სააკაშვილს შორისაც ფუნდამენტური განსხვავებაა… იქნება ზოდიაქოს ნიშნებზეც გვემსჯელა?]

 

თუმცაღა ერთი ანალოგია საქართველოდან კი შემიძლია შემოგთავაზოთ:

ედუარდ შევარდნაძე, დაბ. 1927 წელს, კომპარტიის ცეკას პირველი მდივანი, სახელმწიფოს მეთაური და პრეზიდენტი 1972-იდან 2003 წლამდე.

რისი თქმა მინდა, მგონი, ცხადია: თუ ტუნისისა და ეგვიპტის რევოლუციები რამეს ჰგავს, ეს ჩვენი წარსულია, კერძოდ 2003 წლის ნოემბრის რევოლუცია და არა – ჩვენი მომავალი.

[ეს არის მიხეილ სააკაშვილის ერთი სერიოზული “უტკა” – რომ რადგან ის ახალგაზრდაა, 5 ენა იცის და კოლუმბიის უნივერსიტეტში და სტრასბურგში არის განათლებული, ამიტომ პრინციპულად შეუძლებელია, ის კორუმპირებული და ავტოკრატი იყოს! ბატონო გიგა, ხომ არ დაგისახელოთ ახალგაზრდა ავტოკრატთა კოჰორტა, რომელთაც განათლება ინგლისსა და ამერიკაში აქვთ მიღებული? კიმ ჩენ ირის ვაჟით ხომ არ დავიწყოთ?]

მაგრამ მხოლოდ პირველი პირებით ნუ შემოვიფარგლებით. ვნახოთ, კონკრეტულად ვინ დაუპირისპირდა კონკრეტულად ბენ ალისა და მუბარაქს.

ახალგაზრდები. ორივე ახალგაზრდების მიერ მოწყობილი რევოლუცია იყო. და აი, დემოგრაფიული მონაცემებიც:

ეგვიპტეში მოსახლეობის საშუალო ასაკი 24 წელია.

ტუნისში მოსახლეობის საშუალო ასაკი 29 წელია.

ორივე შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა ახალგაზრდების ჯანყს მოხუცი ავტოკრატების წინააღმდეგ. ახალგაზრდებისა, რომლებსაც უნდოდათ მეტი ადგილი, ვიდრე მათ უფროსი თაობის ადამიანები აძლევდნენ.

[ანუ გამოდის, რომ ეიჯიზმის ნიშნით მოსახლეობის დაყოფა ცალმხრივად მომგებიანია მაშინ, როდესაც არაპროფესიონალი და აცუნდრუკებული მთავრობა სწორედ ახალგაზრდობის ყველაზე აცუნდრუკებული და ლოიალური ნაწილის თანამდებობებით მოსყიდვას ახერხებს?]

საქართველოში მოსახლეობის საშუალო ასაკი 38 წელია. ჩვენ არ ვართ ისეთი ახალგაზრდები, როგორც ტუნისსა და ეგვიპტეში.

მეტიც, ახალგაზრდების რევოლუცია საქართველოში უკვე მოხდა. და ახალგაზრდების აქტიურმა ნაწილმა თავისი ადგილი ამ ქვეყანაში მეტ-ნაკლებად იპოვა.

[„აქტიური“ ნიშნავს რას? აქტიური მიშნავს გამოცდილების არმქონეს? არაპროფესიონალს? პარტიულად ლოიალურს? მენეჯმენტის გამოცდილების არმქონეს? მხოლოდ ინგლისურის მცოდნეს? რით არიან „გამორჩეულნი“ ვერა ქობალია, ლადო ვარძელაშვილი, ბაკურ კვეზერელი, კობა სუბელიანი? და რამდენი %-ია ახალგაზრდების საერთო ნაწილში ის ახალგაზრდები, რომელთაც თავისი თავი მიშას ნავში იპოვნეს? ის ნაწილი არ დაგითვლიათ, ვინაც ბოლო ერთოი წლის განმავლობაში სამსახური დაკარგა? თავად ვარ ჩაბმული ახალგაზრდათა განათლებაში და შემიძლია საკუთარი დაკვირვება მოგახსნოთ – სამაგისტრო პროგრამებში ჩაბმული ახალგაზრდების თუ 50% იყო სააკაშვილის მხარდამჭერი 2006-2007 წლებში, ამჟამად მხოლოდ 10% თუ ახდენს ნაცმოძრაობისადმი თავისი სიმპათიების გამოხატვას, მაშინ, როცა საწინააღმდეგო განწყობები 20%-დან-60-70%-მდე გაიზარდა!]

