უარყოფის უარყოფის კანონის ინტერპრეტაცია ქართულ პოლიტიკურ გან[გამო]ვითარებაში (გამოხმაურება ია ანთაძის ბლოგზე “ავთანდილის ანდერძი”)


 

გამოხმაურება ია ანთაძის ბლოგზე ”ავთანდილის ანდერძი” (www.radiotavisupleba.ge/content/blog/24318964.html)

————————-

სალამი იანეთს!

 

სალამი ია! და დიდი მადლობა ყველაფრისთვის კიდევ ერთხელ!

 

ბლოგი ძალიან მომეწონა! გამახსენდა მეორე გამორჩეული ბლოგი – ”ზღვისრეთის მბრძენებელი”.

 

გამოგიტყდებით, ვერასოდეს წარმოვიდგენ ხოლმე ”ვეფხისტყაოსნის” ფილოსოფიურ-რომანტიული ქარგიდან როგორ შეიძლება ასეთი ცოცხალი ძაფების გავლება დღევანდელ პოლიტიკურ მოვლენებთან და მოხბილული ვკითხულობ თქვენი და ვასილ მაღლაფერიძის რუსთველის გმირების ცხოვრებასთან პარალელებით დატვირთულ აქტუალურ სტატიებს ქართულ პოლიტიკაზე…

 

მე პირადად,მგონია, რომ ”მამების მკვლელობა” ქართულ პოლიტიკურ სინამდვილეში (განსხვავებით მე-19 საუკუნის ლიტერატურულ-საზოგადოებრივი ქარტეხილებისაგან) საკმაოდ რიტუალური და ფორმალურია.

 

ბოლო 20 წლის განმავლობაში, როდესაც მამის გამოცხადებული მკვლელობის ქრონიკა იწყება, ხდება იმის დიფერენცირება, რა იქნება დემონსტრირებულად გადაგდებული სანაგვეზე და რა იქნება შენარჩუნებული.

უბედურება იმაშია, რომ უმეტესწილად  ნეგატიური ტიპის ბიუროკრატიული  პრინციპების შენარჩუნება ხდება.

 

მართალია, ზვიად გამსახურდიამ უარყო შევარდნაძე, როგორც მამა – პრინციპში, მკრეხელობააო, იტყვიან, ზვიად გამსახურდიასთვის შევარდნაძის მამად ხსენებაო, -უფრო დასაშვებია ზვიადისთვის შევარდნაძის მამის მეგობრად მოხსენიება. ამიტომ მგონია, რომ ზვიად გამსახურდიას მხრიდან შევარდნაძის სახელის წაშლა სამი მომენტით იყო განპირობებული – 1) კომუნისტურ სისტემაზე შურისძიება 2) პირადი შურისძიება დაპატიმრების გამო და 3) თავისი მამისათვის იმ დამღის მოცილება, რასაც ზვიად გამსახურდიას უქმნიდა კონსტანტინეს მიერ შევარდნაძესთან საკმაოდ კარგი ურთიერთობა. მაგრამ დღეს, ალბათ არ ღირს ამაზე გავაგრძელო.

 

მთავარი ის მგონია, რომ ზვიად გამსახურდიამ, მისდა სავალალოდ, უცვლელი დატოვა კომუნისტური რეჟიმის ტენდენციები და მანკიერი წესები.

გარკვეულწილად, სოციალურ ჭრილში ზვიად გამსახურდიას მიერ გატარებული სოციალურ-პოლიტიკური ცვლილებები იყო საკმაოდ ტლანქი ვარიანტი ლექსისა – ”ძირს – ნიკოლოზ, მაღლა – მუშა!” გამსახურდიას ცვლილებები სახელმწიფო აპარატის მხრივ იყო ბიუროკრატიის პოზიტიური მუშაობისუნარიანობის დანგრევა, ხოლო ბიუროკრატიის ნეგატიური ტენდენციების – კლანურობის, ადგილობრივი ლიდერების არაარჩევითობის, ცენტრალიზებული დანიშვნების, ლოიალობის და ერთგულების უპირველეს ნიშნებად წარმოჩენის, სიმართლის ცენზურის, განსხვავებული აზრის აუტანლობის, ნეპოტიზმის და ლიდერისათვის გუნდრუკის კმევის და მაამებლობის -მიღება. რამდენადაც ქართველი ხალხის ენერგია და პატრიოტული სულისკვეთება ზვიად გამსახურდიას დროს მკვეთრად გაიზარდა, იმდენადვე მოხდა ამ პოზიტიური ტენდენციების ნიველირება იმ მკვეთრად უარყოფითი შედეგით, რაც არასწორმა საკადრო პოლიტიკამ, გაუწონასწორებელმა საგარეო პოლიტიკამ, ქვეყნის მართვის მექანიზმების დანგრევამ და შემცვლელი სტრუქტურების მოუმზადებლობამ გამოიწვია. ამიტომ, მე  ვერ დავეთანხმები აზრს, რომ გამსახურდიამ შევარდნაძისაგან ყველაფერი დაამსხვრია და არაფერი გადმოიღო. მართლაც ბევრი რამ შეცვალა, პირველ რიგში საგარეო ვექტორი და ნაციონალური თვითმყოფადობის როლი, მაგრამ გადმოიღო ადგილებზე საკუთარი ხალხის დანიშვნის წესი – პრეფექტები (სახელი არ ცვლის არსს), კორუმპირებული სასამართლო სისტემა, კლანურობა და ოპოზიციური აზრის გაუთვალისწინებლობის ჩვევა.

 

შევარდნაძის მობრუნება, კადნიერებაში ნუ ჩამომართმევთ და იყო, ჩემის აზრით, საქართველოში ჯერ კიდევ ერთადერთი შემთხვევა ”შვილის მკვლელობისა” – უძღები შვილისა, რომელმაც მაფიოზური ”მამის” ავტორიტეტი ფეხქვეშ გათელა და აუმხედრდა. ნამდვილად აბსოლუტურად უსუსური იყო შევარდნაძის მცდელობა, რომ 1991 წლის პუტჩი ”სახალხო რევოლუციად” გამოეცხადებინა, მაგრამ ისიც ძნელი დასაჯერებელია, გამსახურდიას იმ დროისათვის საყოველთაო სახალხო მხარდაჭერა რომ ჰქონოდა, პუტჩისტები ასეთი უმნიშვნელო სამხედრო ძალით მოეხერხებინათ ძალაუფლების ხელში აღება.

 

შევარდნაძის ”მობრუნების” შედეგად მანკიერი, მაგრამ მაინც ასე თუ ისე ფუნქციონირებადი სახელმწიფო აპარატი 1995 წლისათვის, როგორც იქნა, აღდგა, მაგრამ დაიკარგა ის ენთუზიაზმი და სულისკვეთება, რაც გამსახურდიას დროს – ყოველ შემთხვევაში – პირველ ხანებში – საზოგადოებაში არსებობდა. თავისთავად მამის (წარმავალის) ”გამარჯვება” აჯანყებულ შვილზე (მომავალზე) ისტორიული განვითარების ლოგიკის წინააღმდეგია და საზოგადოებაში ნიჰილიზმს იწვევს.

ეს კიდევ უფრო გაამძაფრა იმან, რომ საზოგადოებამ მალე დაინახა, რომ შევარდნაძე ვერც ეკონომიკურ სასწაულს მოახდენდა და არც კორუფციის და კლანურობის პრინციპებზე იტყოდა უარს. ამჯერადაც მხოლოდ გარსი იქნა მოცილებული – შეიცვალა ზედნაშენი, ხოლო მანკიერი ფუნდამენტი – უსამართლო სასამართლოები, ადგილზე არჩევნების მაგიერ – დანიშნული გუბერნატორები და მერები, გაყალბებული არჩევნები, ნეპოტიზმი, დაკრიშული ბიზნესი, ყალბი პათოსი და მაამებლობის და გუნდრუკის კმევის ჩვევები – ისევ დარჩა.  უბრალოდ, ზევით ისევ ”ნიკოლოზები” მოექცნენ, ქვევით – ”მუშები”…

 

სააკაშვილის მიერ შევარდნაძის ”მკვლელობა” უფრო თეატრალიზებული იყო. საქართველო მსოფლიო ყურადღების ცენტრში მოექცა, პიროვნება, რომელიც არც ისე დიდი ხნის წინ შევარდნაძის რეჟიმის ერთ-ერთი ახალგაზრდა ბურჯი იყო და პრეზიდენტის სეხნია შვილით ამაყობდა, პრეზიდენტის დაუძინებელ ”მტრად” იქცა – ხალხის ინტერესების დაცვის სახელით. სინამდვილეში კი – საკუთარი იდეა-ფიქსების, თეინეჯერულ-კულტურიუგენდული პროჟექტების და კომპლექსების განხორციელების და საკუთარი ეგოს და უაღრესად ქვენა ინსტიქტების დაკმაყოფილების მიზნით. ამ ”ნოვატორებმა” ვარდით შემოაბიჯეს, ხოლო რეალურად თავიანთი ფიქრების ავგიას თავლებიდან წამოღებული ტონობით სიბინძურე დაახვავეს! ჩემი აზრით, დღეს საქართველოს ჰყავს ყველაზე ამორალური, ყველაზე არაპროფესიონალური და ყველაზე გამყიდველი მთავრობა, რომელიც საკმაოდ საშიშია, რადგან უკვე ყველაფერზე წამსვლელია! მათ მოახერხეს და ერთდროულად ჩარეცხეს როგორც ზვიადისტები, ისე – შევარდნაძისტები, ესენი არიან კოსმოპოლიტი-ანტიდემოკრატები, მათ მოიტანეს რომის იმპერიის გახრწნის პერიოდის ჰედონიზმი და სისატიკე, მათ დაამკვიდრეს პრინციპი – ”აქლემის ქურდი ნემსის ქურდს უნდა ასამართლებდეს, ხოლო კაცის მკვლელი – ორივეს!”

სამაგიეროდ, სახელმწიფო აპარატი ძალიან გაძლიერდა, ოღონდ, აბსოლუტურად არაჰუმანური და სუპერკლანური გახდა… შეიცვალა ზედნაშენი, ხოლო მანკიერი ფუნდამენტი – უსამართლო სასამართლოები, მოსყიდული მედია, ადგილზე არჩევნების მაგიერ – დანიშნული გუბერნატორები და გამგებლები, გაყალბების უმაღლეს დონეზე ჩატარებული არჩევნები, ნეპოტიზმი, ბიზნესის საყოველთაო დაკრიშვა, საზოგადოების ტოტალური კონტროლი, ყალბი პათოსი და მაამებლობის და გუნდრუკის კმევის ჩვევები უმაღლეს საფეხურზე ავიდა. 200-მდე პარლამენტარში არ არსებობს, ალბათ, ერთიც კი, რომელიც ქართველი კალიგულას მიერ ცხენის გაპარლამენტარებას ტაშს არ დაუკრავს! რადგანაც მათ შორისაც ბევრია ფარული თუ აშკარა ულაყი და ფაშატი…

 

ისე კი, მამის (თუ შვილის) ”მკვლელობები” შედარებით უფრო დამანგრეველი მგონია, ვიდრე ”მამის გაღმერთება”. რადგან ”მამის გაღმერთების” შემთხვევაში განვითარება კი ნელდება, და ჭაობი მკვიდრდება, მაგრამ რადგან გაღმერთება ხელოვნურია, ბოლოს ”ღმერთი” ბუნებრივი სიკვდილით კვდება და მის ადგილს შვილი იკავებს (სამწუხაროდ, ეს შვილი, კორდელია არ იქნება, ალბათ!)

 

ხოლო მამის მკვლელობის შემთხვევაში ვექტორი 180 გრადუსით იცვლება, ბიუროკრატია – ლამის 100%-ით. ბიზნესები თავიდან გადანაწილდება, ინვესტორები თავმოჭრილი ქათმებივით კრიახებენ, ინფლაცია კატასტროფულ ტემპს აღწევს და ქვეყანა იმდენად კატასტროფულ ტორტმანს იწყებს, რომ გამოუვალია სერიოზული კატაკლიზმები, საბოლოო ჯამში ქვეყანა უფრო სერიოზულად ზარალდება. ეს, რა თქმა უნდა, არ ეხება იმ ტიპის ლიდერებს, რომლებიც რევოლუციის პოზიტიურ შედეგებს (სახალხო ენერგიის მოზღვავება, ენთუზიაზმი, ამტანობის მატება და ქვეყნისათვის საკუთარი  (და არა მხოლოდ – სხვისი!) კეთილდღეობის მსხვერპლად მიტანა) საზოგადოების საკეთილდღეოდ მოიხმარენ და არა საკუთარი სასახლეების, ავტოპარკების და მასაჟისტების და მინისტრ-ჰარემების მოსამრავლებლად.

 

რა თქმა უნდა, კარგია ავთანდილის ანდერძის მსგავსი ქმედება, როცა ზრდასრული შვილი თავისი ქმედების განსახორციელებლად სხვაგან მიდის და მამისგან მიღებული გამოცდილების, სიბრძნის და საკუთარი ცოდნის ჰარმონიულად გამოყენებით იმ საქმეს ემსახურება, რომელიც შემდგომში მის სახელს და სიქველეს გაამდიდრებს და უკან დასაბრუნებელ გზას გაუხსნის, შინ დაბრუნებულს გაღატაკებულს და ცოდვებით დატვირთულს არ ექნება სალუღლუღო, – ”მამაო, ვცოდე ცად მიმართ და წინაშე შენდა”…

 

მართლაც, რა უცნაურია, რომ ჩვენ რვანახევარი საუკუნის წინ მოვძებნეთ თაობათა ცოდნის გადაბარების და მამისგან გარიდების (არც-გაფეტიშების და არც-მოკვლის) ეს საუკეთესო ფორმულა, მაგრამ მხოლოდ ბალტიისპირელებმა შეძლეს მისი რეალიზება. ლიტვა რომ ავიღოთ, როგორი განსხვავებული პიროვნებები იყვნენ ბრაზაუსკასი, ლანდსბერგისი, პრუნსკენე, ადამკუსი, გრიბაუსკაიტე… რატომ ვერ გაიმეტეს მათ ერთმანეთი ან უღვთო გაღმერთებისათვის, ან – რიტუალური მკვლელობისათვის? როგორ მოახერხეს, რომ თან ეკრიტიკებინათ ერთმანეთი და თან არ დაენგრიათ ჯერ კიდევ მყიფე სტრუქტურები და ლიტვის სახელმწიფობრიობის გემის შტურვალი მნიშვნელოვანი ზიგზაგების გარეშე ეტარებინათ მსოფლიო პოლიტიკის ოკეანეში? რატომ ჯერდებოდნენ ისინი მეორეკაცობას? საიდან იცოდნენ, რომ ნორმალური პოლიტიკოსობა სჯობს სულსწრაფ პრეზიდენტობას? რატომ არ ააგეს თავიანთი მოღვაწეობა იმაზე, რომ ეგინებინათ წინამორბედი და ხალხისთვის მალიმალ თავმომწონედ ეკითხათ – ”აბა, სარკეო, მართალი მითხარი – ხომ ვჯობივარ ჩემს წინამორბედს, ხომ უფრო კარგად გივლი, ხომ უფრო ლაღად ხარჯავ ჩემგან მომატებულ [და მაინც - მიზერულ] პენსიასო”? რატომ ხდება ის, რომ ქვეყანა, სადაც მილიარდჯერ უფრო ხშირად ისმება სამშობლოს სადღეგრძელო, ყოველთვის ისეთ ხელმძღვანელს ირჩევს, რომელიც სამშობლოს მხოლოდ სადღეგრძელოსას და   კამერის წინ ”ეერთგულება”? სად მიდის ავთანდილის სიბრძნე და რატომ გვრჩება მხოლოდ ის ორი დამაქცევარი გზა – ან ოსანა ვუმღეროთ და ან გადავაგდოთ?

 

P.S. ვერ ვიხსენებ, ვინ თქვა… მგონი, სიგუამ… ერთხელ ვუთხარი ზვიადს, ჩამოვიყვანოთ ედუარდი, მაგის გამოცდილების მქონე კაცს ხანდახან რჩევა ვკითხოთ, ეგებ რამე სასარგებლო გვითხრას, რუსეთთანაც უფრო მოგვარიგებს და ამერიკაც უფრო დაუგდებს ყურსო. გავოცდი, ცოტა ხნის სიჩუმის მერე მითხრა, მე არ ვარ წინააღმდეგი, თუ ჩამოვა და მრჩევლობას დაჯერდება, კი ბატონოო… მაგრამ ცოტა ხანი რომ გავიდა, უცებ შეცვალა აზრი – მაგის სახელი არ გამაგონოთო!.. ავთანდილი არავის ახსოვდა მაშინ…

 

მეორედ, 1993 წლის სოხუმის ალყის დროს იყო შანსი, რომ ედუარდი გაცლოდა, ან ზვიადს ეთქვა ქობალიასთვის – წადი, მიეხმარე, სოხუმში საქართველო იღუპებაო… არც მაშინ გახსენებია ვინმეს ავთანდილის ანდერძი…

 

2007 წლის დეკემბერში მიხეილ სააკაშვილს ჰქონდა შანსი – გაცლოდა ქვეყანას, რამდენიმე წელი დალოდებოდა, რა მოხდებოდა უმისოდ ქართულ პოლიტიკაში და დიდი შანსი ჰქონდა, 4 წლის მერე ისევ დაბრუნებულიყო თეთრ რაშზე – ომის არწამგები, გორის ქუჩებში არგაფორთხებული, ჰალსტუხის დაუღეჭავად და ქართველი ხალხისთვის რადიონოვის სტატუსის გარეშე…

 

მაგრამ… სად – ავთანდილი და სად – მიშა?!

 

და ახლა, დღევანდელ ბაკქანალიას რომ ვუყურებ, ჟამიანობის ლხინს… გუმანით ვხვდები, რომ ამ უნაკლო მამის ”გაღმერთებას” ახალი რიტუალურ-თეატრალური მკვლელობა მოჰყვება… ეგ არ ვიცი მხოლოდ, ბრუტუსი ვინ იქნება…

 

და ისევ ვფიქრობ იმაზე, რაც აკა მორჩილაძის წიგნის და ია ანთაძის იგივე სახელის მქონე ბლოგის წაკითხვის მერე ვიფიქრე – ან ჩვენ ძაან გადავგვარდით ავთანდილის შემდეგ… ან ავთანდილი მართლა არაბი იყო…. ხოლო ”ვეფხისტყაოსანი” – არაბთა  სიბრძნეზე და მამის მემკვიდრეობის არგაფეტიშება/შენახვა/გამდიდრების მათეულ გზაზე გენიოსის მიერ ამოთქმული ქართველი ხალხის ნატვრა-ოცნება…

 

”ნუთუ ყოველივე ეს?..”

 


Quo Vadis, Kartlos?


ია ანთაძის მიერ, როგორც ყოველთვის, ზუსტად იქნა დაჭერილი (ბლოგი – „გამოხედვა მომავლიდან“ http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/24290252.html) ამ ბოლო დროის, ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი ორი წერილის: ვასილ მაღლაფერიძის – „გამოხედვა წარსულიდან“  http://kalmasoba.com/analitika/509-gamokhedva-tsarsulidan.html  და დავით ზურაბიშვილის – „ფოტოგრაფების საქმე – პრეცედენტი, რომელიც შედგა“ http://7days.ge/index2.php?newsid=9558   - პოლიტიკური აქტუალობა.

საერთოდ, ჩვენი უბედურებაა, რომ ეს სამი ადამიანი, (ისევე, როგორც კიდევ მრავალი სხვა) რომელთაც პოლიტიკური ანალიზის განსხვავებული ხედვები, მაგრამ ბრწყინვალე უნარი გააჩნიათ, არამცთუ პარლამენტს გარეთ არიან, არამედ – ნაციონალური მასშტაბის ტელევიზიების ეთერიდანაც პრაქტიკულად ამოღებულნი. სწორედ ეს ფაქტი,  რომ ნიჭიერი ადამიანების ხმა ყოველნაირად იგნორირებულია რეჟიმის მიერ, და ლამის მხოლოდ გაქნილი მედროვეების ან სრული  შარიკოვების არენად ქცეულა პარლამენტიც და ტელევიზიებიც, არის თანამედროვე საქართველოს სრული უპერსპექტივობის ლამის გარანტია სააკაშვილის ხელისუფლების ხელში – არასოდეს არ მოხდება ნაცმოძრაობის ბატონობის პირობებში ის, რასაც კამათში საღი აზრის გამარჯვება ჰქვია. და ამიტომ მათი გადაწყვეტილებები ყოველთვის ვოლუნტარისტული, არაპროფესიონალური და ქვეყნისთვის საზიანო იქნება, იმ იშვიათ შემთხვევაშიც კი, თუ ეს ხელისუფლებას ასე არ სურდა…

მაგრამ დავბრუნდეთ ამ ორ სტატიას და იას შეკითხვას – რა უფრო მოსალოდნელია უახლოეს 2012 წლის ყველაზე მნიშვნელოვან არჩევნებზე – ის, რომ სააკაშვილი კიდევ ერთი უსამართლო და არათავისუფალი არჩევნების გზით უკვე პრემიერ-მინისტრის რანგში მოგვევლინება დასავლეთის მხრიდან უმნიშვნელო შეშფოთების და ჩუმი მხარდაჭერის ფონზე (და გამართლდება ვასილ მაღლაფერიძის პროგნოზი)? თუ ის, რომ დასავლეთი, რომელიც უკვე კარგად ხედავს სააკაშვილის არადემოკრატიულობას და მისი „რეფორმების“ ფასადურობას, რეალურად შეეცდება და მიაღწევს მის პოლიტიკურ პენსიაზე გასვლას და ხელისუფლებაში პროდასავლური ძალის მოსვლას (ანუ გამართლდება  დავით ზურაბიშვილის პროგნოზი)?

და კიდევ – რა როლს ითამაშებს ამაში ყველაფერში ქართული საზოგადოება – ანუ, რა ვაკეთოთ ჩვენ?

სიმართლე გითხრათ, მე პირადად დღემდე გაორებული ვარ და არ მაქვს პასუხი იმაზე, რომელი პოზიცია არის ჩემთვის უფრო დამაჯერებელი. სადღაც შუაში ვდგევარ და ალბათ ამის გამოხატულება იყო ჩემი წერილი ამერიკის ელჩისადმი, სადაც ვეცადე იმედგაცრუებაც და ჯერ კიდევ შერჩენილი სულისმღაფავი, მაგრამ მაინც იმედი – გამეერთიანებინა.

გულით ვასილ მაღლაფერიძის პოზიციას ვიზიარებ და ვხვდები, რომ სტრატეგიულად ის პოლიტიკა, რასაც ქართველი მეფეები (ყოველ შემთხვევაში, მათ შორის ყველაზე ბრძენნი) საუკუნეების განმავლობაში ატარებდნენ, რომ საჭიროა ლავირება რამდენიმე ძლიერ რეგიონულ ზესახელმწიფოს შორის და სტრატეგიული პარტნიორის არჩევა საკუთარი ინტერესების მაქსიმალური შენარჩუნების კუთხით, დღესაც აქტუალური რჩება.

ამავდროულად, გონება მკარნახობს, რომ ტაქტიკურად, დროებით მაინც, დავით ზურაბიშვილის პოზიცია, რომ დღეს პროამერიკულ ვექტორს ალტერნატივა არ გააჩნია და ყველანაირად უნდა ვეცადოთ ამერიკას დავანახოთ, რომ ეს ვექტორი მიშას და ნაცმოძრაობის გარეშეც შენარჩუნდება, შეიძლება უფრო მომგებიანი აღმოჩნდეს, ვიდრე ამჟამად ახალი სტრატეგიული მეკავშირის ძიება. მით უფრო, როცა ამ პოტენციურ მეკავშირეს სადღეისოდ საქართველოს ტერიტორია აქვს ანექსირებული და არავითარი იმედი არ არის, რომ თუნდაც ყველაზე პრორუსული ძალის მოსვლის შემთხვევაში, იგი ამ ფაქტის გაუქმებას და ტერიტორიების რეალურ დაბრუნებაზე და საქართველოს რეალურ სუვერენულ აღიარებაზე წამოვა.

რა თქმა უნდა, არ იქნებოდა ცუდი, რომ რეგიონში მესამე ძალაც არსებობდეს, მაგრამ ასეთი ძალა ან თავს არ იწუხებს აქტიური ჩარევით და ეს არც შეუძლია 1918 წლისგან განსხვავებით (ევროპა). ან – უაღრესად ოდიოზური და ფუნდამენტალისტურია (ირანი). ან – საკუთარი სკივრში ჩალაგებული ოცნებების ამოღება დაუწყია საქართველოს რეგიონების ნელი მისაკუთრების კუთხით და არაა გამორიცხული 10-20 წლის პერსპექტივაში რუსეთზე არანაკლებ საშიში გახდეს საქართველოსათვის  (თურქეთი. ამ ბოლო ვარაუდში პირველი დედა და მისი პირმშო არ დამეთანხმებიან, ვიცი, მაგრამ მათი აზრი ამ შემთხვევაში ჩემთვის ექსპერტული, ან მიუკერძოებელი მაინც, ვერ იქნება).

ჩვენი მდგომარეობის სირთულე იმაშია, რომ დღეს კარგი გამოსავალი არ არსებობს არავისთვის და როგორც ია ანთაძე ამბობს, არის სრული ჩიხის განცდა, როგორც – ხელისუფლებისათვის, ისე – ოპოზიციისათვის.

ხელისუფლებას, თუ იგი სააკაშვილის პრემიერობის ვერსიას აირჩევს, ფიასკო გარანტირებული აქვს.

იმიტომ, რომ სააკაშვილი არის აბსოლუტურად უპერსპექტივო ფიგურა.

პრობლემა არა მარტო იმაშია, რომ რუსეთმა როგორც პუტინის, ისე მედვედევის პირით განაცხადა, რომ ამ ადამიანს არასოდეს დაელაპარაკებიან და მშვენივრად იყენებენ ამ პოზიციას თავიანთი კატეგორიულობის გასამართლებლად. უფრო სერიოზული პრობლემა იმაშია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის დღევანდელი საგარეო ფუნქციები ორი საკითხით ამოიწურება – 1)ვის რა მიყიდოს (სომხეთს – სამცხე და ეკლესიები, თურქეთს – აჭარა, აზერბაიჯანს – დავით-გარეჯი და სასაზღვრო სოფლები), რომ ეკონომიკური კრახისაკენ მიმავალი სიტუაცია ოდნავ მაინც გამოასწოროს და 2)ვის ინაგურაციას დაესწროს (ამ მხრივ, ძირითადად სამხრეთ ამერიკას წყალობს და იქაური პრეზიდენტებიც შეეჩვივნენ, რომ ევრაზიას მათ ინაგურაციებზე ყველაზე ექსტრავაგანტური პრეზიდენტი წარმოადგენს).