 

ეს, ცხადია, არ ნიშნავს, რომ ა) ყველა ახალგაზრდამ ოპოვა საკუთარი ადგილი. მეტიც, იმასაც კი ვივარაუდებდი, რომ ახალგაზრდების უმრავლესობას ამასთან დაკავშირებული სერიოზული პრობლემა აქვს. მაგრამ რევოლუციას არა უმრავლესობა, არამედ სწორედ აქტიური უმცირესობა სჭირდება, რომელიც დღესდღეობით სულაც არაა დაინტერესებული, სუფთა დაფიდან დაიწყოს ცხოვრება.

ეს არც იმას ნიშნავს, რომ ბ) სხვა ასაკის წარმომადგენლები არიან კმაყოფილები – როგორც 2009 წლის არშემდგარი რევოლუციიდან გვახსოვს, საპროტესტო აქციების მონაწილეთა ძირითადი ასაკი 50-60 წელი იყო, ხოლო მათი რიცხვი – საგრძნობლად დიდი.

ეს მხოლოდ და მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ დღეს საქართველოში, ტუნისისა და ეგვიპტისგან განსხვავებით, ახალგაზრდების აქტიურ ნაწილს ქუჩაში გამოსვლა და ბრძოლა არ აინტერესებს. არ დავიწყებ იმის შეფასებას, კარგია ეს, თუ ცუდი. უბრალოდ, ვითარების აღწერას ვცდილობ.

[ბატონო გიგა, იყავით ბოლომდე გულწრფელი და თქვით, რომ ეგ კარგია! რომ ოცნებობს თქვენი ხელისუფალი იმაზე, რათა საქართველოში ახალგაზრდობა კაზინოებში და ნარკოტიკებში ჩამხრჩვალი იყოს, შაკირაზე, კუტუნიოზე და კახა ცისკარიძეზე ჯაზავდეს და არც კი ახსოვდეს სიტყვა “პოლიტიკა”… ხოლო, ის რომ ახალგაზრდობა პასიურია, ეგ სიტუაცია ძალიან მალე შეიცვლება, რადგან საქართველოში ახალგაზრდათა მხოლოდ 20-30% თუ არის ამ ხელისუფლების მხარდამჭერი და იმის კვალობაზე, რამდენად იგემებენ მათ ოჯახები ხელისუფლების საგადასახადო და პოლიციურ ხუნდებს, ისინიც მიხვდებიან, რამდენად “ოქროა” ის ყველაფერი, რაც ბრწყინავს]

ტუნისსა და ეგვიპტეში რევოლუციის გადამდებობა დაკავშირებული იყო კიდევ ერთ ფაქტორთან, რაც ჩვენ, 2003 წლის „რუსთავი 2-ისა“ და 2007 წლის „იმედის“ მომსწრეებს, არ უნდა გაგვიკვირდეს – საქმე ეხება მედიას. ეგვიპტეს, იემენსა და ალჟირს ტუნისის ალი იმიტომ გადაედო, რომ ამ ალს „ალ ჯაზირა“ აღვივებდა – საერთო არაბული მაუწყებლობა. საქართველოში კი ახლო აღმოსავლეთის რევოლუციების ელიტის გარდა არც არავინ ადევნებს თვალს. სულ სხვა იქნებოდა, ასეთი ტიპის რევოლუცია რუსეთში რომ მომხდარიყო – ამ შემთხვევაში ნამდვილად შეიძლებოდა გავლენებზე ფიქრი, რადგან ჩვენ რუსულ საინფორმაციო სივრცეში ყურებამდე ვართ ჩაფლული.

[ფეისბუქი და ტვიტერი? ალ ჯაზირა კი იყო დაბლოკილი უკვე მე-4 დღიდან ეგვიპტეში… მართალია, მიშასგან კია მოსალოდნელი, რომ საერთოდ დენს გამორთავს მთელს ქვეყანაში, მაგრამ აკი ობამამ და კლინტონმა გააფრთხილეს ავტორიტარები, ეგ არ გიშველკითო? მერე რომ ავტომატურად ამერიკის დახმარებებს დაკარგავს?

გამოდის, რომ თქვენ და ხელისუფლება რუსეთის ხელისუფლების სტაბილურობაზე ოცნებობთ! ლუკაშენკოს რომ უჭერდა მხარს სააკაშვილი, კი ვიცოდით, მაგრამ პუტინის გადავარდნაც თუ თქვენი შეშფოთების მიზეზადს შეიძლება იქცეს, მაგას ვერ წარმოვიდგენდი! და ისე, რასა ნიშნავს – რუსულ საინფორმაციო სივრცეში ყურებამდე ჩაფვლა? ხომ წარმატებით გამოვრთეთ ომის შემდსეგ რუსული საინფორმაციო არხები და აგერ რუსული სიმღერებიც ხომ დავამარცხეთ სარესტორნო სივრცეში?]