ადამიანი, რომელმაც, როგორც „გონივრული ეჭვი“ არსებობს,  ორი პრემიერ-მინისტრი მოიშორა  თავიდან საფერფლის ოსტატური ტყორცნით, უკვე კალიგულას მსგავს ორგიებს სახალხოდაც არ ერიდება და ნახევარ მინისტრთა კაბინეტს დაცვის თვალწინ უჟაპუნებს. ადამიანი, რომელიც სახალხოდ აღიარებს, რომ მისი საქმე ცალკეული ახალგაზრდული ბანაკების დიზაინი და მშენებლობები, ოპერების გაფორმება, ძეგლების გატანა და დაუმთავრებელი სასტუმროების პომპეზური გახსნაა, შეუძლებელია, რომ სერიოზულად (თუ გიორგი ასანიძეს, კობა ხაბაზს, შოთა მოლაშხიას და სხვა ვაჰ-პოლიტიკოსებს არ ჩავთვლით), თუნდაც საკუთარ გუნდში ქვეყნის მძიმე მდგომარეობიდან გამომყვან პირად მიაჩნდეთ! ადამიანი, რომელზეც არსებობს ავტორიტეტული დასკვნა, რომ მან ავანტურისტული გადაწყვეტილებით ომი დაიწყო და მოსაზრება, რომ არა მარტო საკუთარი ქვეყანა, არამედ ამერიკაც და ევროპაც უნდოდა ბირთვულ დაპირისპირებაში ჩაეთრია, პრეზიდენტი, რომელიც ყოველ შუადღეს საქართველოს არსებული ტურისტული პოტენციალის საპნის ბუშტების ბერვით იღვიძებს და ყოველ შუაღამეს ახალი შპიონომანიური სკანდალების გამოგონებით ამთავრებს, არ შეიძლება რეალურად სტაბილურობის მომტანი იყოს. მისი “სტაბილურობა” მთლიანად ემყარება ჟანდარმულ-პოლიციურ რეჟიმს და შიშის სინდრომს. მაგრამ იმ რესურსებით, რაც საქართველოს დღეს გააჩნია, გამორიცხულია, რომ პრემიერმა სააკაშვილმა ქვეყნის გადარჩენის რაიმე ალტერნატივა მონახოს. ერთადერთი გზა, რაც მას რჩება, ეს არის ქვეყნის ღიად, აუქციონზე გაყიდვა. ბურებმა და კულტურულმა ჩამოსახლებამ არ გაამართლა, ამიტომ მიშას ისღა დარჩენია, ტერიტორიები ზედ მაცხოვრებელი მოსახლეობით გაასხვისოს – ჩინეთზე, თურქეთზე, არაბებზე… ამ მხრივ სიმბოლური ნაბიჯი ალბათ რუსთაველზე პარლამენტის შენობის გაყიდვა იქნება. ხოლო როცა ეს ნაბიჯები მასშტაბური გახდება, ტერიტორიების და ინფრასტრუქტურის (მაგალითად – რკინიგზის გაყიდვას) შედეგად ის მოჰყვება, რომ სააკაშვილის კარის ბიზნესმენები დაკარგავენ მათ გამგეობაში არსებულ ყველაზე მსუქან ნაჭრებს, გადაზიდვის შედარებით იაფ ფასებს და პრეფერენციულ რეჟიმებს. არა მგონია, ცეზარ ჩოჩელი, არჩილ გეგენავა, დინოზავრი ჭყონია, მამა ბოკერია, დედა ღაჭავა, ან თუნდაც გიგი უგულავა მშვიდად გრძნობდნენ თავს – სააკაშვილს სანამდე ეყოფა წვრილფეხა ბიზნესმენების საპროცესო გარიგებებით შემოსული მილიონები  და როდის გადავა მსხვილი საკბილოების გატყავებაზე, არავინ იცის.

ასე რომ, თუ ვასილ მაღლაფერიძის პროგნოზი სწორია, რომ ამერიკას მიშა, როგორც მათი სურვილების მონურად ამსრულებელი, ავღანეთში საზარბაზნე ხორცის უპრობლემოდ და ზეგეგმით მიმწოდებელი, საქართველოში ამერიკელი უმუშევრების ინგლისურის მასწავლებლის სტატუსით ჩამომყვანი, და რუსეთზე მიქსეული გამაღიზიანებელი (მაგალითად, ჩერქეზების გენოციდის ამბავში და ა.შ.) ძალიანაც აწყობს და მხოლოდ უმნიშვნელოდ შეშფოთდებიან, ხოლო საქმით კი არც არაფერს გააპროტესტებენ „პრემიერ პუტინ-2“-ის ქართულ რიმეიკზე, მაშინ დიდი შანსია, რომ საქართველოში დაიწყოს (სავარაუდოდ, 2013 წლის ეკონომიკური სიდუხჭირით და საპრეზიდენტო არჩევნებზე უგულავას ან ბაქრაძის კანდიდატურის დაყენებით გაცხელებული) საპროტესტო გამოსვლები, რომელთაც, ალბათ, უკვე მკვეთრად ანტიამერიკული და პრორუსული ხასიათიც შეიძლება ჰქონდეს.  ძალიან მეეჭვება, რომ ასეთ პირობებში რუსეთი დღევანდელ მოჩვენებით ინდიფემერე რა იქნება, ძნელია. არაა გამორიცხული, საქართველოს მომავალი პრეზიდენტი შალვა ნათელაშვილი გახდეს, ხოლო რეალური ბერკეტები ჩრდილში წასულმა მერაბიშვილმა შეინარჩუნოს, რომელიც, ალბათ, ჩამოიხსნის ნიღაბს და უკვე ღიად მოახდენს თავისი პრორუსული შინაარსის დემონსტრირებას.

რაც შეეხება ზურაბიშვილის პროგნოზს.

რატომღაც, აქაც ვერ ვხედავ რეალურ და იოლ „ჰეფი ენდს“, რადგან ამერიკას მხოლოდ ერთ შემთხვევაში შეიძლება გაუჩნდეს ოპოზიციის მხარდაჭერის სურვილი (ანალოგიურად 2003 წლისა) – თუ დაინახავს, რომ ოპოზიციამ მოახერხა ხალხის დარაზმვა და ნაციონალურ მოძრაობის წინააღმდეგ პროტესტი ისეთივე მასიურია, როგორც ეს ეგვიპტეში თუ ტუნისში იყო 2011 წელს, ან საქართველოში – 2007-09 წლებში. მხოლოდ მაშინ, და ისიც იმ შემთხვევაში, თუ ამ პროტესტის სათავეში არ იქნება ძალა, რომელსაც ნაციონალური მოძრაობა მოახერხებს, რომ პრორუსულად დაანახოს დასავლეთს, არის მოსალოდნელი, რომ გამეორდება ბეიკერის ფორმულა და ძირითადად მშვიდობიანი გადაცემა ამ ახალი ძალისათვის. რამდენადაც, კიდევ ვიმეორებ, რომ ეს მხოლოდ მასიური საპროტესტო მოძრაობის შედეგად შეიძლება მოხდეს, მე გამოვრიცხავ ამ შემთხვევაში ნაცმოძრაობის რომელიმე „ახალი სახის“ მოსვლას ხელისუფლებაში (მაშინ ასეთი „ახალი სახე“ უკვე 2011 წელსვე უნდა გამოეყოს ნაცმოძრაობას და მის წინააღმდეგ ისეთივე ძლიერი კამპანია დაიწყოს, როგორც ეს სააკაშვილმა გააკეთა 2002 წლიდან) და ასევე ძალიან მეეჭვება, რომ ქრისტიან-დემოკრატები მოახერხებენ ამას. ასე რომ ექვსიანს, კერძოდ კი, ალასანიას, რესპუბლიკელებს და ფორუმს – თუ ადგილობრივი არჩევნების დროს მშვიდობისმტრედობის და ბუნჩულობის დამღუპველ გამოცდილებას გაითვალისწინებენ, შეიძლება რეალური შანსი გაუჩნდეთ. პრობლემა იმაშია, რომ თუ ამის გაკეთებას გადაწყვეტენ, ექვსიანმა დღეს გაცილებით მეტი უნდა აკეთოს, როგორც საგარეო, ასევე – განსაკუთრებით – საშინაო არენაზე მასიური პროტესტის ასაგორებლად. აქვთ თუ არა მათ ამის პოტენციალი, ეს შემოდგომაზე უნდა გამოჩნდეს. მთავრობა, რა თქმა უნდა, გულხელდაკრეფილი არ იქნება და ეცდება, ექვსიანს კიდევ „ჩამოათალოს“ რომელიც წევრი ორგანიზაცია. თუმცა ექვსიანსაც აქვს შანსი, ზოგიერთი განსმდგომი პარტია, თავისი საპროტესტო მუხტის ამოქმედების წყალობით, შემოიმატოს. დღეს პოლიტიკური მომენტი ისეთია, რომ კაბინეტში ჯდომით პოლიტიკოსი ოპოზიციის კი არა, მხოლოდ ნაცმოძრაობის საქმეს თუ გააკეთებს.

ასე რომ მივედით მარტივ დასკვნამდე – პრორუსული იქნება, თუ პროამერიკული, საქართველოში სააკაშვილის რეჟიმის შეცვლა მხოლოდ აქტიური საპროტესტო გამოსვლების შედეგად შეიძლება მოხდეს. მიხეილ სააკაშვილმა მრავალჯერ დაამტკიცა, რომ თავისი ნებით ხელისუფლებას კი არა, ერთ თავისუფალ ტელეარხს არ დათმობს და მინისტრის ერთი მოადგილეც კი არ დანიშნა ოპოზიციონერი. მას მხოლოდ დემონსტრირებული ძალის (მათ შორის – საპროტესტო მიტინგების) ეშინია და ანგარიშს უწევს. ასე რომ, არა აქვს მნიშვნელობა, რამდენად მოინდომებს და რომელი – ამერიკა თუ რუსეთი, – სააკაშვილის სეთურობის დასასრული ძირითადად ხალხის აქტივობაზეა დამოკიდებული.  თუ ახლა გვეყოფა შნო და გამოვიჩენთ ფხას, მაშინ შანსი უფრო უკეთესი იქნება… ნუ ვიქნებით გაზულუქებულები და ვიძახებთ – “ადრე რომ გამოვედით – მერე რაო?”! საკუთარი თავის გადასარჩენად ან უნდა გაინძრე, ან… უნდა სუდარა გადაიფარო…

თუ ჩვენ უკვე მივხვდით – ლტოლვილებიც, უმუშევრად დატოვებულებიც, ექიმებიც, მასწავლებლებიც, ბიზნესმენებიც, ახალგაზრდებიც, პენსიონერებიც, ქალაქელებიც და სოფლელებიც, ქართველებიც და არაქართველებიც, – რომ სააკაშვილის გზა არამცთუ ტაძრამდე ვერ მიგვიყვანს, არამედ ეს არის თითოეული ჩვენგანის დამარცხების, გაცამტვერების და ლტოლვილობის გზა, რომ ეს არის საქართველოს გადაშენების გზა, მაშინ ჩვენ უნდა გვეყოს ძალა, რომ ქუჩაში გამოვიდეთ, თუნდაც იმის შიშის ფასად, რომ გვირტყამენ და დაგვიჭერენ.

ჩვენ  უნდა გავერთიანდეთ!

სააკაშვილი იგებს იმით, რომ ჩვენს შორის მოღალატეებს და შტრეიკბრეხერებს ნახულობს, რომელთაც ჩვენი ჯიბეებიდან ამოცლილი მილიონებიდან 300-300 ლარს უხდის, რათა ამ უტვინო და უნამუსო მოღალატეებმა თავისი შვილების და ჩვენი – ქვეყნის ღალატის ხარჯზე 2-3 თვე თავი გაიტანონ! უკვე გამოჩნდა ინფორმაცია, რომ 2012 წლის არჩევნებისთვის ნაცმოძრაობა 40,000 დაქირავებული აქტივისტის დაპურებას გეგმავს, რომ მათ ჩვენი არჩევანი გააყალბონ. ჩვენ უნდა გვეყოს ძალა, რომ მეტნი ვიყოთ (მინიმუმ 200,000 ადამიანი უნდა გავერთიანდეთ არჩევნების სამოქალაქო მონიტორინგის მიზნით!) და ამ მდედრიონს თუ მანქურთების ზონდერჯგუფებს დავუპირისპირდეთ. უნდა მივხვდეთ, რომ მათთვის მიცემული ფული, ეს ჩვენი პენსიები და ავადმყოფებისთვის მოკვეთილი პროგრამებია, და ჩვენთვის გაძვირებული წყალი, დენი და საბავშვო ბაღია!

3 მილიონ ადამიანს წაგვიჭირეს ყულფი, რომ 40,000 იუდა სამი თვით მოიმადლიერონ!

სხვა გამოსავალი არ არსებობს – თავისუფლებას არავინ მოგვიტანს ლანგარზე.

ლანგარზე პირიქით, მალე მოგვიტანენ ჰაერის გადასახდის ქვითარსაც და  ჩვენი სახლებიდან გამოსახლების ბრძანებასაც! დამერწმუნეთ, არ არის ეს დღე ძალიან შორს… აგერ, უკვე თურმე, მკვდრის მეოთხე დღეს დამარხვაზეც უნდათ გადასახადის დაწესება… ამათი ტვინგაცხელებული “კრეატიულობა” რომ არ მოიფიქრებს, ეგეთი გარეწრობა ხომ ძნელად…


ოვოთ,  ამით ჩვენ ამ მთავრობას მორიდებულად ვაქეზებთ – „მეტის ღირსიც ვართ!..“

„არ იქნება სამართალი, არ იქნება მშვიდობა!“


საარჩევნო ცვლილებების მოთხოვნა თუ პროტესტი? – ერთიც და მეორეც! კოორდინირებულად!


საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებაზე მიმართული ოპოზიციური 8-იანის და ხელისუფლების მოლაპარაკებები შეჩერდა… ჩიხში შევიდა და ალბათ ან ჩაიშალა, ან ისეთ ჩოგბჯენში გადავა, რომ აჯობებს ჩაიშალოს…

http://www.radiotavisupleba.ge/content/article/3537080.html

 

აშკარაა, რომ ხელისუფლებას არ სურს სამართლიანი არჩევნების ჩატარება. მათ არამცთუ ბიომეტრიული პასპორტების გამოყენების მცდელობა მიაჩნიათ მიუღებლად (რადგან გამომჟღავნდება, რომ ამომრჩეველთა ყალბი სიები ლამის 1 მილიონითაა ”გაბერილი”!), არამედ უარი თქვეს 2010 წელს  მოსახლეობის მორიგი აღწერის ჩატარებაზეც – რომელიც ასევე შეიცავდა იმის ხიფათს, რომ დაფიქსირდებოდა ქვეყანაში არსებული მოსახლეობის გაცილებით დაბალი მაჩვენებელი, ვიდრე წინა აღწერაზე 10 წლის წინ. და საერთოდ შეცვალეს კანონი, რომელიც დემოგრაფიული აღწერის ჩატარებას ყოველ 10 წელიწადში სავალდებულოდ აწესებდა: აქაოდა – ფულის უქონლობის გამოო! ეს არის მარაზმი! ხელისუფლება, რომელიც მილიონებს საეჭვო ღირებულებების პროექტებში ხარჯავს, ხოლო ასობით მილიონს ისე ხარჯავს საპრეზიდენტო ფონდიდან, რომ არავის ანგარიშს არ აბარებს, უცებ ასე მგრძნობიარე ხდება 5-20 მილიონი ლარის ხარჯვაზე! ასევე გამორიცხულია, რომ ხელისუფლებამ დათმოს მაჟორიტარების არჩევნის (თუ ნაცმოძრაობის მიერ დანიშვნის!) პრინციპი.