ტუნის-ეგვიპტის რევოლუციის საქართველოზე გადმოდებას მხოლოდ ისეთი ადამიანი თუ ინატრებს, რომელსაც ყველა სხვა იმედი გადაწურული და ილაჯი წართმეული აქვს და ცვლილებას Deus ex machina-დან ელის. მარტივი არგუმენტი: როგორც ვარდებისა და ნარინჯისფერმა რევოლუციებმა ვერ მოახდინეს ვერანაირი გავლენა ტუნისსა და ეგვიპტეზე 2003-2004 წლებში, ისევე ვერ მოახდენენ გავლენას ჩვენზე ტუნისისა და ეგვიპტის რევოლუციები. ან რა უცხო გავლენა გვჭირდება? რევოლუციური სიტუაცია რომ იდგეს ჩვენს ქვეყანაში, განა ჩვენი საკუთარი რევოლუციის გამოცდილება არ გვაქვს, სხვების მაგალითებს რომ არ დავუწყოთ ძებნა? ვინმეს რევოლუციის მოხდენა რომ შეეძლოს,მისთვის 2003 წლის ნიმუში უფრო ახლო არ იქნებოდა, ვიდრე ეგზოტიკური, მაგრამ შორეული ტუნისისა და ეგვიპტის მოვლენები?

[ნუ, ახლა ყველა თქვენსავით წარმატებული და ილაჯმოცემული ხომ ვერ იქნება?!

გეოპოლიტიკაში ცვლილებები გარკვეულ პლასტებად ხორციელდება. ამჟამად ეს ტექტონიკური პლასტი ჩვენს სამხრეთით გადის და აშკარად არაბულ-აზიური ხასიათი აქვს, მაგრამ ნუ დაგავიწყდებათ, რომ საქართველო არც ისე ევროპული ქვეყანაა, რომ მისთვის აზიური მთლიანად უცხო იყოს. ნუ შეედრებით უკრაინას, სადაც იუშენკოს ელიტარული კორუფცია და პოლიციის პოლიტიზაცია არ მისულა ქართულ დონემდე, რომელსაც სწორედაც რომ ეგვიპტური მასშტაბი ახასიათებს. და ისე, თუ რუქას დახედავთ, არა მგონია, ვერ მიხვდეთ, რომ საქართველოსთვის ეგვიპტე გაცილებით ახლოსაა, ვიდრე კიევი. ყოველ შემთხვევაში ჩვენი მთავრობა და მის დაკრიშული კომპანიები სწორედ ეგვიპტიდან ეწევიან ხახვის იმპორტს :)]

 

ჩემი დასკვნა ასეთი იქნება: პრინციპში სულაც არაა გამორიცხული, რომ ისეთ არასტაბილურ ქვეყანაში, როგორიც საქართველოა, მოხდეს ამბოხი, რევოლუცია, ან სამოქალაქო ომი (თუმცა ამის ნიშნები დღესდღეობით ნამდვილად არ ჩანს). ოღონდ ამ ყოველივეს ეგვიპტისა და ტუნისის მოვლენებთან იმდენივე ექნება საერთო, რამდენიც „დიდი ოქტომბრის“ რევოლუციასთან: მხოლოდ და მხოლოდ სახელი.

ბოლო პუნქტი: ზოგიერთი იმედოვნებს, რომ ტუნისისა და ეგვიპტის რევოლუციების შემდეგ აშშ-ის პოზიცია პროდასავლური ავტორიტარული რეჟიმების მიმართ რადიკალურად შეიცვალა. თუ მანამდე აშშ-ის პრეზიდენტები ამბობდნენ, ამ რეჟიმების მმართველები ძაღლიშვილები არიან, მაგრამ ჩვენი ძაღლიშვილებიო, ახლა აღარ იტყვიან და სააკაშვილის „პირსისხლიანი“ ხელისუფლებაც დაემხობა.

ისევ და ისევ მცდარი აზრია. აშშ-ის ხელისუფლება ნამდვილად იტყვის უარს სააკაშვილის ხელისუფლების მხარდაჭერაზე, თუ მის წინააღმდეგ საქართველოს აქტიური მოქალაქეების უმრავლესობა გამოვა (ოღონდ არავის ეგონოს, რომ, რამდენი არ დაიძახებს, დღეს რუსთაველზე „მთელი ქართველი ერი“ შეგროვდაო, იმდენჯერ დაუჯერებენ).