საერთოდ, ასე მგონია, რომ ხელისუფლებას აწყობს ქუჩის გამოსვლების პროვოცირება, რადგან ამ ასპარეზზე უფრო მაგრად მიაჩნია თავი, ვიდრე სამართლიან არჩევნებში… მაგრამ ვაითუ გაუცუდდეთ ანგარიში… თუმცა ერთი რამ აშკარაა, რომ ბოლო დროს დაიწყო საეჭვო რეპუტაციის ხალხის ”მივლინება” ზოგიერთ პარტიაში, რაც მე პირადად ამ პარტიების რეიტინგისთვის ძალიან სახიფათოდ მიმაჩნია.

ხელისუფლების გათვლა არის შემდეგი, მათ უნდათ მოახდინონ დაპირისპირების პროვოცირება, შემდეგ დაიჭირონ ოპოზიციური სპექტრის ლიდერები და გამოაცხადონ სასწრაფო რიგგარეშე არჩევნები ძველი საარჩევნო კოდექსით და დააყენონ რვიანის პარტიები ძალიან ცუდი არჩევნის წინაშე – ”ან ისევ დარჩით პარლამენტის გარეთ, ან მოდით და ითამაშეთ ჩვენი წესებით და დაჯერდით საცოდავ 20-25%-ს პარლამენტში”!

მე მიმაჩნია, რომ ამ კოდექსით არჩევნებზე წასვლა სიგიჟეა და ერის ღალატი. მე პირადად აბსოლუტურად ლუსტრირებულად ჩავთვლი ყველა პადოშას,რომელიც არსებული კოდექსით და სიებით არჩევნებზე წავა!

საჭიროა კოორდინირება საარჩევნო და საპროტესტო ოპოზიციურ ძალებს შორის! ისინი ისევე შეწყობილად, მაგრამ განსხვავებულად უნდა მოქმედებდნენ, როგორც ავიაცია და არტილერია! ეს მაჯლაჯუნა მთავრობა უნდა დამთავრდეს! ან კარგად – არჩევნებით და მათი პოლიტიკური შანსის მომავალში შენარჩუნებით! ან ცუდად – რევოლუციით და მათი ისტორიის სანაგვეზე მოსროლით – აქედან გამომდინარე ყველა შედეგით! მე პირველი მირჩევნია, და მათაც ამისკენ მოვუწოდებ, მაგრამ მიშას, ეტყობა, კადაფის როლი ხიბლავს – მცველი ქალწულებით გარშემორტყმული…


როგორ გავუშვათ ხელისუფლება-5


ჩვენი საშველი არ იქნება, სანამ პრიორიტეტებს არ დავალაგებთ.

დაგიჩემებიათ – ”ახალი ოპოზიცია გვინდა, ახალი სახეები”!!!

ვინ შობს ამ ახალ ოპოზიციას? ან ანსამბლი ”სახე” ხომ არ მოგვეყვანა?

ვინმე გინახავთ ამ ბოლო დროს პოლიტიკურად ორსული?? ასე, – მე-7 თვეში?? და თან რომ ეტყობა – ტილ ულენშპიგელი, განდი და ჩე გევარა ერთად რომ ჰყავს იქ, კედელზე ფეხებმოჭერილი?

კიდეც რომ მოხდეს სასწაული და როგორც ლიბიელებმა (თფუი ეშმაკს) – ვიომეთ, როგორ გგონიათ, მერე ამ ქვეყანას ვინ ჩაიბარებს სამართავად?

ნგრევა რომ შეუძლია, ის ხალხი რომ შენებაში არ ვარგა, ესეც ხომ ვიცით (1990-91-დან)…

მოკლედ მე ჩემი მითქვამს:

1.მიხეილ სააკაშვილის დამნაშავე რეჟიმი (და არა მარტო მიშა!!!) უნდა მოშორდეს ამ ქვეყანას! სასამართლოთი – კარგი იქნება! (ზესტაფონი იქნებოდა კარგი ნიურნბერგი!), მაგრამ მე პირადად მაგათ გაქცევაზეც არ ვიქნებოდი წინააღმდეგი, თუ ეს უსისხლოდ მოხდება! თორემ ახლა რომ ლიბიაში ვინმემ კადაფის ცოცხლად გაშვებაზე თანხმობა განაცხადოს, იმას ალბათ პირველს დაკიდებენ, (კადაფი ჯერ კიდევ მაგრადაა)…

2. მიხეილ სააკაშვილის რეჟიმის გადაგდება უნდა მოხდეს იმ ოპოზიციით, რაც არის და იმ ხალხით, რაც ვართ! წერტ. (უ-ს გარეშე:)

3. ამ ამოცანისათვის ოპოზიციის ორმა ფრთამ – სააარჩევნომ და საპროტესტომ უნდა იმოქმედონ კოორდინირებულად (!!!). საპროტესტო მართავს გაშლილ პროტესტებს მთელს ქვეყანაში და კედელთან აყუდებს მთავრობას, ხოლო საარჩევნო უძახის მთავრობას, – დამმორჩილდი, თუ არ გინდა მაგნებმა მიგქისტონ, მოდი აგერ და მოაწერე ხელი, რომ წესიერ არჩევნებზე წამოხვალო!

4. ხალხი აირჩევს იმას, ვინც ბოლომდე და პატიოსნად შეასრულებს თავის ამოცანას, მაგრამ უფრო მეტად ალბათ იმას, ვისი გზითაც მოგვშორდება ეს რეჟიმი. ყველა ვარიანტში, მეორე ფრთაც მოგებული იქნება, რადგან ხალხი და ქვეყანა გადარჩება და ისინიც შეძლებენ ამ ნორმალური გარემოს და ნორმალური სასამართლოს, მედიის და ბიზნესის პირობებში ნორმალურად არსებობას და განვითარებას. მეტიც, თუ დამიჯერებთ, დიდი შანსია, რომ უფრო იმას გაუმართლოს ვინც ჯგუფში მეორე ადგილზე გავა… გამგები გაიგებს, რატომაც :)
5. იმისთვის, რომ ნორმალურად მივიდეთ გამარჯვებამდე, რამდენიმე პირობაა აუცილებლად შესასრულებელი:
ა) არცერთი ფრთა მეორის მეთოდებზე არ იძახის – ”მიუღებელია!” ”გამყიდველები” და ა.შ.
ბ) უნდა მოხდეს შეთანხმება იმაზე, რა პირობებში შეიძლება, რომ საარჩევნო ფრთა შეუერთდეს საპროტესტოს, და – პირიქით!

გ) უნდა გამოირიცხოს ყოველგვარი მცდელობა, რომ პროცესებში იქნა შემოყვანილი რუსეთი! ის პოლიტიკოსები, ვინც რუსული კარტის გათამაშებას ცდილობენ და რუსეთის მმართველ პირებთან თანამშრომლობენ, ალბათ, უნდა გამოირიცხონ ერთიანი საპროტესტო პროცესებიდან, დროებით (არჩევნების ჩატარებამდე) მაინც, ისევე როგორც ის პირები და პარტუკანები, რომელთა პროსახელისუფლებო ბუნება აშკარაა (მაგალითად, მაია ორჯონიკიძე რომ ჰყავს პარტიის სახედ – მიშას მთავარი ნამუსმომხცავი!).
თუმცა, არ გამოვრიცხავ, რომ სწორედ დამარცხების რეალური საფრთხის დამნახავი ხელისუფლება წავა, ამ, თითქოსდა წარმოუდგენელ, გარიგებაზე და სულაც მოიპატიჟებს რუსებს თბილისში, ხოლო თავად კი ”დევნილობაში მთავრობის” სტატუსით დაკმაყოფილდება, სადმე ლონდონში, ან სულაც ბებიას საყვარელ დუბაიში! ასეთ შემთხვევაში, ხელისუფლებამ უნდა იცოდეს, რომ ყოველი ქართველის სიცოცხლის ლაიტმოტივი უნდა გახდეს ასეთი რენეგატი ხელისუფლების წევრების მონახვა, მართლმსაჯულებამდე მიყვანა და აღსრულება.

დ) ოპოზიციის ნებისმიერი მხარე უნდა აცნობიერებდეს, რომ ნებისმიერი კულუარული გარიგებები ხელისუფლებასთან ზუსტად იგივე შედეგის მომტანი იქნება ქართველი ხალხის მხრიდან მათდამი დამოკიდებულებაში, როგორც პუნქტ 5გ-ში არის აღწერილი.

ე) უნდა მოხდეს აღნიშნული პოზიციის თანმიმდევრულად და კატეგორიულად გაცხადება უცხოური ორგანიზაციების, დიპკორპუსის და საერთაშორისო მედია საშუალებების მიმართ.

ბიომეტრიული პასპორტები საშუალებას მოგვცემს ამოვაგდოთ ყალბი და გაბერილი სიებიდან ასეულ ათასობით უცხოეთში მყოფი და მკვდარი სული.
გარდა ამისა, ვინც ხმას მისცემს, მისცემს მხოლოდ ერთხელ – თავის უბანზე. ეს ორმაგად მომკავდინებელი დარტყმა იქნება ნაციონალურ მოძრაობისათვის – ჯერ ერთი ისინი დაკარგავენ ძალიან დიდი ოდენობით ვირტუალურ ხმებს. და თანაც გამოაშკარავდება, რომ ქვეყანაში ამომრჩეველი არ არის 3.7 მილიონი! არამედ მხოლოდ 2,7 მილიონია, უკეთეს შემთხვევაში!
ახლა ნაცმოძრაობის ტაქტიკა არის შემდეგი:

1) არავითარ შემთხვევაში არ დახარჯონ საბიუჯეტო ფული ბიომეტრიულ პასპორტებზე.
მათ უნდათ ხალხს გადაახდევინონ ის 20-25 ლარი ბიომეტრიულ პასპორტზე და ასტეხონ ხმაური, რომ ოპოზიციამ წაართვა ხალხს ეს ფული!
ეს უსინდისოთა კასტა, რომელიც უკვე 8 წელია ყოველ წელს მილიარდობით ფულს იდებს ჯიბეში ხალხის გადასახადებიდან და ხალხის სახელით აღებული კრედიტებიდან, ახლა წუწურაქობს 60 მილიონ დოლარზე!

2) ისინი ეცდებიან თავად იგდონ ხელში უცხოურ ორგანიზაციებთან მოლაპარაკებების ბერკეტები და იმდენად უხეიროდ წარმართონ ეს მოლაპარაკებები, რომ უცხოურმა ორგანიზაციებმა უარი თქვან ბიომეტრიული პასპორტიზაციის დაფინანსებაზე. წესით, ეს ასე არც უნდა მოხდეს და ამ მოლაპარაკებებში სწორედაც რომ ოპოზიციური რვიანის მონაწილეები უნდა იყვნენ აქტიურად ჩართული.

3) ნაცმოძრაობის მთავარი სამიზნე, რა თქმა უნდა არის რეგიონები!. თბილისში მათ შეიძლება დათმონ ბიომეტრიული პასპორტების საკითხში, რათა უცხოეთთან საჩვენებელი და სათქმელი ჰქონდეთ – ხომ ხედავთ, როგორი კონსტრუქციულები ვართო! ბოლო არჩევნების შემდეგ ნაცმოძრაობა იმის იმედად არის, რომ ისევ ძალიან აქტიურად დააშინებებ და სახლებში დარჩენას აიძულებენ ოპოზიციის მომხრეებს, ხოლო საკუთარ მომხრეებს, პირიქით — ფულის, ნარკოტიკების, შაქრის და დაპირებების დარიგებით მაქსიმალურად მობილიზაციას გაუწევენ.

4) სამაგიეროდ, ისინი ეცდებიან, თბილისში შემცირებული მკვდარი სულები რაიონებში ამოქაჩონ და მერე თავი იმართლონ, დედაქლაქში მართლა ”შემცირებულა” ამომრჩეველი, სამაგიეროდ – რაიონებში წასულა მილიონამდე კაციო! D:D:D. ალბათ სააკაშვილის სოფლის მეურნეობისაკენ მოწოდებას მიაწერენ ამ ძირეულ გარდატეხას!

ძნელია, ყველაფერს მიხვდე, რასაც მიხეილ მაჭავარიანის, ხათუნა გოგორიშვილის და პავლე კუბლაშვილის გამყალბებელი ტვინები მოხარშავს, მაგრამ 8 წელი ცოტა დრო არაა, რომ უკვე მივხვდეთ მათ ზოგიერთ შესაძლო ნაბიჯს მაინც!


როგორ შევცვალოთ ხელისუფლება-4 (პასუხის პასუხი ია ანთაძეს :)))


ია, დიდი მადლობა პასუხისათვის. ახლა შევეცდები, გიპასუხოთ. (სამწუხაროდ, გრძელი სიტყვის მოკლედ თქმა ჩემი ჰობი არაა და ამიტომ ისევ ახალი ნოუთის დაწერა მომიწია)

ქვეყანას დღეს მომავალი პოტენციური პირველი პირი არ ჰყავს. და მაინც ჩვენი ქვეყანა გაცილებით უფრო მზადაა პოლიტიკურად სერიოზული ცვლელებებისათვის, ვიდრე ეგვიპტე, ტუნისი და ლიბია. სადაც ოპოზიცია, თუნდაც თორთლაძის დონეზე, აღარაფერს ვამბობ თარგამაძეზე – პარლამენტში არ იყო და სადაც არასაპარლამენტო ოპოზიცია ან ციხეში იყო, ან – ემიგრაციაში.

სააკაშვილის პრობლემა არის ის, რომ განსხვავებით ალიევისაგან, ის პოლიტიკურ სტაბილურობასაც ვერ უზრუნველყოფს.

1) დამთავრდა მისი 4,5 მილიარდიანი კრედიტ-გრანტი და ამის მერე უკვე წლიურად დაახლოებით ნახევარ მილიარდამდე მხოლოდ ვალის მომსახურების პროცენტი იქნება გადასახდელი. ამას ჩვენი სახელმწიფო ბიუჯეტი ვერ აიტანს.

2) არავითარი მიმზიდველი საინვესტიციო გარემო არ არსებობს. და მოდით, სახეში შევხედოთ ფაქტს, რომ სანამ პრეზიდენტი არის ადამიანი, რომელსაც რუსეთი ოფიციალურად მაინც ნომერ პირველ მტრად აღიქვამს, აქ გიჟის მეტი სერიოზულ ინვესტიციას არ ჩადებს.ხოლო ქართველი ბიზნესმენები კარგად გრძნობენ, რომ სადაც არა სჯობს (ატყავებენ!), გაცლა სჯობს!

3) მალე სააკაშვილს მოუწევს პოლიციის შემცირებაზე წასვლა, რამდენადაც, პოლიციის ხელფასები თვიურად, სულ მცირე, 30 მილიონი ლარია. უკვე ძალიან მალე დაიწყება სახელმწიფო დაცვის კადრების შემცირებაც. ეს კი ისეთ პროცესებს გამოიწვევს პოლიციაში, რომლის პროგნოზირება ადვილია, მასშტაბის გათვლა კი – ძნელი. ის პოლიციელები, რომლებიც გუშინ ვეტერანებს ურტყამდნენ, ხვალ თავად აღმოჩნდებიან უმუშევრების როლში.

4) ამას ემატება ის, რომ სულ უფრო მეტი მაღალი რანგის პირი ”მოუტყდება” მიშას.

ნაცმოძრაობა ჯერ ახერხებს საიდუმლოდ შეინახოს გელა ბეჟუაშვილის ფაქტიურად გაქცევა ქვეყნიდან და ისიც, რომ ბეჟუაშვილმა საკმაოდ სერიოზული ინფორმაცია მიაწოდა ამერიკის სახ. დეპარტამენტს იმ მოსალდონელ ახალ ავანტიურებზე, რასაც სააკაშვილი გამუდმებით ხლართავს. მოსალოდნელია, რომ მალე კიდევ 2-3 ნიჭიერი და მოაზროვნე ადამიანი დატოვებს სააკაშვილის გუნდს.

რა თქმა უნდა, რეჟიმი შეეცდება, რომ გაბითურებული აკელა შეცვალოს და ახალი პრინცი მოიყვანოს. ყველაზე სავარაუდოდ, – გიგა ბოკერია, რომელსაც დღემდე უცხოეთში ნიჭიერი პრაგმატიკოსის რეპუტაცია აქვს. არაა გამორიცხული – ვანო მერაბიშვილი, რომელსაც ქვეყანაში ეფექტური მენეჯერის იმიჯი აქვს. მაგრამ პრობლემა იმაშია, რომ არც ერთს და არც მეორეს დასავლეთი ახალ მასშტაბურ ინვესტიციებს არ მისცემს, ხოლო ქართული საზოგადოება და ბიზნესი კი არ მოტყუვდება, რომ ასეთი როქირება სინამდვილეში არის მიშას რეჟიმის შენარჩუნება მიშას ჩრდილში მოსვენებით და არავითარი შიდა სტაბილიზაცია და ბიზნესის აქტივაცია ამას არ მოჰყვება.

ამიტომ საკითხი ძირითადად ასე დგას – რეჟიმის წევრებს უნდათ შეინარჩუნონ ის აურაცხელი სიმდიდრე, რაც დააგროვეს და მიიღონ უსაფრთხოების გარანტიები. ამის შანსი არის მაშინ, თუ ისინი წავლენ სერიოზულ დათმობებზე საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესების მიმართულებით და იმდენად ტრანსპარენტულს გახდიან პროცესს, რომ შესაძლებელი გახდება სულ ცოტა საპარლამენტო არჩევნებში მათი დამარცხების გაფორმება. მაგრამ უცნაური ლაფსუსია ის, რომ საკონსტიტუციო ცვლილებებით მათ თავად მოიჭრეს ეს გზა, როცა შეიძლებოდა ქვყნის მთავარი მმართველი – პრეზიდენტი 2013-მდე ყოფილიყო ნაციონალი, ხოლო პარლამენტში ნაციონალურ მოძრაობას არ ექნებოდა ფორმალური უმრავლესობა, თუმცა შეიძლებოდა ყოფილიყო ყველაზე დიდი ფრაქცია და ოპოზიციას შორის დაპირისპირებაზე ეთამაშა თავისი პოლიტიკური ინტერესების გატანაში. ამჟამად შეტანილი ცვლილებებით ქვეყნის პირველი პირი – პრემიერ მინისტრი – სწორედაც რომ საპარლამენტო არჩევნებზე იქნება დამოკიდებული.

ამ ვარიანტზე ალასანიას და ბოკერიას შეთანხმება რეალურია და დარწმუნებული ვარ, გაუმჯობესებული საარჩევნო გარემოს პირობებში რესპუბლიკელებს, თავისუფალ დემოკრატებს (ალასანია), ახალ მემარჯვენეებს, ქდმ-ს და ფორუმს საკმაოდ კარგი შანსები ექნებათ, რომ ჯამურად 50-60%-იც კი აიღონ.  

მაგრამ თავად ნაციონალურ მოძრაობაში ასეთ მიმართულებას მომხრეები უფრო ნაკლები ეყოლება, ვიდრე – მოწინააღმდეგეები. მოწინააღმდეგეები იქნებიან ისინიც, ვისაც კრიმინალური გზებით ურიცხვი ქონება აქვს დაგროვებული. და აქ, პირველ რიგში, სწორედ ბოკერიას ერთ-ერთი პოტენციური სპონსორი – კეზერაშვილი იგულისხმება. წინააღმდეგი იქნებიან ასევე ისინიც, ვინც ასეთ განაწილებაში საპარლამენტო სკამს დაკარგავს – წიკლაურები, ოჩიაურები, მალაშხიები და სხვა წვრილფეხობა, რომელთა ინტელექტუალური რესურსი ვერაფრით ახლოს მოვა მათ მყვირალა ურაპატრიოტობანასთან… თუმცა მათი ხმა მაინცდამინც არც ჩაითვლება მოსასმენად. მთავარი მაინც ისაა, რომ მერაბიშვილი გაცილებით მონდომებული იქნება, რომ საქმე ქუჩის აქციებისკენ წაიყვანოს. და შემდეგ ამ აქციების რუსეთთან კავშირის საბაბით მოახერხოს ოპოზიციის ნაწილის სერიოზული ნეიტრალიზაცია (90 დღე ციხეში მოთავსებით)

მაგრამ აი, აქ შემოდის მუბარაქის ფაქტორი!

ის რაც წარმოუდგენელი ჩანდა გუშინ, შეიძლება მოხდეს დღეს!

1. ფაქტია, რომ მერაბიშვილს ხალხის დახოცვას არავინ აპატიებს და იგი მაშინვე გაიზიარებს კადაფის ბედს, ხოლო რეზინის ჯოხების გამოყენება შეიძლება არ აღმოჩნდეს საკმარისი, თუ ისევ 100,000 კაცი გამოვა, თანაც განწყობილი ისე,რომ ფოთლების ჩამოვარდნა აღარ ჩაითვლება ჯოჯოხეთში მოხვედრის საფუძვლად, იმის გათვალისწინებით, რომ რეალურ ჯოჯოხეთს სწორედ ეს რეჟიმი გვიმზადებს!

2. მეორე მნიშვნელოვანი,რაც არაბულ რევოლუციებს თან ახლდა, არის ის, რომ მათ აშკარად დაგვანახეს – რევოლუციის წარმატებისთვის აუცილებელია პროტესტის გაშლა მთელი ქვეყნის მასშტაბით. როცა მთავრობას აღარ შეუძლია სერიოზული ძალების აქეთ-იქეთ გადასროლა. ამ მხრივ, ქართული პარტიის სერიოზული რეგიონალური მუშაობა ძალიან მნიშვნელოვანია მომავალი საპროტესტო მოძრაობის წარმატებისათვის.

3. დაბოლოს, არაბულმა რევოლუციებმა დაგვანახეს, რომ რაც არ უნდა ხმამაღლა იყვირონ დიქტატორებმა იმაზე, რომ მათი შეცვლის მერე ქვეყანა დაინგრევა და მითიურ-რეალური საფრთხე ამოხეთქავს, ამან არ აიძულა დასავლეთის ლიდერები, რომ მათთვის მხარი დაეჭირათ. ჰოდა, თუ მუბარაქსა და კადაფის,მათ  შემდეგ  რეგიონის პოტენციური ფანატიური ისლამიზაციის შიშითაც კი არ დაუჭირეს მხარი, ვითომ მიშას ყვირილი – ”რუსი მოდის! რუსი მოდის!” აიძულებს ამერიკელებს, რომ სააკაშვილს მხარი დაუჭირონ?

ამიტომ მგონია, რომ  მალე გამოჩნდება, რომ სააკაშვილის რეჟიმი, ისევე როგორც საბჭოთა კავშირი, რომელიც თითქოს ურყევი იყო, სინამდვილეში, თიხის ფეხებზე დგას. თუ საბჭოთა კავშირი 2 წელიწადში დაიშალა, სააკაშვილის ”ერთი უკვდავი პარტიის” დაშლას მაქსიმუმ 2 კვარტალი დასჭირდეს.

იმედია, რომ ოპოზიცია მოუკლავი დათვის ტყავის გაყოფის ნაცვლად სწორედ ისე მოახდენს თავისი ნაბიჯების კოორდინაციას, როგორც ჩვენ ყველას დიდი ხანია გვსურს, რომ მოახდინონ.

თუ არადა, სამუდამოდ მართლა წავლენ ისტორიის სანაგვეზე – მიშასთან ერთად… და  ვაითუ – საქართველოსთან ერთად !

 ===========================

ია ანთაძე: დაგვიანებული პასუხი სოლომონს

Feb 27, 16:27

პირველ რიგში, მადლობა მინდა გითხრათ იმის გამო, რომ ჩემს ბლოგს სერიოზული კომენტარით გამოეხმაურეთ. ამგვარი დისკუსია სასარგებლოა საზოგადოებისთვის, თითოეული ჩვენგანისთვის და ჩვენი ბლოგისთვის.

რაც შეეხება საკითხს – ხელისუფლების შეცვლის ჰიბრიდულ მეთოდოლოგიას (ანუ პარალელურ შეტევას ორ ფრონტზე). თქვენ ბრძანებთ, რომ ოპოზიციური სპექტრის ნაწილმა ხელისუფლებასთან დიალოგის გზით უნდა ცადოს საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესება და სხვა საჭირბოროტო საკითხების გადაჭრა; ხოლო ოპოზიციის მეორე ნაწილმა უნდა ცადოს ხალხის მობილიზება საპროტესტო გამოსვლებისთვის. გზადაგზა გაირკვევა, რომელი ძალა, რომელი მიმართულება უფრო ქმედუნარიანია და ხალხიც მას გაჰყვება.

თუ გულისხმობთ, რომ ოპოზიციის ორივე ნაწილმა შეთანხმებულად უნდა იმოქმედოს, ჩემი აზრით, ეს ამჯერად შეუძლებელია. პოლიტიკაში ტაქტიკურ შეთანხმებებს წინ უსწრებს ერთი სტრატეგიული შეთანხმება – ვინ იქნება პრეზიდენტი (პრემიერმინისტრი). თანამშრომლობის ბევრი მცდელობა სწორედ იმის გამო ჩაშლილა, რომ სხვადასხვა პოლიტიკური პარტია ამ ერთ – სტრატეგიულ – საკითხზე ვერ შეთანხმებულა. კოორდინირებული ქმედება მხოლოდ მაშინ არის შესაძლებელი, როდესაც ძალთა სამომავალო ბალანსი პროცესის მონაწილე ყველა გუნდისთვის მისაღებია (თუნდაც, ბალანსი რომელიმე ეტაპზე).

დღეს ოპოზიციის მთავარი პრობლემა სწორედ ისაა, რომ არ მოხერხდა შეთანხმება ამ სამომავლო ბალანსთან დაკავშირებით. ვინ იქნება ქვეყნის პირველი პირი? ბურჯანაძე? ალასანია? სუბარი? უსუფაშვილი? გამყრელიძე? გვარების ჩამოთვლა კიდევ შეიძლება. მართალია, პოლიტიკოსები საზოგადოებას ეუბნებიან, რომ ჯერ სააკაშვილია მოსაშორებელი და შემდეგ, არჩევნებზე უნდა გაირკვეს, ვინ დაიკავებს ქვეყნის ამა თუ იმ პოსტს, მაგრამ ეს განმარტება გულუბრყვილო მოქალაქეებისთვის კეთდება. შედარებით გამოცდილება კი იციან, რომ სანამ პოლიტიკური ლიდერები მთავარზე არ შეთანხმებიან, კოორდინირებულ მოძრაობას არ/ვერ დაიწყებენ.

საკითხავია, ბოლო წლების განმავლობაში, როდის ხერხდებოდა ოპოზიციის დიდი ნაწილის გაერთიანება? ასეთი რამ მოხდა ერთხელ ასლან აბაშიძის ირგვლივ (1998–1999 წლებში) და მეორედ ბადრი პატარკაციშვილის ირგვლივ – 2007–2008 წლებში. სწორედ ეს ორი ადამიანი აღმოჩნდა მაკოორდინირებელი ფიგურა, რაც მთლიანად განაპირობა მათმა რესურსმა (ავტორიტეტი, ფული, მათ უკან მდგომი ძალების პოლიტიკური ნება). სიცოცხლისუნარიანი კი არც ერთი გაერთიანება აღმოჩნდა და არც მეორე, რადგან ორივე ხელოვნურად იყო შეკოწიწებული და ხელისუფლების მხრიდან წნეხს ვერ გაუძლო.