[აი ამაში კი გეთანხმებით, რომ მთავარი ქართველი მოქალაქეების პროტესტია და მერე აშშ მთავრობაც ისევე უარს იტყვის სააკაშვილის მხარდაჭერაზე, როგორც მუბარაქზე თქვა უარი. თუმცა არა მგონია, იმის ილუზია გქონდეთ, რომ ეგვიპტეში იყო „მთელი ეგვიპტელი ერი“ ქუჩაში – ეგვიპტეში 80 მილიონი ცხოვრობს, ხოლო ყველაზე მასიური გამოსვლების დღესაც კი 4 მილიონი თუ  იყო საპროტესტო მიტინგებზე, რაც მხოლოდ 5%. ანუ 4 მილიონიანი საქართველოსთვი 5%-იანი მასშტაბი სულ რაღაც 200,000 კაცია – ეგ კი არა მგონია, ვერ შევძლოთ]

მაგრამ ეს ყველა ჩვენგანმა აქამდეც მშვენივრად იცოდა.

ხოლო თუ მოსახლეობის აზრი ორად იქნება გაყოფილი – ზოგი ხელისუფლებისკენ, ზოგიც ხელისუფლების წინააღმდეგ, როგორც ახლაა – ტყუილად ჰგონია მავან წარუმატებელ პოლიტიკოსს, რომ ჰილარი კლინტონი გადმოდგება და ქართველ ერს ჯანყისკენ მოუწოდებს.

[ეგვიპტეშიც ეგრე იყო. ოღონდ მუბარაქისთვის სამწუხაროდ, მისი მომხრეები, რომელთა შორის ყოველ მესამეს პოლიციის მოწმობა ჰქონდა ჯიბეში, 10-ჯერ კი არა, 20-ჯერ ნაკლებნი იყვნენ, ვიდრე მუბარაქის მოწინააღმდეგეები. ალბათ, ჩვენთანაც იგივე პროპორცია იქნება დაცული…]

[საერთოდ კი, ბატონო გიგა, თქვენი ერთი ბლოგიდან მეორემდე ლამის 2-3 თვე გადის ხოლმე. ახლა კი, ისე სწრაფად (მე-4 დღეს!) მოაყოლეთ ახალი ბლოგი, რომ ეჭვი გამიჩნდა, რომ წინა ბლოგი – „დაჩეხილები“ -და იქ გაჟღერებული ჩვენი სულთნის მხატვრულ-სკულპტურული გემოვნების მსუბუქი კრიტიკა არ მოგიწონეს ავლაბრის ცეკაში და “ზაკაზიც” მოგცეს – სტანისლავსკის – არადა, ნაცმოძრაობული ზეამოცანა, რომელიც თქვენ სწრაფად – კი, მაგრამ, ჩვეული ნიჭით – ვერ შეასრულეთ


მიშური ციხოკრატია (ნაწილი პირველი – რაოდენობა)


საქართველო მოსახლეობის მიხედვით პატიმართა რაოდენობით მე-12 ადგილზეა მსოფლიოში. მაშინ როცა 2004 წელს 88-ე ადგილზე ვიყავით! (World Prison Population List, 2011)

საქართველოს ციხეებში სხვადასხვა მონაცემებით 21,000-დან 35,000-მდე ადამიანი იხდის სასჯელს.

 თუ გავიხსენებთ, რომ შევარდნაძის პერიოდში პატიმართა რაოდენობა 7,000-11,000 ფარგლებში მერყეობდა, ეს კატასტროფული მაჩვენებელია.

სავალალო ფაქტია, რომ საქართველო ოფიციალური მოანცემებითაც კი ევროსაბჭოს ქვეყნების საპრიზო სამეულშია 100,000 მოსახლეზე პატიმრების რაოდენობით  – 523 კაცი!

ჩვენს წინ მხოლოდ ორი ქვეყანაა – თურქეთი – 630 და რუსეთი – 580.

თან  523 კაცი –  ეს პატიმართა რაოდენობის ოფიციალურ (გამოხშირულ) მონაცემებს ეყრდნობა, ხოლო თუ 30,000 პატიმარს ვიანგარიშებთ, რასაც უფლებადამცავი ორგანიზაციები უფრო სარწმუნოდ თვლიან, გამოდის, რომ საქართველოში 100,000 მოსახლეზე ლამის 750 პატიმარი მოდის და საქართველო ამ მხრივ სამარცხვინო მსოფლიო ჩემპიონი შეიძლება იყოს (დასამშვიდებლად ვიტყვით, რომ ამ სტატისტიკაში არ შედის ირანის, ჩრდილო კორეის, კუბის, ბელორუსიის ანუ იმ ქვეყნების მონაცემები, სადაც პატიმართა რაოდენობას ან არ აქვეყნებენ, ან წინასწარ ცნობილია, რომ არასწორია). აღსანიშნავია, რომ ევროსაბჭომ ანალოგიური მონაცემები გამოაქვეყნა 2006 წელსაც და მაშინ საქართველოში ეს ციფრი 200 იყო (!), რაც რუსულ მაჩვენებელს (576) ლამის სამჯერ ჩამორჩებოდა!