დღევანდელ პოლიტიკურ ლიდერებს შორის არ არის ვინმე, ვისაც მაკოორდინირებელი რესურსი აღმოაჩნდებოდა – ან ავტორიტეტი, ან ფული, ან მის უკან მდგომი ძალების პოლიტიკური ნება, ან (მით უმეტეს) ყველაფერი ერთად. ამიტომაც ამბობენ ოპოზიციური ლიდერები გულწრფელად, რომ საზოგადოება აღარ უნდა ელოდოს მათ თავმოყრას რაიმე საერთო კოალიციაში. სინამდვილეში, ასეთი კოალიცია შეიქმნება იმ შემთხვევაში, თუ პოლიტიკურ ასპარეზზე შემოვა ახალი ფიგურა, საგანგებოდ ძლიერი რესურსით (მაგალითად, ლევან ვასაძე ან ვინმე სხვა, მისი მსგავსი). მე მოვლენების ამგვარ განვითარებას არ გამოვრიცხავ. თუმცა, დრო სულ უფრო ცოტა რჩება.

იმ შემთხვევაში, თუ ქართულ პოლიტიკურ სივრცეში არ გაჩნდება ახალი მაკოორდინირებელი ფიგურა, რჩება დიდი ალბათობა, რომ მოხდება სხვა რამ, რის შესახებაც ჩემს მოსაზრებას მორიგ ბლოგში დავწერ.

სულ ეს იყო, რაც ამჯერად თქვენი კომენტარის პასუხად მინდოდა, მეთქვა.


როგორ შევცვალოთ ხელისუფლება (კომენტარი ია ანთაძის ბლოგზე ”შემოდგომის ყვავილებს დიდებაში მივიტან”)


ბლოგის მისამართი: http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html)

==============

”საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება”.
==================================

ხალხი შესაძლებლობებს საითაც დაინახავს, იმ მიმართულებით წავა.

არჩევანი იმაზე, თუ ვის გაყვნენ, ჯერ არ დგას.

ვინც უკეთ გამოიჩენს თავს, იმას მიემხრობა ხალხი.

დავუშვათ, სოფელში უნდა წავიდეთ ქალაქიდან.

არის ლიმუზინი და არის ურემი.

რა თქმა უნდა, უმრავლესობა ლიმუზინს აირჩევს, მაგრამ თუ აღმოჩნდა, რომ გზა ქვიანია, ლიმუზინი დაიმტვრა და ჭირი მოგჭამა, მისი მგზავრები უყოყმანოდ გადაჯდებიან ამ დროისთვის წამოწეულ ურემში. ასე რომ, ვფიქრობ, არჩევანი გაკეთდება უკვე მაშინ, როცა ორივე ამ გზით პირველი ნაბიჯები გადადგმული იქნება და ხალხი დაინახავს, ვისი გზა უფრო რეალურად და უფრო მალე მივა დასახულ მიზნამდე.

===============================

„პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:
1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.“

==========

კიდევ ერთი აუცილებელი და რეალური პირობაა, რომ შეიცვალოს საარჩევნო გარემო, საარჩევნო კოდექსი და არჩევნების ჩატარების და მონიტორინგის წესი.

ამის რეალურად შეცვლა კი პრაქტიკულად გამორიცხულია, თუ არ მოხდება ხელისუფლებაზე სერიოზული ზეწოლა როგორც საგარეო, ასევე საშინაო ფაქტორებით.

ჩვენი ხელისუფლება მხოლოდ მაშინ შეიძლება იყოს ცოტათი ნორმალური მაინც, როცა კედელთანაა მიჭყლეტილი… და კიდევ უფრო დავარცხნილად ლაპარაკობს, თუ უცხოეთმაც დაუქნია თითი. სამწუხაროდ, არსებული რეალობის გათვალისწინებით, გაცილებით მეტია შანსი, რომ სწორედ უცხოეთის თითის დაქნევა დაარბილებს ხელისუფალთა უგუნურ და ღორმუცელობით განპირობებულ სიხისტეს. მაგრამ უცხოეთი თავს არ შეიწუხებს და მშვენივრად აიტანს მიშას, თუ ჩვენ ავიტანთ! მუბარაქს, კადაფის და ბოკასასაც კი იტანდნენ საკმაოდ ხანგრძლივი დროით და მიშა მაგათ ფონზე არც ისე ავტოკრატია…

თითქოს ჩაკეტილი წრეა – არსებული ავტოკრატიული გარემო ძალიან სათუოს ხდის თავისუფალი ადამიანების მიერ თავისუფალი აზრის გამოხატვას. თუ ჩვენ ჩვენს პროტესტს არ გამოვხატავთ, დასავლეთი მიშას არ დატუქსავს. და თუ დატუქსვა არ მოხდება, მთავრობა წნეხს არ შეასუსტებს და ხალხის ნებას არ გამოთავისუფლებს.

და მაინც, პირველი ნაბიჯი ჩვენ უნდა გადავდგათ.

ამ ნაბიჯის გადადგამას ხალხში მზარდი სასოწარკვეთა უფრო ადვილს გახდის. ამას დაემატება ამერიკის მთავრობის მიერ დემოკრატიის განმტკიცების პროგრამით გახსნილი საკომუნიკაციო და მედია არხებიც.

ამიტომ, ჩემი აზრით ხელისუფლები შეცვლის სასურველი ვარიანტი ჰიბრიდულ მეთოდს გულისხმობს.

ხდება პარალელურად მიმდინარე შეტევა ორ ფრონტზე:  

1)      საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესება, საარჩევნო კოდექსის და არჩევნების მონიტორინგისთვის საჭირო ღონისძიებების განხორციელება. ამას ახორციელებს ე.წ. რვიანი ხელისუფლებასთან მჭიდრო კონტაქტით. მაგრამ ეს აქტივობები განწირულია გაჯანჯლებისა და დაძირვისათვის, თუ არ იქ ნება პარალელურად მეორე – აქტიური იძულების გზა.

2)      მასობრივი საპორტესტო მოძრაობის, გაფიცვების, მიტინგების ორგანიზება მთელი ქვეყნის მასშტაბით შემდეგი მიმართულებებით:
a. ადგილობრივი მედიის თავისუფლება, საკაბელო არხებზე ზეწოლის მოხსნა, რათა მათ გადასცენ რეგიონებში მაესტრო და სხვა არხები.
b. ბიზნესის განთავისუფლება, უკანონოდ ჩამორთმეული ქონების რეპატრიაცია
c. პოლიტიკური რეპრესიების აღკვეთა და დაკავებულების განთავისუფლება
d. სასამართლო პროცესებზე მედიის და უფლებადამცველი ორგანიზაციების მონიტორინგი
e. სახელფასო დავალიანებების (ლაპარაკია ბოლო თვეებზე და არა დიდი ხნის ვალზე) დაფარვის მოთხოვნა
f. ადგილობრივი ორგანიზაციების ჩართვა განათლების, კომუნალური მეურნეობის და სხვა საკითხვების განხილვაში
g. ბიუჯეტის, საპენსიო და სხვა დახმარებების ტრანსპარენტულობა.

 
სავარაუდოდ, მეორე გზის ამოქმედება უნდა მოხდეს ჯერ დედაქალაქში, მაგრამ შემდეგ (როცა დასავლეთისგან საქართველოს მთავრობაზე წნეხი გაიზრდება და მას მოუწევს რიგ საკითხებში დათმობებზე წასვლა) და უნდა მოხდეს მისი გაშლა რეგიონებში. ამ ფონზე, არაა გამორიცხული, რომ დედაქალაქში შედარებით უპირატესი გახდეს #1) მეთოდზე მუშაობა, ხოლო მასიური საპროტესტო მოძრაობა (მეთოდი #2), როგორც ხელისუფლების ჭკუაზე იძულებითი მოყვანის მეთოდი – რაიონებში გახდეს უფრო კონცეტრირებული. ეს იმითაც იქნება გამართლებული, რომ მოხდება პოლიტიკურად აქამდე უფრო ჩაკეტილი და დახშული რეგიონების აქტივაცია და მათი დაახლოება დედაქალაქის უფრო აქტიურ პოლიტიკურ სპექტრთან, რომელსაც ამავე დროს ექნება დრო და საშუალება რაიონებში გავიდეს და აღარ იყოს ასფალტის ოპოზიცია. გაიგოს, რა ხდება რეგიონებში და მოახდინოს თავისი სტრატეგიის შესატყვისი მოდიფიცირება

კატეგორიულად არ ვთანხმდები იმას, რომ მიშა მაგარია!

მიშა ფლაყვეა, და ეს ძალიან მალე გამოჩნდება.

მისი ძალა კვერცხშია და ეს კვერცხი იყო დასავლეთის მხარდაჭერა და კრიმინალური ბიზნესი (ელიტური კორუფცია). თუ ხალხის აქტივაციის და მიშას მუბარაქიზაციის ფონზე დასავლეთის მხარდაჭერა შესუსტდება ან სულაც გაქრება, ელიტური კორუფცია ძალიან ადვილი გასაშიფრი გახდება და მიშას საკუთარი ”გენერლები” (მერაბიშვილი, ადეიშვილი, უგულავა, ბოკერია)  დაძირავენ, რომელთათვის მას ერთი შეუცვლელი როლი აქვს – დასავლეთის კარგი დამოკიდებულების გარანტირება. და თუ ამას და ვეღარ შეძლებს, ხოლო ინვესტიციების მოზიდვას კარგა ხანია ვეღარ ახერხებს, მაშინ მიშას ფასი ნოლი ხდება და მისი დროზე მოცილება ისევე მოუნდებათ, როგორც ცალკე აბაშიძეს და ცალკე ვარდოსნებს უნდოდათ ყავლგასული შევარდნაძის მოცილება.

რა თქმა უნდა, ამ გეგმაზე ხელისუფლებას კონტრგეგმა ექნება, რაც ძირითადად კარგად ნაცნობი და აპრობირებულია – ოპოზიციის დახლეჩა და მისი ნაწილის ყიდვა.

ოპოზიციას მგონი, გადარჩენის ბოლო შანსი აქვს – ეს არის არა გაერთიანება, არამედ კოორდინაცია და შეთანხმება იმაზე, რომ დათვის ტყავის გაყოფა მხოლოდ დათვის „ჩამოლაბორანტების“ შემდეგ ხდება!
ორი ფრთიდან (ამომრჩევლები და პროტესტანტები) იმარჯვებს ის, ვისაც ხალხი უფრო გამმარჯვებლად ჩათვლის და გაყვება ბოლო ეტაპზე.

მაგრამ ყველამ უნდა გააცნობიეროს, რომ თუ ის ოპოზიციონერია, ყველა ვარიანტში იქნება მოგებული, თუ იგებს რომელიმე ოპოზიციონერი, ხოლო წაგებული – თუ იგებს ხელისუფლება.

რადგან თუ ეს ხელისუფლება კიდევ იგებს, იგი მართლა მიაღწევს ყველაზე უარეს სინგაპურიზაციას და ბურიზაციას, სოფლის მოთხრას და ბიზნესის სრულ მონოპოლიზაციას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქართველი ხალხი და ქართული ოპოზიცია აქ აღარც იარსებებს… ქვეყანა დაიშლება მარტივ მამრავლებად! ნაწილს თურქეთი წაიღებს, ნაწილს – რუსეთი, ხოლო ნაწილს – ჩვენი მოძმე მეზობლები… დარჩება ავლაბრის სამეფო, რომელშიც მჯდარ მონაკოს პრინცს ოპოზიცია აბსოლუტურად აღარ დაჭირდება, თორთლაძეც - კი!

„შემოდგომის ყვავილებს დიდებასთან მივიტან“

Feb 21: 18:05

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

უკვე ყველამ დავიზეპირეთ, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლა არჩევნებით და კონსტიტუციური ვადების დაცვით ჯერ არ მომხდარა. არ ყოფილა შემთხვევა, რომ სახელისუფლო პარტია მთლიანად წასულიყო ოპოზიციაში, ოპოზიციური პარტიები კი ხელისუფლებაში მოსულიყვნენ.

მაგრამ ამ ზოგადი ტენდენციის დაშლა ორ ჭრილში შეიძლება. შესაბამისად, გაგრძელებასაც სხვადასხვანაირს უნდა ველოდეთ.

პირველი ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება გაძევებულ იქნა სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომით –>
2. ედუარდ შევარდნაძე მშვიდობიანი რევოლუციის ფონზე გადადგა –>
3. დადგა დრო, როდესაც ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს.

მეორე ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
2. ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლებაც შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და კვლავ პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
3. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაც შეიცვლება ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით, ისევ და ისევ, პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად.

საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება.

იმისთვის, რომ განვსაზღვროთ, ზოგადი ტენდენციის ორგვარი განმარტებიდან რომელია უფრო შესაბამისი დღევანდელი პოლიტიკური მომენტისთვის, უნდა ვცადოთ იმის გარკვევა, რა ფაქტორები მოახდენს გავლენას პოლიტიკური პროცესის ამა თუ იმ მიმართულებით გაგრძელებაზე.

პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:

1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.

ედუარდ შევარდნაძის პრეზიდენტობისას, 1998 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, თბილისის საკრებულოში მოქალაქეთა კავშირმა ყველა სხვა პარტიაზე მეტი მანდატი მიიღო, მაგრამ ოპოზიციურმა კოალიციამ ჯამში მანდატების უმრავლესობა და საკრებულოს მართვის უფლება მოიპოვა. აი, ამგვარი სქემის ამოქმედება საქართველოს პარლამენტში მოგვცემდა იმის თქმის საშუალებას, რომ ხელისუფლება არჩევნების გზით, მშვიდობიანად შეიცვალა.

მაგრამ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ასეთი შედეგი თავისით ვერ დადგება: ვერც ოპოზიციური პარტიები გაძლიერდებიან, თუ მათზე წნეხი არ მოიხსნა; არც ადამიანებს გაუქრებათ შიშის გრძნობა, თუ მათი დაშინება არ შეწყდა (ვგულისხმობ ბიზნესმენს, მოსამართლეს, მასწავლებელს, ჟურნალისტს და ყველა სხვას). რაც მთავარია, ვერც ნაციონალური მოძრაობა დათმობს ძალაუფლებას მხოლოდ იმის გამო, რომ მიხეილ სააკაშვილს კონსტიტუციით განსაზღვრული საპრეზიდენტო ვადა ამოეწურება.

საქმე ის არის, რომ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელია პოლიტიკური ძალაუფლების გამოყენება უკანონო სიმდიდრის მოსაპოვებლად. ქვეყნებში, სადაც სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელი არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს კანონის უზენაესობა, მმართველი პარტიები ნებით არასოდეს თმობენ ძალაუფლებას. ეს ორი მოვლენა – თავისუფალი სასამართლო და ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა – პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან. როგორც წესი, დამოუკიდებელი სასამართლოს არმქონე ქვეყნის ლიდერები კანონს მიღმა ცხოვრობენ და მერე ძალაუფლებას ებღაუჭებიან, რადგან ძალაუფლებასთან ერთად ყველაფერს კარგავენ – სიმდიდრეს, თავისუფლებას, პოლიტიკაში ყოფნის და, ხშირ შემთხვევაში, სამშობლოში ცხოვრების უფლებასაც.

ამიტომ, თუ სახელისუფლო პარტიაზე სერიოზული წნეხი არ განხორციელდა (როგორც ქვეყნის გარეთ, ისე ქვეყნის შიგნით არსებული ძალების მხრიდან), ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა არ ხდება – მეტისმეტი რისკია ყოფილი მმართველებისთვის და იმიტომ. ხელისუფლებიდან ავტორიტარი ლიდერების წასვლას ყოველთვის წინ უძღვის საუბარი მათ ზღაპრულ ქონებაზე და თან სდევს საუბარი გარანტიებზე. ოღონდ, გარანტიების ხსენება, როგორც წესი, საყოველთაო ძალადობის ფონზე იწყება.

შესაბამისად, მშვიდობიანად და არჩევნებით ხელისუფლების შესაცვლელად, პირველ რიგში, არსებული ხელისუფლების პოლიტიკური ნებაა საჭირო. თანაც, ეს ნება არჩევნების დღეს კი არ უნდა გამომჟღავნდეს, არამედ, წლების განმავლობაში უნდა არსებობდეს და პოლიტიკურ პროცესს განვითარების საშუალებას აძლევდეს.

გამოდის, მხოლოდ ის ხელისუფლება შეიძლება შეიცვალოს არჩევნების გზით, რომელიც კანონის ფარგლებში მოქმედებს და რომელიც, ვიდრე ძალაუფლებას დათმობს, სულ მცირე, სამართლიანი სასამართლოს არსებობას უშვებს.

რეალობას თუ არ გავექცევით, უნდა ვაღიაროთ, რომ საქართველოში არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლის შანსი ძალიან მცირეა. რადგან ხელისუფლების არჩევნებით შესაცვლელად, აი, რა უნდა მოხდეს: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებამდე დარჩენილ წელიწადნახევარში მიხეილ სააკაშვილმა უნდა გაათავისუფლოს სასამართლო და გაწიროს ბევრი თანამებრძოლი, არ შეუშალოს ხელი ოპონენტი პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებას, გამოთავისუფლებული მედიის მხრიდან მოისმინოს ათას ერთი ტყუილი და მართალი საკუთარ თავზე, უარი თქვას ხალხისა და ფინანსების კონტროლზე და, რაც მთავარია, ეს ყველაფერი იმისთვის უნდა ჩაიდინოს, რომ ბოლოს აღმოჩნდეს ოპოზიციაში (ანუ უმცირესობაში).

რატომ უნდა გვქონდეს მოვლენების ამგვარად განვითარების მოლოდინი?

მით უმეტეს, რომ არსებობს ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის მეორე, გაცილებით უმტკივნეულო გზა მთელი ნაციონალური მოძრაობისთვის და პირადად მიხეილ სააკაშვილისთვის. ეს გზა მე ამგვარად მესახება: ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაიწყებს თანამშრომლობას კონსტრუქციულ ოპოზიციასთან, ვთქვათ, საარჩევნო გარემოს გასაუმჯობესებლად, უსაფრთხოების კონცეფციის დასახვეწად და კიდევ სხვა კეთილშობილური მიზნებით. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი გამოცხადდება მტრის აგენტებად (რასაც ხელს შეუწყობს მათი ლიდერების მოსკოვური ვიზიტები, რომლებიც არჩევნების წინ გახშირდება). შედეგად, საპარლამენტო არჩევნებში კონსტრუქციული ოპოზიცია მიიღებს 40-50 მანდატს (რაც მის მიმართ მოსახლეობის ნდობის ადეკვატური – და მეტიც – იქნება). დანარჩენი ოპოზიცია ვერ მიიღებს ვერაფერს, ხოლო ადგილების ორ მესამედს პარლამენტში კვლავ დღევანდელი ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაეპატრონება. საპარლამენტო უმრავლესობა კენჭისყრით დაუჭერს მხარს ახალ პრემიერს – სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს. ოპოზიცია კენჭისყრაში მონაწილეობას არ მიიღებს და, ალბათ, დარბაზსაც დატოვებს პროტესტის ნიშნად (იქნებ არც დატოვოს). ამასობაში, პირდაპირი კენჭისყრით არჩეული ახალი პრეზიდენტიც გვეყოლება.

ყველაფერი მოხდება მარტივად და გენიალურად. სიახლის მომხრეები მორცხვად იტყვიან, რომ ხელისუფლება განახლდა; არსებულის შენარჩუნების მომხრეებიც ამასვე იტყვიან, ოღონდ, უფრო დაჟინებით. თან, გონის დაკარგვამდე იზეიმებენ, რომ ძალაუფლება არ დათმეს.

ბოლოს, ყველანი შევთანხმდებით, რომ მიშა მაგარია!

P.S.: ვინც ამ სტატიაში გამოთქმულ მოსაზრებებს არ ეთანხმებით, მაშინ, თქვენ ბრძანეთ, სხვაგვარად როგორ უნდა შეიცვალოს ამჟამინდელი ხელისუფლება არჩევნების გზით

„შემოდგომის ყვავილებს დიდებასთან მივიტან“

Feb 21: 18:05

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

უკვე ყველამ დავიზეპირეთ, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლა არჩევნებით და კონსტიტუციური ვადების დაცვით ჯერ არ მომხდარა. არ ყოფილა შემთხვევა, რომ სახელისუფლო პარტია მთლიანად წასულიყო ოპოზიციაში, ოპოზიციური პარტიები კი ხელისუფლებაში მოსულიყვნენ.

მაგრამ ამ ზოგადი ტენდენციის დაშლა ორ ჭრილში შეიძლება. შესაბამისად, გაგრძელებასაც სხვადასხვანაირს უნდა ველოდეთ.

პირველი ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება გაძევებულ იქნა სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომით –>
2. ედუარდ შევარდნაძე მშვიდობიანი რევოლუციის ფონზე გადადგა –>
3. დადგა დრო, როდესაც ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს.

მეორე ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
2. ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლებაც შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და კვლავ პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
3. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაც შეიცვლება ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით, ისევ და ისევ, პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად.

საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება.

იმისთვის, რომ განვსაზღვროთ, ზოგადი ტენდენციის ორგვარი განმარტებიდან რომელია უფრო შესაბამისი დღევანდელი პოლიტიკური მომენტისთვის, უნდა ვცადოთ იმის გარკვევა, რა ფაქტორები მოახდენს გავლენას პოლიტიკური პროცესის ამა თუ იმ მიმართულებით გაგრძელებაზე.

პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:

1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.

ედუარდ შევარდნაძის პრეზიდენტობისას, 1998 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, თბილისის საკრებულოში მოქალაქეთა კავშირმა ყველა სხვა პარტიაზე მეტი მანდატი მიიღო, მაგრამ ოპოზიციურმა კოალიციამ ჯამში მანდატების უმრავლესობა და საკრებულოს მართვის უფლება მოიპოვა. აი, ამგვარი სქემის ამოქმედება საქართველოს პარლამენტში მოგვცემდა იმის თქმის საშუალებას, რომ ხელისუფლება არჩევნების გზით, მშვიდობიანად შეიცვალა.

მაგრამ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ასეთი შედეგი თავისით ვერ დადგება: ვერც ოპოზიციური პარტიები გაძლიერდებიან, თუ მათზე წნეხი არ მოიხსნა; არც ადამიანებს გაუქრებათ შიშის გრძნობა, თუ მათი დაშინება არ შეწყდა (ვგულისხმობ ბიზნესმენს, მოსამართლეს, მასწავლებელს, ჟურნალისტს და ყველა სხვას). რაც მთავარია, ვერც ნაციონალური მოძრაობა დათმობს ძალაუფლებას მხოლოდ იმის გამო, რომ მიხეილ სააკაშვილს კონსტიტუციით განსაზღვრული საპრეზიდენტო ვადა ამოეწურება.

საქმე ის არის, რომ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელია პოლიტიკური ძალაუფლების გამოყენება უკანონო სიმდიდრის მოსაპოვებლად. ქვეყნებში, სადაც სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელი არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს კანონის უზენაესობა, მმართველი პარტიები ნებით არასოდეს თმობენ ძალაუფლებას. ეს ორი მოვლენა – თავისუფალი სასამართლო და ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა – პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან. როგორც წესი, დამოუკიდებელი სასამართლოს არმქონე ქვეყნის ლიდერები კანონს მიღმა ცხოვრობენ და მერე ძალაუფლებას ებღაუჭებიან, რადგან ძალაუფლებასთან ერთად ყველაფერს კარგავენ – სიმდიდრეს, თავისუფლებას, პოლიტიკაში ყოფნის და, ხშირ შემთხვევაში, სამშობლოში ცხოვრების უფლებასაც.

ამიტომ, თუ სახელისუფლო პარტიაზე სერიოზული წნეხი არ განხორციელდა (როგორც ქვეყნის გარეთ, ისე ქვეყნის შიგნით არსებული ძალების მხრიდან), ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა არ ხდება – მეტისმეტი რისკია ყოფილი მმართველებისთვის და იმიტომ. ხელისუფლებიდან ავტორიტარი ლიდერების წასვლას ყოველთვის წინ უძღვის საუბარი მათ ზღაპრულ ქონებაზე და თან სდევს საუბარი გარანტიებზე. ოღონდ, გარანტიების ხსენება, როგორც წესი, საყოველთაო ძალადობის ფონზე იწყება.

შესაბამისად, მშვიდობიანად და არჩევნებით ხელისუფლების შესაცვლელად, პირველ რიგში, არსებული ხელისუფლების პოლიტიკური ნებაა საჭირო. თანაც, ეს ნება არჩევნების დღეს კი არ უნდა გამომჟღავნდეს, არამედ, წლების განმავლობაში უნდა არსებობდეს და პოლიტიკურ პროცესს განვითარების საშუალებას აძლევდეს.

გამოდის, მხოლოდ ის ხელისუფლება შეიძლება შეიცვალოს არჩევნების გზით, რომელიც კანონის ფარგლებში მოქმედებს და რომელიც, ვიდრე ძალაუფლებას დათმობს, სულ მცირე, სამართლიანი სასამართლოს არსებობას უშვებს.

რეალობას თუ არ გავექცევით, უნდა ვაღიაროთ, რომ საქართველოში არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლის შანსი ძალიან მცირეა. რადგან ხელისუფლების არჩევნებით შესაცვლელად, აი, რა უნდა მოხდეს: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებამდე დარჩენილ წელიწადნახევარში მიხეილ სააკაშვილმა უნდა გაათავისუფლოს სასამართლო და გაწიროს ბევრი თანამებრძოლი, არ შეუშალოს ხელი ოპონენტი პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებას, გამოთავისუფლებული მედიის მხრიდან მოისმინოს ათას ერთი ტყუილი და მართალი საკუთარ თავზე, უარი თქვას ხალხისა და ფინანსების კონტროლზე და, რაც მთავარია, ეს ყველაფერი იმისთვის უნდა ჩაიდინოს, რომ ბოლოს აღმოჩნდეს ოპოზიციაში (ანუ უმცირესობაში).

რატომ უნდა გვქონდეს მოვლენების ამგვარად განვითარების მოლოდინი?

მით უმეტეს, რომ არსებობს ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის მეორე, გაცილებით უმტკივნეულო გზა მთელი ნაციონალური მოძრაობისთვის და პირადად მიხეილ სააკაშვილისთვის. ეს გზა მე ამგვარად მესახება: ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაიწყებს თანამშრომლობას კონსტრუქციულ ოპოზიციასთან, ვთქვათ, საარჩევნო გარემოს გასაუმჯობესებლად, უსაფრთხოების კონცეფციის დასახვეწად და კიდევ სხვა კეთილშობილური მიზნებით. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი გამოცხადდება მტრის აგენტებად (რასაც ხელს შეუწყობს მათი ლიდერების მოსკოვური ვიზიტები, რომლებიც არჩევნების წინ გახშირდება). შედეგად, საპარლამენტო არჩევნებში კონსტრუქციული ოპოზიცია მიიღებს 40-50 მანდატს (რაც მის მიმართ მოსახლეობის ნდობის ადეკვატური – და მეტიც – იქნება). დანარჩენი ოპოზიცია ვერ მიიღებს ვერაფერს, ხოლო ადგილების ორ მესამედს პარლამენტში კვლავ დღევანდელი ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაეპატრონება. საპარლამენტო უმრავლესობა კენჭისყრით დაუჭერს მხარს ახალ პრემიერს – სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს. ოპოზიცია კენჭისყრაში მონაწილეობას არ მიიღებს და, ალბათ, დარბაზსაც დატოვებს პროტესტის ნიშნად (იქნებ არც დატოვოს). ამასობაში, პირდაპირი კენჭისყრით არჩეული ახალი პრეზიდენტიც გვეყოლება.

ყველაფერი მოხდება მარტივად და გენიალურად. სიახლის მომხრეები მორცხვად იტყვიან, რომ ხელისუფლება განახლდა; არსებულის შენარჩუნების მომხრეებიც ამასვე იტყვიან, ოღონდ, უფრო დაჟინებით. თან, გონის დაკარგვამდე იზეიმებენ, რომ ძალაუფლება არ დათმეს.

ბოლოს, ყველანი შევთანხმდებით, რომ მიშა მაგარია!