არ არსებობს არავითარი ოფიციალური მონაცემები, რამდენ ადამიანს გაუფორმდა ე.წ. საპროცესო შეთანხმება და რამდენი „განთავისუფლდა“ ათასობით და ათეულათასობით ლარის ან დოლარის შეთანხმებით თუ გირაოს სახით გამოძალვის შემდეგ. მე პირადად 4 ასეთი ადამიანი ვიცი. სამწუხარო რეალობაა, რომ არცერთი მათგანი არ აპირებს ჩივილს, რაც იმის გარანტიაა, რომ საქართველოს ხელისუფლება გააგრძელებს ანალოგიური მეთოდებით ბიუჯეტის „შევსებას“.  ამას წინათ პარლამენტარმა გია ცაგარეიშვილმა დაასახელა ციფრი, რომ ასეთი დაშინებული და გატყავებული ადამიანების რაოდენობა შეიძლება 50,000-საც კი აღწევდეს. არავითარი კომენტარი ან უარყოფა ამ ინტერვიუს მთავრობის მხრიდან ან მოჰყოლია.

საქართველომ უკვე საერთაშორისო ასპარეზზეც „გაითქვა სახელი“.

ისრაელის 2 მოქალაქე ჩვენი ქვეყნის მინისტრის მიერ იქნა ჩაწერილი, ხოლო პრემიერ-მინისტრმა ისინი ქვეყანაში შემოიტყუ (ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით) და მთავარი მეხაფანგის ფუნქცია იკისრა. არაა გასაკვირი, რომ ამის შემდეგ საქართველოს ქმედებები ისრაელის პრესამ „ჰამასის“ და „ჰესბოლას“ აქტებს ტერორისტულ შეადარა.  

აქ მოწოდებულია საქართველოს რამდენიმე ციხე, მათი მოცულობა და რეალური (გა)“დატვირთვა“:

ციხე # 1 (თბილისი) -გათვლილია 750 პატიმარზე, პატიმართა რაოდენობა – 1209 (09.12.2009)

საპატიმრო #8 (თბილისი) – გათვლილია 2500 პატიმარზე. რეალური რაოდენობა – 2905 (14.11.2009)

 ზუგდიდის ციხე #4 – გათვლილია 305 პატიმარზე, რეალური რაოდენობა 578 (16.11.2009)

საპატიმრო  #10 – გათვლილია 370 პატიმარზე. რეალური რაოდენობა 388 (26.11.2009)

საპატიმრო  #2 – გათვლილია 2744 პატიმარზე, რეალური რაოდენობა 3082 (04.12.2009

ციხე #8 (თბილისი) – გათვლილია 3672 პატიმარზე. რეალური  რაოდენობა 3790 (15.12.2009)

ამ ციხის ტუბერკულოზური განყოფილების ტევადობა – 540 პაციენტი. რეალურად კი იყო 733 (25.12.2009)

სამედიცინო დახმარების მოცულობა ციხეებში აბსოლუტურად არაადექვატურია. აი, რამდენი იხარჯება თვიურად ერთი პატიმრის სამედიცინო მოვლაზე:

Tbilisi prison No.1 – 1,26 $

Tbilisi prison camp No.3 – 0,71 $

Tbilisi prison camp No. 8 – 1,20 $

Tbilisi prison camp No. 10 – 0,95 $

Rustavi prison No.1 – 1,75 $

Rustavi prison No.2 – 1,24 $

Rustavi prison No.6 – 1,50 $

Kutaïsi prison No.2 – 1,52 $

Batumi prison No.3 – 1,00 $

Zugdidi prison No.4 – 0,70 $

Zugdidi prison No.5 (female inmates) – 1,24 $

Ksani prison No.7 – 0,94 $

Geguthi prison No.8 – 0,60 $

Khoni prison No.9 – 1,31 $

Avсhala prison – 1,45 $

http://www.ishr.org/ISHR-Georgia-Report-2010-Prison-Conditions-in-the-Republic-of-G.1367.0.html