P.S.: ვინც ამ სტატიაში გამოთქმულ მოსაზრებებს არ ეთანხმებით, მაშინ, თქვენ ბრძანეთ, სხვაგვარად როგორ უნდა შეიცვალოს ამჟამინდელი ხელისუფლება არჩევნების გზით 

============================

ია ანთაძის ბლოგი: ”შემოდგომის ყვავილებს დიდებაში მივიტან”

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

„შემოდგომის ყვავილებს დიდებასთან მივიტან“

Feb 21: 18:05

http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2316182.html

უკვე ყველამ დავიზეპირეთ, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლა არჩევნებით და კონსტიტუციური ვადების დაცვით ჯერ არ მომხდარა. არ ყოფილა შემთხვევა, რომ სახელისუფლო პარტია მთლიანად წასულიყო ოპოზიციაში, ოპოზიციური პარტიები კი ხელისუფლებაში მოსულიყვნენ.

მაგრამ ამ ზოგადი ტენდენციის დაშლა ორ ჭრილში შეიძლება. შესაბამისად, გაგრძელებასაც სხვადასხვანაირს უნდა ველოდეთ.

პირველი ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება გაძევებულ იქნა სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომით –>
2. ედუარდ შევარდნაძე მშვიდობიანი რევოლუციის ფონზე გადადგა –>
3. დადგა დრო, როდესაც ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს.

მეორე ჭრილი:
1. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
2. ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლებაც შეიცვალა ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით და კვლავ პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად;
3. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაც შეიცვლება ვადაზე ადრე, კონსტიტუციის დარღვევით, ისევ და ისევ, პოლიტიკური კატაკლიზმების შედეგად.

საქართველოს მოსახლეობის ერთი ნაწილი დარწმუნებულია, რომ 2012-13 წლებში ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით სავსებით შესაძლებელია; მოსახლეობის მეორე ნაწილი კი ამ შესაძლებლობას ვერ ხედავს და მორიგ რევოლუციას ელოდება.

იმისთვის, რომ განვსაზღვროთ, ზოგადი ტენდენციის ორგვარი განმარტებიდან რომელია უფრო შესაბამისი დღევანდელი პოლიტიკური მომენტისთვის, უნდა ვცადოთ იმის გარკვევა, რა ფაქტორები მოახდენს გავლენას პოლიტიკური პროცესის ამა თუ იმ მიმართულებით გაგრძელებაზე.

პირველი სცენარის განხორციელებისთვის, ესე იგი, არჩევნების გზით ხელისუფლების შესაცვლელად, საჭიროა რამდენიმე პირობა:

1. ოპოზიციური პარტიები უნდა გაძლიერდნენ და საზოგადოების მეტი ნდობა დაიმსახურონ (რისთვისაც ინტელექტუალური და მატერიალური რესურსი სჭირდებათ).
2. საზოგადოება უნდა გაძლიერდეს, სულ მცირე, ორი მიმართულებით: დაძლიოს შიში და დაძლიოს საკუთარი უსუსურობის განცდა, რის შედეგადაც ნაციონალურმა მოძრაობამ მხოლოდ და მხოლოდ მისი რეალური მხარდამჭერების ხმები უნდა მიიღოს/გაიფორმოს.
3. სახელისუფლო პარტია ნებაყოფლობით ან იძულებით უნდა ჩადგეს იმ მდგომარეობაში, როდესაც დაუშვებს საკუთარი ძალაუფლების შეზღუდვას იმდენად, რომ დაკარგოს უმრავლესობა პარლამენტში. შედეგად, მას მოუხდება, დათმოს პრეზიდენტისა და პრემიერის პოსტები. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით.

ედუარდ შევარდნაძის პრეზიდენტობისას, 1998 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, თბილისის საკრებულოში მოქალაქეთა კავშირმა ყველა სხვა პარტიაზე მეტი მანდატი მიიღო, მაგრამ ოპოზიციურმა კოალიციამ ჯამში მანდატების უმრავლესობა და საკრებულოს მართვის უფლება მოიპოვა. აი, ამგვარი სქემის ამოქმედება საქართველოს პარლამენტში მოგვცემდა იმის თქმის საშუალებას, რომ ხელისუფლება არჩევნების გზით, მშვიდობიანად შეიცვალა.

მაგრამ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ასეთი შედეგი თავისით ვერ დადგება: ვერც ოპოზიციური პარტიები გაძლიერდებიან, თუ მათზე წნეხი არ მოიხსნა; არც ადამიანებს გაუქრებათ შიშის გრძნობა, თუ მათი დაშინება არ შეწყდა (ვგულისხმობ ბიზნესმენს, მოსამართლეს, მასწავლებელს, ჟურნალისტს და ყველა სხვას). რაც მთავარია, ვერც ნაციონალური მოძრაობა დათმობს ძალაუფლებას მხოლოდ იმის გამო, რომ მიხეილ სააკაშვილს კონსტიტუციით განსაზღვრული საპრეზიდენტო ვადა ამოეწურება.

საქმე ის არის, რომ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელია პოლიტიკური ძალაუფლების გამოყენება უკანონო სიმდიდრის მოსაპოვებლად. ქვეყნებში, სადაც სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელი არ არის და, შესაბამისად, არ არსებობს კანონის უზენაესობა, მმართველი პარტიები ნებით არასოდეს თმობენ ძალაუფლებას. ეს ორი მოვლენა – თავისუფალი სასამართლო და ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა – პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან. როგორც წესი, დამოუკიდებელი სასამართლოს არმქონე ქვეყნის ლიდერები კანონს მიღმა ცხოვრობენ და მერე ძალაუფლებას ებღაუჭებიან, რადგან ძალაუფლებასთან ერთად ყველაფერს კარგავენ – სიმდიდრეს, თავისუფლებას, პოლიტიკაში ყოფნის და, ხშირ შემთხვევაში, სამშობლოში ცხოვრების უფლებასაც.

ამიტომ, თუ სახელისუფლო პარტიაზე სერიოზული წნეხი არ განხორციელდა (როგორც ქვეყნის გარეთ, ისე ქვეყნის შიგნით არსებული ძალების მხრიდან), ხელისუფლების მშვიდობიანი ცვლა არ ხდება – მეტისმეტი რისკია ყოფილი მმართველებისთვის და იმიტომ. ხელისუფლებიდან ავტორიტარი ლიდერების წასვლას ყოველთვის წინ უძღვის საუბარი მათ ზღაპრულ ქონებაზე და თან სდევს საუბარი გარანტიებზე. ოღონდ, გარანტიების ხსენება, როგორც წესი, საყოველთაო ძალადობის ფონზე იწყება.

შესაბამისად, მშვიდობიანად და არჩევნებით ხელისუფლების შესაცვლელად, პირველ რიგში, არსებული ხელისუფლების პოლიტიკური ნებაა საჭირო. თანაც, ეს ნება არჩევნების დღეს კი არ უნდა გამომჟღავნდეს, არამედ, წლების განმავლობაში უნდა არსებობდეს და პოლიტიკურ პროცესს განვითარების საშუალებას აძლევდეს.

გამოდის, მხოლოდ ის ხელისუფლება შეიძლება შეიცვალოს არჩევნების გზით, რომელიც კანონის ფარგლებში მოქმედებს და რომელიც, ვიდრე ძალაუფლებას დათმობს, სულ მცირე, სამართლიანი სასამართლოს არსებობას უშვებს.

რეალობას თუ არ გავექცევით, უნდა ვაღიაროთ, რომ საქართველოში არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლის შანსი ძალიან მცირეა. რადგან ხელისუფლების არჩევნებით შესაცვლელად, აი, რა უნდა მოხდეს: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებამდე დარჩენილ წელიწადნახევარში მიხეილ სააკაშვილმა უნდა გაათავისუფლოს სასამართლო და გაწიროს ბევრი თანამებრძოლი, არ შეუშალოს ხელი ოპონენტი პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებას, გამოთავისუფლებული მედიის მხრიდან მოისმინოს ათას ერთი ტყუილი და მართალი საკუთარ თავზე, უარი თქვას ხალხისა და ფინანსების კონტროლზე და, რაც მთავარია, ეს ყველაფერი იმისთვის უნდა ჩაიდინოს, რომ ბოლოს აღმოჩნდეს ოპოზიციაში (ანუ უმცირესობაში).

რატომ უნდა გვქონდეს მოვლენების ამგვარად განვითარების მოლოდინი?

მით უმეტეს, რომ არსებობს ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის მეორე, გაცილებით უმტკივნეულო გზა მთელი ნაციონალური მოძრაობისთვის და პირადად მიხეილ სააკაშვილისთვის. ეს გზა მე ამგვარად მესახება: ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაიწყებს თანამშრომლობას კონსტრუქციულ ოპოზიციასთან, ვთქვათ, საარჩევნო გარემოს გასაუმჯობესებლად, უსაფრთხოების კონცეფციის დასახვეწად და კიდევ სხვა კეთილშობილური მიზნებით. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი გამოცხადდება მტრის აგენტებად (რასაც ხელს შეუწყობს მათი ლიდერების მოსკოვური ვიზიტები, რომლებიც არჩევნების წინ გახშირდება). შედეგად, საპარლამენტო არჩევნებში კონსტრუქციული ოპოზიცია მიიღებს 40-50 მანდატს (რაც მის მიმართ მოსახლეობის ნდობის ადეკვატური – და მეტიც – იქნება). დანარჩენი ოპოზიცია ვერ მიიღებს ვერაფერს, ხოლო ადგილების ორ მესამედს პარლამენტში კვლავ დღევანდელი ხელისუფლება (ან მისი ნაწილი) დაეპატრონება. საპარლამენტო უმრავლესობა კენჭისყრით დაუჭერს მხარს ახალ პრემიერს – სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს. ოპოზიცია კენჭისყრაში მონაწილეობას არ მიიღებს და, ალბათ, დარბაზსაც დატოვებს პროტესტის ნიშნად (იქნებ არც დატოვოს). ამასობაში, პირდაპირი კენჭისყრით არჩეული ახალი პრეზიდენტიც გვეყოლება.

ყველაფერი მოხდება მარტივად და გენიალურად. სიახლის მომხრეები მორცხვად იტყვიან, რომ ხელისუფლება განახლდა; არსებულის შენარჩუნების მომხრეებიც ამასვე იტყვიან, ოღონდ, უფრო დაჟინებით. თან, გონის დაკარგვამდე იზეიმებენ, რომ ძალაუფლება არ დათმეს.

ბოლოს, ყველანი შევთანხმდებით, რომ მიშა მაგარია!

P.S.: ვინც ამ სტატიაში გამოთქმულ მოსაზრებებს არ ეთანხმებით, მაშინ, თქვენ ბრძანეთ, სხვაგვარად როგორ უნდა შეიცვალოს ამჟამინდელი ხელისუფლება არჩევნების გზით


”თურქეთი ჩვენი მეგობარია!” ? – კომენტატორი ”ბათუმელები” ია ანთაძის ბლოგიდან


http://www.radiotavisupleba.ge/content/blog/2293138.html#relatedInfoContainer

ავტორი: ბათუმელები

18.02.2011 02:47

==================

თურქეთი ნელ–ნელა , მაგრამ საფუძვლიანად შემოდის და არა მარტო ეკონომიურად, არამედ კულტურულადაც ისევ ცდილობს აჭარის დაპყრობას.

ვერც გაამტყუნებ, – საქართველოს ხელისუფლებისგან გზა ფართოდ აქვს გახსნილი.

 სააკაშვილმა ბათუმი ევროპულ სამუსიკო მექად გამოაცხადა. მსოფლიო დონის ვარსკვალავებიც თვეგამოშვებით სტუმრობენ ზღვისპირა ქალაქს. ეს ყველაფერი ძალიან კარგია, მაგრამ ვერც საქართველოს პეზიდენტი და ვერც აჭარის ხელისუფლება რატომღაც ვერ ხედავენ რეალურ ფაქტებს ან უარესი, ხედავენ და არ იმჩნევენ.

დასავლეთ საქართველოში ამჟამად 197 მუსლიმანური საკულტო და სასწავლო დაწესებულება მოქმედებს. აქედან 184 აჭარაშია. 44 ობიექტი კულტურულ–ისტორიული მნიშვნელობისაა, დანარჩენი საკულტო და სასწავლო ცენტრებია. მარტო ხულოს რაიონში 77 ასეთი მუსლიმანური სასწავლო ცენტრია.

არდადეგების პერიოდში ბავშვები ყურანსა და ისლამს შეისწავლიან, რომელთა რაოდენობა 60–ს აღწევს, დღეისათვის 3000 აჭარელი მოზარდი მედრესეებში სწავლობს, რომლებიც სოკოებივით მრავლდება აჭარაში. სასულიერო პანსიონატები აჭარის მაღალმთიან რაიონებში მოქმედებს, სადაც ბავშვები ისლამის საფუძვლებს ეცნობიან, ღამესაც ათენებენ და იკვებებიან კიდეც. როგორც ამბობენ, ამ ყველაფერს საქველმოქმედო საზოგადოება „მადლი“ აფინანსებს, რომლის უკან არაბული ფული მოიაზრება, თუმცა ამის დამადასტურებელი ფაქტები არ არსებობს.

აჭარის მაღალმთიან სოფლებში ხელმოკლე ოჯახები ბავშვებს სასწავლებლად თურქეთში აგზავნიან. თურქები კი უკან დაბრუნებულებს აჭარაში მომრავლებულ თურქულ კომპანიებში მაღალანაზღაურებად სამუშაო ადგილებს პირდებიან.

===============================

სოლომონ თერნალელი:

ამას ჰქვია შენელებული მოქმედების ბომბი. შედეგი 3-5 წელიწადში სახეზე იქნება.

შედეგი იქნება რეალურად საქართველოსგან დამოუკიდებელი და თურქეთზე დამოკიდებული აჭარა.

ამ პოლიტიკის გატარება, ნაწილობრივ მაინც, შედეგია პრეზიდენტის დედის – გიული ალასანიას თურქოფილიისა!

დედა ნახე, შვილი ნახე…

აჭარა თუ ვეღარ ვნახე?


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 166 other followers